Dan doa daut Jesatz een Schaute de tookunftje Jeeda Ritjdema es, nijch daut Bild selfst de Dinje haft, soo kaun et niemools met de selwje Opfa, dee maun jieda Joa emma wada doabrinjt, dee doatoo Kohmende vollkohme moake.
Enn däm hee verhäa säd: „Opfa Schlachtopfa en Gow Speisopfa en Brauntopfa en Opfa fe de Sind wullst dü nijch ha, en dü hast tjeen Wooljefaule doa aun jehaut“, dee nom Jesatz doajebrocht woare,
„Dit es de Bunt, dän etj met ahn schlüte woa no jane Doag, sajcht de Harr: Enn däm etj miene Jesatze enn äare Hoate jäw, etj woa ahn uck enn äaren Senn schriewe“;
soo loht ons han gohne met woahrhauftjem Hoate, enn volle Jewessheit em Gloowe, de Hoate besprenjt en aulsoo jereinijcht vom beesen Jewesse, en däm Lief jewosche met reinem Wota.
enn däm wie onse Vesaumlunge nijch velohte, ausset bie atelje Jebruck es, sonda eenaunda ermuntre, en omm soo väl mea, aus jie dän Dach noda kohme seene.
wooväl oajre Strof, meen jie, woat dee weat jeacht woare, dee dän Sän Gottes met de Feet jeklunjt en daut Bloot vom Bunt, derjch daut hee es jeheilijcht worde, fe jemeen onnrein jeacht en dän Jeist de Jnod beleidijcht haft?
Dan wie tjanne däm, dee jesajcht haft: „Mien es de Rache, etj well vejelte, [sajcht de Harr]“. En wada: „Dee Harr woat sien Voltj rejchte“. {5Mose 32,35-36}
Dan jie ha soo aus dän Jefangnen Metlied bewäse, aus uck däm Raup von jünem Hab en Goot met Freid hanjenohme, doa jie weete, daut jie fe jünt selfst een bätret en bliewendet Äjendoom ha.