وختی که اون هفتا راَد گَب بزن، خَسَّم بَنوِیسِم؛ ولی ایتا صِدا آسِمانِ جی بِشنَوِسَّم که باَگوته: «اونچه که اون هفتا راَد باگُوتَن رِه، مُهر و موم هَکُن و نَنویس.»
و اونه که تا اَبد و تا اَبد زِندِه هیسه، و آسِمان و هر اونچه که اونه دِلِه دَرِه و زمین و هر اونچه که اونه دِلهِ دَرِه و دریا و هر اونچه که اونه دِلِه دَرِه رِه خلق هَکُردِه، قَسَم بُخاردِه که: «دِ بیشتر اَز این دیر نَبونه.
ایما اون صدا که آسِمانِ جی بِشنَوِسّه بام، یِدَفِه دیگه می هَمرَه گَب بَزَه و باَگوته: «بوشو و اون واز هَبا طومارِ که اون فرشتِه یه دَسِ دِلهِ که دَریا و خُشکی یه سَر ایساَ رِه، هَگیر.»