Gun sibh a bhith gu h-ealamh air ur gluasad bho ʼr beachd, no fo gheilt, biodh e le spiorad, no biodh e le facal, no le litir mar air a cur bhuainne, mar gum biodh latha an Tighearna aig laimh.
A tha cath an aghaidh ʼs ga ardachadh fhein fos cionn a h-uile ni, ris an canar Dia, no dha ʼn toirear aoradh, air chor ʼs gun suidh e ann an teampull Dhe, ga fhiachuinn fhein mar gum bu Dia e.
Us anns a h-uile claonadh de dhrochbheart dhaibh-san, a tha dol a dhith: a chionn nach do ghabh iad gaol air an fhirinn, gus iad a bhith sabhailte. Air son so cuiridh Dia ga ʼn ionnsuidh oibrichean a mhearrachd, gus iad a bhriag a chreidsinn,
Ach is còir dhuinne daonnan taing a thoirt do Dhia air ur sonsa, a bhraithrean ionmhuinn le Dia, a chionn gun do thagh Dia sibh ʼnur ciad thoradh gu sabhaladh ann an naomhachadh an spioraid, ʼs ann an creideamh na firinn:
Uime sin, abhraithrean, seasaibh gu daingeann; agus cumaibh na bial-aithrisean, a dhʼ ionnsuich sibh, co-dhiu ʼsann leis an teagasg, no leis an litir againne.
A nis gum bʼ e an Tighearna Iosa Criosta, agus Dia ʼs ar n-Athair, a ghradhaich sinn, ʼsa thug sòlas bith-bhuan dhuinn, agus deagh dhochas ann an gras,