Nagapasalamat ako sa Dios nga ginaalagad ko sa putli nga kaisipan, subong sang ginhimo sang akon mga ginikanan, sa ginadumdum ko ikaw sa walay langan sa akon mga pangamuyo.
Ginapahanumdum ako sang imo pagtoo nga walay kabutigan, nga yara anay sa imo lola nga si Loida kag sa imo iloy nga si Eunice kag karon, nagasalig ako, yara sa imo.
Niyan dili mo ikahuya ang pagpamatuud nahanungud sa aton Ginoo, ukon sa akon nga iya binilanggo, kondi mag-ambit ka sang imo bahin sang pag-antus tungud sa maayong balita sa gahum sang Dios,
nga nagluwas sa aton kag nagtawag sa aton sa balaan nga pagtawag, indi sono sa aton nga mga buhat kondi sono sa iya kaugalingon nga tinutuyo kag bugay nga ginhatag sa aton kay Cristo Jesus sa wala pa ang mga katuigan nga nagligad,
kag karon napakita na paagi sa pagpahayag sang aton Manluluwas nga si Cristo Jesus, nga nagwala sang kamatayon kag nagdala sang kabuhi kag pagkadimamalatyon sa kapawa paagi sa maayong balita.
kag gani nagaantus man ako sing subong. Apang wala ako mahuya, kay nakilala ko ang akon natuuhan kag ginasaligan ko nga sarang sia makabantay sang akon gintugyan sa iya tubtub sadtong Adlaw.
kabay nga tugutan sia sang Ginoo sa pagdangat sang kalooy sang Ginoo sadtong Adlaw—kag nakahibalo ka sing maayo sang tanan nga pag-alagad nga nahimo niya sa Efeso.