|
| 1 |
|
| ဂိလဒ္ျပည္သား ေယဖသသည္ ရဲစြမ္းသတၱိရွိေသာစစ္သူရဲတစ္ဦးျဖစ္၏။ ေယဖသ၏ဖခင္မွာ ဂိလဒ္ျဖစ္ၿပီး မိခင္မွာ ျပည့္တန္ဆာမျဖစ္၏။ |
|
| 2 |
|
| ဂိလဒ္၏မယားသည္ သားတို႔ကိုေမြးဖြား၏။ ထိုမယား၏သားတို႔ ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ ေယဖသအား “သင္သည္ အျခားမိန္းမ၏သားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ငါတို႔အဖ၏အိမ္သူအိမ္သားတို႔ႏွင့္အတူ အေမြမခံရ”ဟု ဆို၍ႏွင္ထုတ္ၾက၏။ |
|
| 3 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေယဖသသည္ ညီအစ္ကိုတို႔ထံမွ ထြက္သြား၍ ေတာဘျပည္တြင္ ေနထိုင္၏။ အေျခအေနမဲ့သူတို႔သည္ သူ႔ထံစု႐ုံးလာ၍ သူႏွင့္လိုက္ေနၾက၏။ |
|
| 4 |
|
| ထိုသို႔ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေနာက္တြင္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔သည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ကို တိုက္ခိုက္လာၾက၏။ |
|
| 5 |
|
| ထိုသို႔ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔သည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးမ်ားကို တိုက္ခိုက္လာေသာအခါ ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔သည္ ေတာဘျပည္၌ေနေသာ ေယဖသကို သြားေခၚၾက၏။ |
|
| 6 |
|
| သူတို႔က ေယဖသအား “လာပါ။ ငါတို႔သည္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို တိုက္ခိုက္ႏိုင္ရန္ ငါတို႔ကို ဦးေဆာင္ပါ”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 7 |
|
| ေယဖသကလည္း ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔အား “သင္တို႔သည္ ငါ့ကိုမုန္း၍ ငါ့ဖခင္၏အိမ္မွ ငါ့ကိုႏွင္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္မဟုတ္ေလာ။ ယခု သင္တို႔ဒုကၡေရာက္မွ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ထံလာၾကသနည္း”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 8 |
|
| ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ကလည္း ေယဖသအား “ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ယခု သင့္ထံသို႔ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဂိလဒ္ျပည္သားတို႔ကို ဦးေဆာင္၍ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို တိုက္ခိုက္ရန္ ငါတို႔ႏွင့္အတူ ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 9 |
|
| ေယဖသကလည္း ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔အား “အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကိုတိုက္ခိုက္ရန္ သင္တို႔သည္ ငါ့ကိုျပန္ေခၚ၍ ထာဝရဘုရားသည္လည္း အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို ငါ့လက္သို႔အပ္ေတာ္မူမည္ဆိုလွ်င္ ငါသည္ သင္တို႔၏ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာရမည္”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 10 |
|
| ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ကလည္း ေယဖသအား “ထာဝရဘုရား ၾကားသိေတာ္မူပါ၏။ သင္ေျပာသည့္အတိုင္း ငါတို႔လုပ္ပါမည္”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 11 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေယဖသသည္ ဂိလဒ္ျပည္သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔ႏွင့္အတူ လိုက္သြား၏။ သူတို႔သည္ ေယဖသကို သူတို႔၏ေခါင္းေဆာင္၊ ဦးစီးဦးေဆာင္သူအျဖစ္ ခန႔္ထားၾက၏။ ေယဖသသည္ ထိုသူတို႔ႏွင့္ေျပာခဲ့ေသာစကားအလုံးစုံကို မိဇပါၿမိဳ႕တြင္ ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္၌ ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။ |
|
| 12 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေယဖသသည္ အမၼဳန္ဘုရင္ထံ တမန္ကို ေစလႊတ္၍ “သင္ႏွင့္ငါ့အၾကား၌ အဘယ္အေၾကာင္းရွိ၍ သင္သည္ ငါ့ျပည္ကို လာတိုက္ရသနည္း”ဟု ေမးေလေသာ္ |
|
| 13 |
|
| အမၼဳန္ဘုရင္က “အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ အီဂ်စ္ျပည္မွလာစဥ္က အာႏုန္ေခ်ာင္းမွ ယဗၺဳတ္ေခ်ာင္းတိုင္ေအာင္၊ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တစ္ေလွ်ာက္ သိမ္းယူခဲ့ေသာ ငါ့ျပည္ကို ယခု ေအးေအးေဆးေဆးျပန္ေပးပါ”ဟု ေယဖသ၏တမန္တို႔အား ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 14 |
|
| တစ္ဖန္ ေယဖသသည္ တမန္တို႔ကို အမၼဳန္ဘုရင္ထံသို႔ ေစလႊတ္၏။ |
|
| 15 |
|
| တမန္က အမၼဳန္ဘုရင္အား “ေယဖသက ‘အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ေမာဘျပည္၊ အမၼဳန္ျပည္ကို သိမ္းယူခဲ့သည္မဟုတ္။ |
|
| 16 |
|
| အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ အီဂ်စ္ျပည္မွလာစဥ္က ပင္လယ္နီတိုင္ေအာင္ ေတာကႏၲာရကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး ကာေဒရွအရပ္ကိုေရာက္ခဲ့၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုအခါ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ဧဒုံဘုရင္ထံ တမန္မ်ားကိုေစလႊတ္၍ “အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကို အရွင့္ျပည္ထဲမွျဖတ္သြားခြင့္ျပဳပါ”ဟု ခြင့္ေတာင္းေသာ္လည္း ဧဒုံဘုရင္သည္ နားမေထာင္။ ေမာဘဘုရင္ထံလည္း တမန္မ်ားကို ေစလႊတ္၏။ သူသည္လည္း ခြင့္မျပဳဘဲေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ကာေဒရွအရပ္၌သာ ေနၾကရ၏။ |
|
| 18 |
|
| ထိုမွ ဧဒုံျပည္၊ ေမာဘျပည္ကိုေရွာင္ကြင္း၍ ေတာကႏၲာရကိုျဖတ္ကာ ေမာဘျပည္အေရွ႕ဘက္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အာႏုန္ေခ်ာင္းတစ္ဖက္၌ စခန္းခ်ၾက၏။ အာႏုန္ေခ်ာင္းသည္ ေမာဘျပည္၏နယ္နိမိတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ေမာဘနယ္နိမိတ္ထဲကို မဝင္ခဲ့ၾက။ |
|
| 19 |
|
| တစ္ဖန္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ေဟရွဘုန္ၿမိဳ႕တြင္ နန္းစံေသာအာေမာရိဘုရင္ရွိဟုန္မင္းႀကီးထံ တမန္ကိုေစလႊတ္၍ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔က “အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ေနရပ္သို႔သြားရန္ သင့္ျပည္ကိုျဖတ္ခြင့္ျပဳပါ”ဟု ေလွ်ာက္ဆိုေစေသာ္လည္း |
|
| 20 |
|
