Xudan hinek milet li Kenanê hiştin ku gelê Îsraêl biceribîne. Wî ew ji bo hînkirina şer a nifşên gelê Îsraêl ku bi şer nizanibûn hiştin. Ew milet ev bûn:
Lê gava gelê Îsraêl li Xudan kir hewar, wî rizgarkarekî bi navê Otniyêl ji bo wan derxist ku wan rizgar bike. Otniyêl, kurê Qenazê birayê biçûk ê Kalêv bû.
Ruhê Xudan hat ser wî û wî serweriya gelê Îsraêl kir. Otniyêl çû şer û Xudan Padîşahê Aram-Naharayîmê, Kûşan-Rîşatayîm da destê wî. Ew li dijî Kûşan-Rîşatayîm bi ser ket.
Lê gava gelê Îsraêl ji Xudan re kir hewar, wî ji bo wan rizgarkarek derxist. Navê wî Êhûdê kurê Gêra bû. Ew ji Binyamîniyan û çep bû. Gelê Îsraêl bi destê wî ji Eglonê Padîşahê Moavê re bac şand.
Lê gava gihîşt kevirên necirandî ên nêzîkî Gîlgalê, vegeriya û ji Eglon re got: “Ya padîşah, ez dixwazim tiştekî bi dizî ji te re bêjim.” Padîşah got: “Hiş be” û hemû zilamên li ba xwe derxistin derve.
Êhûd nêzîkî padîşah bû. Padîşah li odeya xwe ya hênik a jor bi tena serê xwe rûniştibû. Êhûd got: “Ji Xwedê gotineke min ji te re heye” û ew ji textê xwe rabû.
Wî ji wan re got: “Li pey min werin! Çimkî Xudan Moaviyên dijminên we dan destê we.” Ew li pey wî çûn û li dijî Moaviyan bihorên Çemê Şerîayê girtin. Wan nehişt kesek derbas bibe.