Niyan nakita ko ang isa pa ka makusug nga manugtunda nga nagakunsad gikan sa langit, nga napanaptan sing panganud, nga may balangaw sa iya olo, kag ang iya nawung subong sang adlaw, kag ang iya mga tiil subong sang mga haligi nga kalayo.
Kag sang nakatonog ang pito ka daguub, buut na ako kuntani magsulat, apang nabatian ko ang tingug gikan sa langit nga nagasiling, “Pat-ini ang ginmitlang sang pito ka daguub, kag dili pag-isulat ini.”
kag nagsumpa bangud sa iya nga nagakabuhi sa katuigan kag katuigan, nga nagtuga sang langit kag sang yara sa sini, kag sang duta kag sang mga butang nga yara sa sini, kag sang dagat kag sang mga butang nga yara sa sini, nga wala na sing paglantang pa,
kondi nga sa mga adlaw sang pagtawag sang budyong nga patonggon sang ikapitong manugtunda, ang tinago sang Dios, sono sa ginpahibalo niya sa iya mga ulipon nga mga manalagna, matuman.
Niyan ang tingug nga akon nabatian gikan sa langit nagpakighambal liwat sa akon, nga nagasiling, “Lakat, kuhaa ang tolon-an nga linokot nga nabukad sa kamut sang manugtunda nga nagatindug sa dagat kag sa duta.”
Gani nagkadto ako sa manugtunda kag nagsiling sa iya nga ihatag niya sa akon ang tolon-an nga linokot nga diotay; kag nagsiling sia sa akon, “Kuhaa ini kag kaona; mangin-mapait ini sa imo tiyan, apang sa imo baba matam-is ini subong sang dugus.”
Kag ginkuha ko ang tolon-an nga linokot nga diotay sa kamut sang manugtunda kag ginkaon ini; matam-is ini sa akon baba subong sang dugus, apang sang nakaon ko ini nagpait ang akon tiyan.