×

Kurmanji 2005

Dubarekirina Şerîetê 32

1
“Ezmano, guh bide! Ezê bêjim. Erdo, gotinên devê min bibihîze!
2
Bila hînkirina min wekî baranê dilop bike, Gotina min wekî xunavê bikeve, Bila wekî barana nerm bi ser çêrê ve, Wekî taviyê bi ser giyê ve bê.
3
Ezê navê Xudan bidim bihîstin. Belê pesnê mezinahiya Xwedayê me bidin.
4
Ew zinar e, karê wî kamil e, Hemû riyên wî adil in. Ew Xwedayê dilsoziyê ye, neheqiyê nake, Ew rast û dirust e.
5
Ev nifşê xwar û jirêderketî, Pê re dilsoz nema. Ew ne zarokên wî ne Û ev qisûra wan e.
6
Ya gelê bêaqil û ne şehreza! Ma bergîdana Xudan wiha tê dayîn? Ma ew ne bavê ku tu afirandî, Çêkirî û ava kirî?
7
Rojên berê bînin bîra xwe, Li ser salên qedîm bifikire. Ji bavê xwe bipirse, wê ji te re bêje, Ji kalan bipirse, wê ji te re eşkere bikin.
8
Gava Yê Herî Berz mîrasa miletan parve kir Û mirov ji hev veqetandin. Wî sînorên miletan, Li gorî hejmara kurên Îsraêl danî.
9
Çimkî para Xudan gelê wî ye Û ziriyeta Aqûb mîrasa wî ye.
10
“Wî ew li çoleke ziwa, Li beriyeke dinale dît. Wî ew rapêça, meyla wî kir, Wekî bîbika çavê xwe ew parast.
11
Wekî teyrekî ku hêlîna xwe şiyar dike Û baskên xwe bi ser têjikên xwe ve ditikîne, Wî baskên xwe dirêj kirin, ew hildan Û li ser baskên xwe ew hilgirtin.
12
Tenê Xudan rêberiya wî kir, Îlahekî xerîb li ba wî nebû.
13
“Wî ew li ser bilindciyên dinyayê gerand, Wî bi berê zeviyê ew têr kir. Bi hingivê ku ji qelîştokên zinaran diherike, Bi zeyta zinaran ew xweyî kir.
14
Wî ji nivişkê dewêr û şîrê pêz, Ji bezê berx û beranan, Conegayên Başanê û nêriyan, Tevî genimê herî baş xwar. Erê, te ji xwîna tirî şeraba bijare vexwar.
15
“Yeşûrûn xurt bû û zîtik avêt. Ew xurt û qelew bû, Wî bez girê da. Wî dev ji Xwedayê ku ew çêkiriye berda, Wî tinazên xwe bi Zinarê xwe kir.
16
Wan bi pûtên xerîb xîreta min bilind kir, Bi kirêtiyan ew hêrs kir.
17
Wan ji cinan re, lê ne ji Xwedê re, Ji îlahên nenas re qurban serjê kirin Ku di demên dawî de derketine Û bav û kalên wan ji wan neditirsiyan.
18
Erê te Zinarê ku tu çêkirî ji bîra xwe deranî, Te Xwedayê tu afirandî ji bîr kir.
19
“Xudan ev dît û ew red kirin, Çimkî kur û keçên wî ew hêrs kir.
20
Wî got: ‘Ezê rûyê xwe ji wan veşêrim, Ezê bibînim, ka wê çawa be dawiya wan, Çimkî ew nifşekî jirêderketî ne, Zarokên ne dilsoz in.’
21
Wan bi tiştên ne Xwedê ne, Bi pûtan xîreta min bilind kir. Ezê jî bi kesên ku ne gel in wan bihesidînim, Bi miletekî ehmeq wan hêrs bikim.
22
Ji hêrsa min agirek pêket, Heta binê diyarê miriyan dişewitîne. Ew dinyayê û berê wê dixwe, Ew bingeha çiyayan dişewitîne.
23
“‘Ezê xerabiyê bi ser wan de bînim, Tîrên xwe li dijî wan bavêjim.
24
Wê xelaya diqeline, nexweşiya dadiqurtîne Û belaya dijwar bên ser wan. Ezê diranên cinawiran Û jehra marên di nav tozê de dişêlin Bi ser wan de bişînim.
25
Wê li derve şûr wan bêzarok bihêle, Wê li hundir tirs û saw, xort û keçan, Zarokê berşîr û pîrên rîspî bigire.
26
Pêşî min got: Ezê wan tarûmar bikim, Ezê bîranîna wan ji nav mirovan rakim.
27