| ရွိဟုန္မင္းႀကီးသည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ကိုမယုံသျဖင့္ နယ္ေျမကို ျဖတ္ခြင့္မေပး။ ထို႔ျပင္ ရွိဟုန္မင္းႀကီးသည္ မိမိလူတို႔ကို စု႐ုံးၿပီး ယာဟတ္ၿမိဳ႕၌တပ္ခ်ကာ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ကို တိုက္ခိုက္ခဲ့၏။ |
|
| 21 |
|
| သို႔ေသာ္ အစၥေရးလူမ်ိဳး၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားသည္ ရွိဟုန္မင္းႀကီးမွစ၍ သူ႔လူတို႔ကို အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔လက္သို႔ အပ္ေတာ္မူသျဖင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ သူတို႔ကိုတိုက္၍ အာေမာရိျပည္တစ္ျပည္လုံးကို သိမ္းပိုက္ခဲ့၏။ |
|
| 22 |
|
| အာႏုန္ေခ်ာင္းမွ ယဗၺဳတ္ေခ်ာင္းတိုင္ေအာင္၊ ေတာကႏၲာရမွ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တိုင္ေအာင္ အာေမာရိနယ္ေျမတစ္ခုလုံးကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၾက၏။ |
|
| 23 |
|
| စင္စစ္ အစၥေရးလူမ်ိဳး၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားသည္ အာေမာရိလူမ်ိဳးတို႔ကို မိမိလူမ်ိဳးေတာ္အစၥေရးတို႔ေရွ႕မွ ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ယခုမွာ သင္သည္ ထိုျပည္ကို ျပန္သိမ္းပိုက္လိုသေလာ။ |
|
| 24 |
|
| သင္၏ဘုရား ေခမုရွ ေပးေသာျပည္ကို သင္ပိုင္သည္မဟုတ္ေလာ။ ထိုနည္းတူ ငါတို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားေပးေသာျပည္ကို ငါတို႔ပိုင္၏။ |
|
| 25 |
|
| သင္သည္ ဇိေဖာ္၏သား၊ ေမာဘဘုရင္ဗာလက္မင္းႀကီးထက္ သာ၍ျမတ္သေလာ။ သူသည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးကို ရန္ေတြ႕ဖူးသေလာ၊ စစ္တိုက္ဖူးသေလာ။ |
|
| 26 |
|
| အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ ေဟရွဘုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ဝန္းက်င္ရွိၿမိဳ႕႐ြာမ်ား၊ အာေရာ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ဝန္းက်င္ရွိၿမိဳ႕႐ြာမ်ား၊ အာႏုန္ေခ်ာင္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ရွိၿမိဳ႕႐ြာရွိသမွ်တို႔၌ ႏွစ္ေပါင္းသုံးရာေနထိုင္ၾကစဥ္အခါက အဘယ္ေၾကာင့္ သင္တို႔ ျပန္မသိမ္းယူခဲ့သနည္း။ |
|
| 27 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္သည္ သင့္ကို အမွားျပဳမိသည္မဟုတ္။ သင္ကသာ အကြၽႏ္ုပ္ကို တိုက္ခိုက္ၿပီးအမွားလုပ္မိၿပီ။ ယေန႔ တရားသူႀကီးထာဝရဘုရားကသာ အစၥေရးအမ်ိဳးသားႏွင့္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ၾကား တရားစီရင္ပါေစ’ဟူ၍ မွာၾကားလိုက္သည္”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 28 |
|
| သို႔ေသာ္ အမၼဳန္ဘုရင္သည္ ေယဖသမွာလိုက္ေသာစကားကို နားမေထာင္ေပ။ |
|
| 29 |
|
| ထာဝရဘုရား၏ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ ေယဖသအေပၚ သက္ေရာက္ေတာ္မူသျဖင့္ သူသည္ ဂိလဒ္ျပည္၊ မနာေရွျပည္တို႔ကိုျဖတ္၍ ဂိလဒ္ျပည္ရွိ မိဇပါၿမိဳ႕သို႔ ခ်ီတက္သြား၏။ ဂိလဒ္ျပည္ မိဇပါၿမိဳ႕မွ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ရွိရာသို႔ ဆက္၍ခ်ီတက္သြား၏။ |
