agus má thugann sibh ómós do’n té ar a bhfuil na h‐éadaighe breaghtha, go n‐abrann sibh leis, Suidh‐se annso i n‐áit na h‐onóra; agus go n‐abrann sibh leis an duine bocht, Seasuigh‐se annsin thall, nó suidh annso fá stól mo chos:
Éistidh, a bhráithre ionmhaine, nár thóg Dia bochta an tsaoghail chum bheith saidhbhir fá chreideamh agus chum bheith ’n‐a oidhribh de’n ríoghacht atá geallta aige do na daoinibh ghrádhuigheas é?
Acht is amhlaidh thugabhar easonóir do’n duine bocht. Nach iad na daoine saidhbhre do‐gní leathtrom oraibh, agus nach iad féin tharraingeas isteach i dtigh na cúirte sibh?
acht má thugann sibh meas do phearsain duine seachas a chéile, atá peacadh d’á dhéanamh agaibh, agus atá sibh daortha mar chionntaigh do réir an dlighe.
Óir an té adubhairt, Ná déan adhaltrannas, adubhairt sé leis, Ná déan marbhadh. Anois, bíodh nach ndéanann tú adhaltrannas, acht go ndéanann tú dún‐mharbhadh, is cionntach i n‐aghaidh na dlighe thú.
agus go n‐abróchadh duine agaibh leo, Imthighidh i síothcháin, déanaidh bhur ngoradh féin, agus bíodh bhur sáith agaibh; gan na neithe atá riachtanach do’n cholainn do thabhairt dóibh; cia an tairbhe é sin?
Acht déarfaidh duine éigin, Atá creideamh agat‐sa, agus atá gníomhartha agam‐sa: taisbeán do chreideamh dhom i n‐éagmais do ghníomhartha, agus taisbeánfad‐sa mo chreideamh dhuit‐se lem’ ghníomhartháibh.
Ar an gcuma chéadna, nach le gníomharthaibh do fíréanuigheadh Rachab méirdreach, gur ghlac sí na teachtairí chúichi, agus gur scaoil sí uaithi iad bealach eile?