“Bi rastî Xwedayê we Xudan di her keda destê we de hûn pîroz kirin. Ew dizane ku hûn di vê beriya mezin re diçin. Di wan çil salan de Xwedayê we Xudan bi we re bû û tu kêmahiya we tunebû.
“Bi vî awayî em di ber birayên me Esawiyan re derbas bûn ku li Seîrê diman. Em ji riyaji Eylat û Siyon-Geverê diçe Eravayê zivirîn û me berê xwe da riya Beriya Moavê.
“Xudan ji min re got: ‘Bi çavê dijminatî li Moaviyan nenêre û wan li şer sor neke. Ezê ji welatê wan bi milkî qet nedim te. Çimkî min bajarê Erê bi milkî da ziriyeta Lût.’”
Herwiha berê li Seîrê Horî diman. Lê çawa ku Îsraêliyan li welatê ku Xudan bi milkî dabû wan kirin, Esawiyan jî Horî qewitandin, tune kirin û li cihê wan rûniştin.–
Heta em ji Qadêş-Barnêayê bi rê ketin û di Geliyê Zeredê re derbas bûn, sî û heşt sal derbas bûn. Çawa ku Xudan sond xwaribû, hemû şervanên ji wî nifşê gelê Îsraêl miribûn.
Gava tu nêzîkî Emmoniyan bibî, bi çavê dijminan li wan nenêre û wan li şer sor neke. Çimkî ezê ji welatê Emmoniyan bi milkî qet nedim te. Min ew welat bi milkî da ziriyeta Lût.’”
“‘De rabin û ji Geliyê Arnonê derbas bibin. Va ye, min Sîhonê Amoriyê Padîşahê Heşbonê û welatê wî da destê we. Rabin welatê wî ji xwe re bikin milk. Êrîşî wî bikin.
Esawiyên li Seîrê diman û Moaviyên li Erê diman destûr da min. Tu jî destûrê bide min heta ku ez Çemê Şerîayê derbas bibim û herim welatê ku Xwedayê me Xudan dide me.’
Lê Sîhonê Padîşahê Heşbonê nexwest em di welatê wî re derbas bibin. Çimkî Xwedayê we Xudan canê wî hişk kir û dilê wî şidand ku wekî îro wî bide destê we.
Ji Eroêra li keviya Geliyê Arnonê heta bajarê Gîlada ku di gelî de bû, tu bajarekî zor û zehmet nema ku me nestand. Xwedayê me Xudan hemû danîn ber me.