|
| 30 |
|
| ေယဖသက “ကိုယ္ေတာ္သည္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို အကြၽႏ္ုပ္လက္သို႔ အပ္ေတာ္မူမည္ဆိုလွ်င္ |
|
| 31 |
|
| အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို ေအာင္ႏိုင္၍ ျပန္လာေသာအခါ အကြၽႏ္ုပ္အား အိမ္တံခါးဝမွထြက္ႀကိဳေသာသူကို ထာဝရဘုရားအဖို႔ မီးရႈိ႕ရာယဇ္အျဖစ္ ပူေဇာ္ပါမည္”ဟု ထာဝရဘုရားထံ ကတိသစၥာျပဳေလ၏။ |
|
| 32 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေယဖသသည္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔ကို ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ေလ၏။ ထာဝရဘုရားကလည္း သူတို႔ကို ေယဖသလက္သို႔ အပ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 33 |
|
| ေယဖသသည္ အာေရာ္ၿမိဳ႕မွ မိႏၷိတ္ၿမိဳ႕၊ အာေဗလေခရမိမ္ၿမိဳ႕တို႔အထိ ၿမိဳ႕ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ကို အႀကီးအက်ယ္လုပ္ႀကံတိုက္ခိုက္၏။ ထိုသို႔ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔သည္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ကို ရႈံးနိမ့္ရေလ၏။ |
|
| 34 |
|
| ေယဖသသည္ မိဇပါၿမိဳ႕ရွိ မိမိအိမ္သို႔ျပန္လာေသာအခါ သူ၏သမီးသည္ သူ႔ကိုႀကိဳဆိုရန္ ပတ္သာတီးလ်က္၊ ကခုန္လ်က္ ထြက္လာေလ၏။ သူသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္၏။ ထိုသမီးမွလြဲ၍ သူ၌ အျခားေသာသားသမီး မရွိ။ |
|
| 35 |
|
| ေယဖသသည္ သမီးကိုျမင္ေသာအခါ မိမိအဝတ္ကိုဆုတ္ၿပီး “အို ငါ့သမီး၊ ငါ့ကို အလြန္စိတ္ဆင္းရဲေစၿပီတကား။ အလြန္ဒုကၡေရာက္ေစၿပီတကား။ ငါသည္ ထာဝရဘုရားကို ကတိသစၥာျပဳၿပီးမွ ခ်ိဳးေဖာက္၍မရေတာ့ၿပီ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 36 |
|
| သမီးျဖစ္သူက ဖခင္အား “အေဖသည္ ထာဝရဘုရားထံ ကတိသစၥာျပဳၿပီျဖစ္၍ ကတိထားသည့္အတိုင္း ျပဳပါေလာ့။ အေဖ၏ရန္သူအမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔အား လက္တုံ႔ျပန္ရေသာအခြင့္ကို ထာဝရဘုရား ေပးေတာ္မူၿပီ။ |
|
| 37 |
|
| သို႔ေသာ္ အေဖကို တစ္ခုေတာင္းဆိုပါရေစ။ အကြၽႏ္ုပ္ကို ႏွစ္လခြင့္ျပဳပါ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္အေဖာ္မ်ားႏွင့္အတူ ေတာင္ေပၚတြင္ သြား၍ အပ်ိဳစင္ဘဝအျဖစ္ကို ငိုေႂကြးပါရေစ”ဟု ေတာင္းဆိုေလ၏။ |
|
| 38 |
|
| ဖခင္က “သြားေလာ့”ဟု ဆို၍ သူ႔အား ႏွစ္လသြားခြင့္ျပဳလိုက္၏။ သူသည္ မိန္းကေလးအေဖာ္မ်ားႏွင့္အတူ ေတာင္ေပၚသို႔ သြားကာ အပ်ိဳစင္ဘဝႏွင့္အသက္စြန႔္ရမည့္အျဖစ္ကို ငိုေႂကြးၾကေလ၏။ |
|
| 39 |
|
| ႏွစ္လျပည့္ေသာအခါ သူသည္ ဖခင္ထံျပန္လာ၏။ ဖခင္သည္လည္း မိမိကတိသစၥာျပဳသည့္အတိုင္း သမီး၌ ျပဳေလ၏။ သူသည္ ေယာက္်ားႏွင့္မဆက္ဆံဖူးေသာအပ်ိဳစင္ျဖစ္၏။ ဤသို႔ျဖင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔တြင္ ဓေလ့တစ္ခုျဖစ္လာေလ၏။ |
|
| 40 |
|
| ထိုေန႔မွစ၍ အစၥေရးသမီးပ်ိဳတို႔သည္ ဂိလဒ္အမ်ိဳးသား၊ ေယဖသ၏သမီးအတြက္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ေလးရက္ ႏွစ္စဥ္သတိရေအာက္ေမ့ေလ့ရွိၾက၏။ |
|
|
|
|