Dúnann siad a súile dʼaon turas ar an bhfírinne seo, go raibh na neamha ann fad ó shin le briathar Dé, agus talamh an domhain a deilbh-íodh as uisce agus trí uisce,
Ach leis an mbriathar céanna sin tá na neamha agus an talamh atá anois ann á dtaisceadh le haghaidh tine, agus iad á gcaomhnú go dtí lá an bhreithiúnais agus lá scriosta lucht an oilc.
Ní bhíonn sé ag déanamh moille ina ghealltanas siúd is go bhfuil siad ann a mheasas gur moill í, ach is amhlaidh a bhíonn sé foighneach libh, ó nach toil leis aon duine a bheith á scriosadh, ach go dtiocfadh siad uile chun aithreachais.
Ach tiocfaidh lá an Tiama mar a thiocfadh gadaí, agus imeoidh na neamha le fuaim mhór ard, agus leáfaidh an tine na dúile, agus dófar an talamh is a bhfuil dʼoibreacha air.
ag tagairt dó sin mar a dhéanann sé ina litreacha uile. Tá nithe dothuigthe iontu, a ndéanann lucht an ain-eolais agus na guagachta a chlaonadh chun a scriosta féin, mar a dhéanann siad leis an gcuid eile den scrioptúr.
Ó tá a fhios sin agaibh roimh ré, a lucht na páirte, seachnaígí, ar eagla go gcartfar ar shiúl sibh le hearráid lucht éagráif-eachta agus go gcuirfear de bhur mboinn sibh.