Γι’ αυτό, λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί και περιπόθητοι, εσείς που είστε η χαρά και το στεφάνι μου, έτσι σταθεροί να παραμένετε στον Κύριο, αγαπητοί μου.
Ιδιαίτερα παρακαλώ κι εσένα, αληθινέ σύντροφε, να τις συμπαραστέκεσαι αυτές που αγωνίστηκαν μαζί μου στο έργο του Ευαγγελίου, μαζί και με τον Kλήμη και τους υπόλοιπους συνεργάτες μου, που τα ονόματά τους είναι γραμμένα στο βιβλίο της Ζωής.
Tέλος, αδελφοί, όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσα είναι αγνά, όσα είναι ευχάριστα, όσα κάνουν καλή εντύπωση, οποιαδήποτε αρετή διακρίνετε και ό,τι αξιέπαινο υπάρχει, αυτά να συλλογίζεστε.
Οπωσδήποτε μου έδωσε μεγάλη χαρά ο Κύριος, που το ενδιαφέρον σας για μένα ξανάνθισε πάλι για μια φορά ακόμη. Βέβαια, το ενδιαφέρον σας αυτό υπήρχε πάντα, αλλά δεν είχατε την ευκαιρία να το εκδηλώσετε έμπρακτα.
Ξέρω να ζω και φτωχικά, ξέρω να ζω και με αφθονία. Έχω μάθει το μυστικό για κάθε ώρα και για κάθε κατάσταση: Και χορτάτος να ζω και πεινασμένος. Kαι παραπανίσια να έχω και να στερούμαι.
Kαι το ξέρετε, βέβαια, κι εσείς, Φιλιππήσιοι, ότι στην αρχή της διάδοσης του Ευαγγελίου, όταν αναχώρησα από τη Μακεδονία, καμία εκκλησία δεν άρχισε μαζί μου δοσοληψίες παρά μονάχα εσείς.
Πάντως τώρα πια τα έχω λάβει όλα και μου περισσεύουν κιόλας! Ένιωσα πλήρη ικανοποίηση, όταν παρέλαβα από τον Επαφρόδιτο αυτά που μου στείλατε, σαν ευωδιαστή οσμή, θυσία αποδεκτή, ευχάριστη στον Θεό.