ایما بِییشییَم، و بَدییَم اون وَرِّه صَهیونِ کوهِ سَر ایسَا، و اونه هَمرَه صَد و چِل و چار هزار نفر دَبان که خودِشانِه پیشانی سَر اونه اِسم و اونه پیَرِ اِسمِ بَنوِیشتِه داشتِن.
ایشان همون کَسائین که خودِشان رِه زِناکانِ هَمرَه نجِس نَکُردِن، چون این مَرداکان اَذَبِن. ایشان همون کَسائینِ که وَرِّه هرکوجهِ شونه اونه دُمّال شونِن. ایشان آدَمان میَن جی یِدَفِه دیگه بَهیِّه هَبان تا خُدا و وَرِّه یه نوبَر هَبون.
ایما ایتا دیگه فِرِشتِه بَدییَم که آسِمانِ میَن پَرواز کانِبا و اَبَدی اِنجیل خودشه هَمرَه داشتِه تا اونه اوشانیکه زمینِ دِلِه دَرِن، و هر مِلّت و طایفه و زبان و قومِ اعلام هَکونه.
و اون ایتا بُلَندِ صدایِ هَمرَه باَگوته: «خُدایِ جی بَتِرسین و اونه جَلال هَدین، چون اونه داوری یه ساعت بَرِسییَه. اونه پَرَسِّش هَکُنید، اونیکه آسِمان و زمین و دریا و چِشمِه شانه اُو رِه خَلق هَکُردِه.»
اون هَم خُدای غضبِ شَرابِ جی که پُر ملات و خالِصِ وخُدایِ غَضَبِ پیالِه یه دِلهِ بَریخته هَبا خارنِه. اون، مُقدَّسِ فِرشتِگانِ پِیش و وَرِّه یه پِیش تَش و گوگردِ هَمرَه عَذاب کَشِنِه.
وَ اوشانه عذابِ دود تا اَبد و تا اَبد جآر شونِه. و اوشانیکه اون وحشی جانِوَر و اونه مُجَسَمِه رِه پَرَسِّش کانَن و هر کَس که اونه اِسمِ علامتِ قَبول کانه، نه روزِ دِلِه آسایش دارِه و نه شُویه دِلِه.»
ایما بِیشییَم، ایتا اِسبی اَبر می پیش دَبا و اون اَبرِ سَر یِنَفَر نیشته با که اِنسانِ ریکا رِه ماندِنهِ با و ایتا طِلای تاج خودشه سَر داشتِه و ایتا تیز داز خودشه دَسِ دِلِه.
و ایتا دیگه فِرِشتِه معبدِ جی دِرگا بوماَ و بُلَندِ صِدایِ هَمرَه اونیکه اَبرِ سَر نیشته با رِه باَگوته: «تیِ دازِ هَگیر و دِرُو هَکُن، چون دِرُوئه موقِه بَرِسییَه و زمینِ مَحصول حِسابی بَرسییَه.»
وَ اَنگورِشان شرابِ حوضِ دِلهِ که شَهرِ دِرگا با، باکوتاندِه هَبا و اون حوضِ جی خون سَرازیر هَبا و خون تا اَسبانِ اَوسارِ قَد جآر بوماَ، و اونه دِرازا سیصد کیلومتر با.