Fágaimis mar sin uraiceacht tosaigh theagasc Chríost agus téimis chun cinn chun iomlán aibíochta, gan an dúshraith a chur arís dʼaithrí ó oibreacha an bháis agus de chreideamh a dhírítear ar Dhia,
Mar ní ní indéanta é an dream úd ar tugadh léiriú solais dóibh dʼaon uair amháin a bhlais an tíolacadh neamhaí, agus a bhí rannpháirteach sa Naomh-Spiorad,
An ithir a dʼól an fhearthainn ba mhinic a titeadh uirthi, agus a thugann fásra uaithi atá fóirsteanach don dream sin a mbítear á hoibriúʼina gcoinne, bíonn beannacht uirthi ó Dhia.
Ach más driseoga agus fothann-áin a thugann sí uaithi, tá sí ó mhaith agus i ngar do bheith faoi mhallacht; agus is é a loscadh an deireadh a bhéas uirthi.
dʼfhonn gan bheith spadánta, ach ina ionad sin ag déanamh aithrise ar an dream atá ina n-oidhrí ar na gealltanais trína gcreideamh agus a mbuanseasmhacht.
Mar nuair a bhí Dia ag déanamh gealltanais le hAbracham, ó nach raibh aon duine aige ab íhearr ná é féin le tabhairt le mionnú, thug sé é féin mar mhionnaí,
ionas go mbeadh dhá ní neamhathraithe nárbh fhéidir le Dia bheith bréagach iontu, le misneach láidir a chur ionainn a theith faoina dhídean le breith ar an dóchas atá curtha romhainn.
Bíonn sé seo againn mar ancaire anama atá bunúsach buanseasmhach, an dóchas a théas isteach uainn romhainn sa serin is faide istigh taobh thall den bhrat,