Paşê li ser tinazên dijmin ez fikirîm. Bila dijmin şaş fêm nekira Û negota: Yê ku ev tişt kirin ne Xudan e, Em bi xwe bi ser ketin!’
28
“Ew miletekî bêşîret e, Fêmdarî pê re tuneye.
29
Xwezî biaqil bûna û ev yek fêm bikirana Û li ser dawiya xwe têgihiştî bûna.
30
Heke Zinarê wan ew nefirota, Heke Xudan ew neda dest, Çawa zilamekî hezar kesan diqewitandin Û du kesan deh hezar didan revandin?
31
Çimkî zinarê wan ne wekî Zinarê me ye, Çawa ku dijminê me jî pê dizane.
32
Çimkî mêwa wan ji mêwa Sodomê ye, Ji zeviyên Gomorayê ye. Tiriyê wan tiriyê jehrê ye, Gûşiyên wan tehl in.
33
Şeraba wan jehra maran Û jehra dijwar a koremaran e.
34
“‘Ma min ev xerabî nenivîsîn? Ma ev di nav xezîneyên min de nehatin morkirin?
35
Çaxê lingên wan şemitîn, Tol ya min e, cezayê ez didim. Çimkî roja felaketa wan nêzîk e, Ya ku wê bê serê wan zû tê.’
36
“Wê Xudan gelê xwe rast derxe. Gava ew bibîne ku hêza wan diqede, Tu kesê ne azad ne jî girtî nemîne, Wê dilê wî bi xulamên wî bişewite.
37
Wê bêje: ‘Ka îlahên wan li ku ne? Ka ew zinarên ku we xwe spartibû wan
38
Ku bezê qurbanên we dixwar Û şeraba pêşkêşiyên rijandinê vedixwar? Bila ew rabin alîkariya we bikin, Bila li ser we bibin sitar.
39
“‘Bibînin ku ez, ez ew im, Ji xeynî min Xwedê tuneye! Ez dikujim, ez vedijînim, Ez birîndar dikim, ez sax dikim Û kesê ji destê min rizgar bike tuneye.
40
Ez destê xwe ber bi ezmanan ve hildidim Û dibêjim: Bi xatirê min ê herheyî,
41
Çaxê ez şûrê xwe yê birqavêj tûj bikim Û ji bo dadbarkirinê bidim destê xwe, Ezê ji dijminên xwe tolê hilînim, Bergîdana kesên ji min nefret dikin bidim.
42
Ezê tîrên xwe bi xwînê serxweş bikim, Wê şûrê min bi xwîna kesên kuştî û dîl, Bi serê serekên dijminan, bi goşt têr bibe.’
43
“Miletno, bi gelê wî re şa bibin! Çimkî wê heyfa xwîna xulamên xwe bistîne, Bi tolstandinê bergîdana dijminên xwe bide Û gunehê ax û gelê xwe bibexişîne.”
44
Mûsa bi Hoşêyayê kurê Nûn re hat û hemû gotinên vê stranê ji gel re got.
45
Piştî Mûsa ji tevahiya gelê Îsraêl re gotina vê stranê qedand,
46
ji wan re got: “Vê şerîeta ku ez îro pê we hişyar dikim bixin dilê xwe. Li zarokên xwe emir bikin ku ew hay ji hemû gotinên vê Şerîetê hebin û wan pêk bînin.
47
Ev ji bo we, ne tiştên vala ye, ev jiyana we ye. Li welatê hûnê di Çemê Şerîayê re derbas bibin ku ji xwe re bikin milk, wê emrê we pê dirêj bibe.”
48
Hema wê rojê Xudan ji Mûsa re wiha got:
49
“Hilkişe Çiyayê Neboyê yê li herêma çiyayî ya Evarîmê ku li welatê Moavê ye û li pêşberî Erîhayê ye. Welatê Kenanê yê ku ezê bi milkî bidim Îsraêliyan bibîne.
50
Çawa ku birayê te Harûn li Çiyayê Horê mir û gihîşt pêşiyên xwe, tê jî li çiyayê hilkişî ser, bimirî û bigihîjî bav û kalên xwe.
51
Çimkî hûn herdu jî li Beriya Zînê, li ava Merîva-Qadêşê, li ber çavê gelê Îsraêl bi min re nedilsoz bûn û we di nav gelê Îsraêl de ez pîroz nekirim.
52
Loma tê welêt ji dûrî ve bibînî, lê tê neçî wir. Tê nekevî welatê ez didim gelê Îsraêl.”
Kurdish Bible 2005
Kurdish New Testament and Psalms + Turkish Bible Society, 2005
:
Notayan Tomar Bikin