Cad as na cogaidhe agus na catha éirigheas eadraibh? Nach as so thig siad, as bhur n‐ainmhiantaibh bhíos ag troid le chéile ’n‐bhur mballaibh beathadh?
Bíonn andúil agaibh, agus gan nidh agaibh d’á bárr: bíonn sibh ag marbhadh, agus bíonn éada oraibh, agus ní fhéadann sibh rud d’fhágháil: bíonn sibh ag cómhrac agus ag troid, agus ní bhíonn rud agaibh, de thoisc nach n‐iarrann sibh.
A mhná adhaltrannacha, nach eol daoibh gur náimhdeachas i n‐aghaidh Dé cáirdeas an tsaoghail seo? Uime sin, cibé duine gur mian leis bheith ’n‐a charaid do’n tsaoghal so, do‐ghní sé námha Dé dhe féin.
Ná cáinidh a chéile, a bhráithre. An té cháineas a bhráthair, nó do‐bheir breith ar a bhráthair, cáineann sé an dlighe agus do‐bheir sé breith ar an dlighe: acht má bheireann tú breith ar an dlighe, ní duine umhluigheas do’n dlighe thú, acht is breitheamh thú.
Féacaidh i leith, sibh‐se adeir, Rachaimíd indiu nó i mbárach isteach ’n‐a leithéid sin de chathair, agus caithfimíd bliadhain innti, agus déanfaimíd tráchtáil, agus gheobhaimíd brabach:
agus gan a fhios agaibh créad atá i ndán daoibh i mbárach. Óir cad é bhur saoghal? Is scamall sibh, bhíos le feicsin ar feadh tamaill, agus théid as annsin.