"Fraagtß aynmaal die, wo z Sichham was zo n Sagn habnd, ob s is bösser finddnd, däß all sibzg Sün von n Bäglstreit über enk herrschnd older grad ainer! Und vergösstß nit, däß i ainer von +enk bin!"
Dann drang yr eyn sein Vaterhaus z Ofrau ein und brang seine sibzg Brüeder, also yn n Bäglstreit seine Sün, auf ainn Tush um. Grad dyr Jottäm, dyr Jüngste von n Bäglstreit, blib übrig, weil yr si verstöckt hiet.
Wie myn dös yn n Jottäm gmeldt, gstöllt yr si eyn n Gipfl von n Gärizim aufhin und rief ien zue: "Ös Sichhamer Bürger, lostß zue ietz; dann hoert dyr Herrgot aau auf +enk!
Dyr Ölbaaum aber gmaint: 'Ja, mueß i naacherd mein Öl laassn, mit dönn wo myn Menschn und Götter eert? Soll i unter de andern Baeum önn Käsperl machen?'
Daa gaab ien dyr Dernbusch an: 'Ös mechtß mi zo n Künig salbn? Stölltß enk halt dann unter mi eyn n Schat einhin! Wenn nit, geet von n Dernbusch ayn Feuer aus und frisst de Zödern von n Weissnberg.' -
Maintß n ös öbbenn, os haettß treu und rödlich ghanddt, wieß önn Äbimelech zo n Künig gmachtß? Seiß ös öbbenn yn n Haus von n Bäglstreit gögnüber eerbar auftrötn? Habtß meinn Vatern yso behandlt, wie yr s verdient haet?
wogögntß enk ös heint gögn s Haus von meinn Vatern enbört habtß, seine sibzg Sün mit ainn Straich umbrungen und önn Äbimelech, önn Sun von seiner Bsaessinn, zo n Künig von de Sichhamer gmacht, grad weil yr aus enkerner Sippschaft kimmt.
Dyr Herrgot gverhöngt dös über n Äbimelech als Straaff für dös Verbröchn, wo yr an n Bäglstreit seine sibzg Sün begangen hiet. Iem als önn Mörder gsollt s grad yso tröffen wie d Sichhamer, wo bei n Mord an seine Brüeder föst mitgholffen hietnd.
D Sichhamer dangend gögn önn Äbimelech Wöglagerer, die wo aau eyn n Gebirg obn allss ausgraaubnd, was ien eyn d Höndd fiel. Dös gakriegt dyr Äbimelech z wissn.
Sö giengend eyn d Weinleittnen aushin, fiengend mit dyr Lös an, gatorgglnd und hieltnd ayn Morddsföst. Sö zognd zo n Templ von ienern Got, aassnd und soffend und gableckend über n Äbimelech.
Dyr Gägl Ebetnsun gmaint: "Mein, was mechst n mit dönn Äbimelech? Mueß syr n Sichham dös bietn laassn, däß s iem dienen mueß? Er ist ja +doch yn n Bäglstreit sein Sun und dyr Sebul sein Vogt. Naacherd schoon lieber yn de Hämorer, yn n Gründergschlächt von Sichham! Nän, dönn kanst vergössn!
Mein, i wenn daa was zo n Sagn haet, haet i önn Äbimelech schoon lang zo n Teufl ghaut! I saget zo n Äbimelech: 'Kreutz non auf mit deine Risnscharn; trau di non!'"
Er gschickt Botn zo n Äbimelech auf Äraum und ließ iem ausrichtn: "Dyr Gägl Ebetnsun ist mit seiner Blaasn auf Sichham kemmen und wiglt de gantze Stat gögn di auf.
Eyn dyr Frueh, wenn d Sunn aufgeet, kanst aft gögn d Stat vorrucken. Wenn dann dyr Gägl mit de Seinn dyrherkimmt, seghst ys schoon, wie s dyr aushingeet."
Wie dyr Gägl die Mänder saah, gsait yr zo n Sebul: "Hej, schaug, daa kemmend ja Leut über d Leittnen dyrherab!" Dyr Sebul gaab iem an: "Ä gee, ietz verwechsltst schoon önn Schat von de Berg mit Leut!"
Daa gsait dyr Sebul zo iem: "Daa seghst ys! Zeerst haast d Fotzn so weit aufgrissn: 'Wer wär n schoon der Äbimelech, däß myr iem dienen solletnd?' Seind n dös nit die Leut, wost drüber zannt haast? Ietz kanst ausrucken und mit ien kömpfen!"
Er gatailt seine Kömpfer in drei Rottn auf und glögt auf n Land hindan ayn Laag. Wie yr saah, wie d Leut von dyr Stat ausherkaamend, überfiel yr s und gmacht s nider.
Dyr Äbimelech gakömpft non dönn gantzn Tag gögn d Stat weiter. Er naam s ein und brang d Einwoner um. D Stat ghaut yr zamm, was yr mit Salzstraeun gabsiglt.
Drauf stig dyr Äbimelech mit alle Leut von iem eyn n Berg Zalmon aufhin. Dyr Äbimelech schlueg mit seiner Hack aynn Buschn ab und glögt syr n eyn d Schultter aufhin. "Machtß myr s allsand yso naach, aber gschwind ietz", befalh yr yn seine Leut.
Daa ghackend aau seine Leut allsand ayn Staudn ab und zognd hinter n Äbimelech naachhin. Sö schmissnd dös Grassych eyn n Templ zuehin und zanddnd s zamt de Burgritter eyn dyr Gruft drinn an. Yso kaamend aau allsand Leut von dyr Sichhamer Burg um, beierer tauset Mänder und Weiber.
Mittn in dyr Stat drinn aber war ayn starche Burg. Daadl floohend allsand Mannen- und Weiberleut von dyr Stat einhin. Sö gspärrnd hinter ien zue und stignd eyn s Dach aufhin.
Daa rief yr seinn Knappn und gschafft iem an: "Schnell, zuck dein Schwert und toetig mi; nit däß s haisst, ayn Weib haet mi umbrungen!" Dyr Bursch grennt s iem einhin, und er starb.