Bir kuni u onasiga shunday dedi: — Oyi, esingizdami 1100 bo‘lak kumushni o‘g‘irlatib qo‘ygan edingiz? O‘shanda o‘g‘rini oldimda qarg‘agansiz. Mana, o‘sha kumushingiz. Uni men olgandim. Shunda onasi: — Iloyim baraka topgin, o‘g‘lim! — dedi.
Mixo 1100 bo‘lak kumushni onasiga qaytarib berdi. Onasi esa: — Men bu kumushni bosh–ko‘zingdan sadaqa qilib, Egamga bag‘ishlayman, — dedi, — undan quyma va o‘yma butlar yasattiraman. O‘sha kumush o‘zingga qaytib keladi, o‘g‘lim.
Onasi Mixo qaytarib bergan kumush bo‘laklarning 200 tasini zargarga berdi. Zargar but yasab, uni kumush bilan qopladi. Tayyor bo‘lgan but Mixoning uyiga o‘rnatildi.
Mixoning bir sajdagohi bor edi. U ruhoniylar kiyadigan maxsus libos tiktirib, yana bir nechta xonaki sanamlar yasattirdi, so‘ng o‘g‘illaridan birini o‘zining sajdagohiga ruhoniy qilib tayinladi.
— Qayerliksan, o‘g‘lim? — deb so‘radi undan Mixo. — Men Yahudodagi Baytlahmdan kelgan leviman, — deb javob berdi u. — O‘zimga boshpana qidirib yuribman.
— Kel, menikida turaqol, — dedi Mixo. — Mening maslahatchim hamda ruhoniyim bo‘l. Men esa har yili senga o‘n bo‘lakdan kumush to‘lab, kiyim–kechaging bilan yeguligingni beraman.