|
| 1 |
|
| เมลคีเซเดคผู้นี้เป็นกษัตริย์แห่งซาเลม และเป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้สูงสุด ท่านได้พบอับราฮัมที่กลับมาจากการรบชนะกษัตริย์และอวยพรเขา |
|
| 2 |
|
| อับราฮัมมอบหนึ่งในสิบจากของทั้งหมดแก่เมลคีเซเดค ประการแรกชื่อเมลคีเซเดคหมายถึง “กษัตริย์แห่งความชอบธรรม” และประการต่อมา “กษัตริย์แห่งซาเลม” ก็หมายถึง “กษัตริย์แห่งสันติสุข” |
|
| 3 |
|
| ไม่มีบันทึกว่าใครเป็นพ่อหรือแม่ ไม่มีบันทึกลำดับวงศ์ตระกูล ไม่มีบันทึกวันเริ่มต้นหรือวันสิ้นสุดชีวิต เมลคีเซเดคเป็นปุโรหิตตลอดกาลเหมือนพระบุตรของพระเจ้า |
|
| 4 |
|
| ลองคิดดูว่าเมลคีเซเดคยิ่งใหญ่ขนาดไหน แม้แต่อับราฮัมบรรพบุรุษของเรา ยังมอบหนึ่งในสิบจากของที่ริบมาให้ท่าน |
|
| 5 |
|
| กฎบัญญัติระบุให้เชื้อสายเลวีที่เป็นปุโรหิตนั้น เก็บสิบลดจากประชาชน คือจากพี่น้องอิสราเอล แม้ว่าพวกเขาก็สืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมด้วย |
|
| 6 |
|
| ส่วนเมลคีเซเดคไม่ได้สืบเชื้อสายจากเลวี แต่ก็รับสิบลดจากอับราฮัม และอวยพรเขาผู้ได้รับคำสัญญาจากพระเจ้า |
|
| 7 |
|
| ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ใหญ่ให้พรผู้น้อย |
|
| 8 |
|
| ในกรณีหนึ่ง ผู้รับสิบลดเป็นมนุษย์ที่ต้องตาย แต่อีกกรณี ผู้รับเป็นผู้ที่ได้รับการประกาศว่ามีชีวิตอยู่ |
|
| 9 |
|
| อาจพูดได้ว่า เลวีผู้ที่ได้รับสิบลดนั้น ก็ได้ให้สิบลดผ่านทางอับราฮัม |
|
| 10 |
|
| เพราะเมื่อเมลคีเซเดคได้พบอับราฮัมนั้น เลวียังอยู่ในสายเลือดของอับราฮัมบรรพบุรุษของเขา |
|
| 11 |
|
| ถ้ามนุษย์บรรลุความสมบูรณ์แบบที่พระเจ้าประสงค์ได้ทางระบอบปุโรหิตของเลวี (เพราะประชาชนได้รับกฎบัญญัติทางระบอบนี้) แล้วทำไมยังต้องมีปุโรหิตอีกคนตามแบบของเมลคีเซเดค ไม่ใช่ตามแบบของอาโรน |
|
| 12 |
|
| เพราะเมื่อระบอบปุโรหิตเปลี่ยน กฎบัญญัติก็ต้องเปลี่ยนด้วย |
|
| 13 |
|
| พระองค์ที่เรากำลังพูดถึงนี้มาจากเผ่าอื่น และไม่มีใครจากเผ่านี้เคยรับใช้ที่แท่นบูชา |
|
| 14 |
|
| เพราะเห็นได้ชัดเจนว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราสืบเชื้อสายมาจากเผ่ายูดาห์ ซึ่งเป็นเผ่าที่โมเสสไม่เคยพูดถึงเรื่องปุโรหิตเลย |
|
| 15 |
|
| และสิ่งที่เราพูดนั้นจะเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น ถ้ามีปุโรหิตอีกผู้หนึ่งเฉกเช่นเมลคีเซเดคปรากฏตัวขึ้น |
|
| 16 |
|
| ผู้ที่ได้เป็นปุโรหิตโดยไม่อาศัยระเบียบปฏิบัติตามบรรพบุรุษ แต่โดยอานุภาพแห่งชีวิตซึ่งไม่อาจทำลายได้ |
|
| 17 |
|
| ตามที่ประกาศไว้ว่า “ท่านเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์ ตามแบบของเมลคีเซเดค” |
|
| 18 |
|
| ระเบียบปฏิบัติเดิมถูกล้มเลิกเพราะอ่อนแอและไร้ประโยชน์ |
|
| 19 |
|
| (เพราะกฎบัญญัติไม่ได้ทำให้อะไรสมบูรณ์ได้เลย) แต่มีความหวังที่ดีกว่าเข้ามา ซึ่งช่วยให้เราเข้าใกล้พระเจ้า |
|
| 20 |
|
| และพระเจ้ายืนยันเรื่องนี้ด้วยคำสาบาน ขณะที่คนอื่นๆ ได้เป็นปุโรหิตโดยไม่มีคำสาบาน |
|
| 21 |
|
| แต่พระเยซูขึ้นเป็นปุโรหิตด้วยคำสาบาน เมื่อพระเจ้าพูดกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ปฏิญาณแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจ คือ ‘ท่านเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์’ ” |
|
| 22 |
|
| เพราะด้วยคำสาบานนี้ พระเยซูจึงเป็นผู้ค้ำประกันพันธสัญญาที่ดีกว่า |
|
| 23 |
|
| ปุโรหิตเหล่านั้นสืบทอดตำแหน่งกันมาหลายคน เพราะความตายขัดขวางไม่ให้พวกเขาทำหน้าที่ต่อไป |
|
| 24 |
|
| แต่เพราะพระเยซูมีชีวิตอยู่ตลอดกาลจึงเป็นปุโรหิตถาวรนิรันดร์ |
|
| 25 |
|
| ฉะนั้นพระองค์จึงสามารถช่วยคนที่มาหาพระเจ้า ผ่านทางพระองค์ให้รอดได้อย่างสมบูรณ์ เพราะพระองค์มีชีวิตอยู่เพื่อวิงวอนแทนพวกเขาเสมอ |
|
| 26 |
|
| มหาปุโรหิตเช่นนี้แหละที่เราต้องการ คือปุโรหิตผู้บริสุทธิ์ ดีไม่มีที่ติ ไร้มลทิน แยกจากคนบาป เป็นที่เทิดทูนเหนือฟ้าสวรรค์ |
|
| 27 |
|
| พระเยซูไม่ต้องถวายเครื่องบูชาทุกวัน เหมือนมหาปุโรหิตคนอื่น ซึ่งตอนแรกต้องถวายสำหรับบาปของตัวเอง แล้วจึงถวายสำหรับบาปของประชาชน พระเยซูถวายตนเองเป็นเครื่องบูชาครั้งเดียวสำหรับบาปของทุกคนตลอดกาล |
|
| 28 |
|
| กฎบัญญัตินั้นแต่งตั้งคนอ่อนแอเป็นมหาปุโรหิต แต่คำปฏิญาณซึ่งมาภายหลังกฎบัญญัติได้แต่งตั้งพระบุตร ผู้ซึ่งพระเจ้าทำให้สมบูรณ์เป็นนิตย์ |
|
|
|
|