“Ji hemû mêrên Şexemê re bêjin: ‘Ji bo we kîjan çêtir e? Ma hûn dixwazin heftê kurên Yerûbbaal serweriya we bikin, an tenê kesek serweriya we bike?’ Bi ser de bibîr bînin ku ez ji xwîn û goştê we me.”
Gava hat Ofrayê, mala bavê xwe, wî birayên xwe, heftê kurên Yerûbbaal li ser kevirekî kuştin. Tenê Yotamê kurê biçûk ê Yerûbbaal sax ma, çimkî wî xwe veşartibû.
Gava wan ev yek ji Yotam re got, ew derket serê Çiyayê Gerizîmê û bi dengekî bilind ji gel re got: “Ya mêrên Şexemê! Guhdariya min bikin! Wê Xwedê guhdariya we bike.
“Dirîreşkê ji daran re got: ‘Heke hûn bi rastî min wekî padîşah kifş dikin, werin xwe bispêrin siya min. An na, bila agir ji dirîreşkê derkeve, darên sedrê yên Lubnanê daqurtîne.’
Lê we îro li dijî mala bavê min serî hilda. We kurên wî, heftê kes li ser kevirekî kuştin û Avîmelekê kurê cariyeyekê, li ser mêrên Şexemê kir padîşah. Çimkî ew birayê we ye.
Ev yek ji bo heyfa zordariya heftê kurên Yerûbbaal û ji bo xwîna wan li ser Avîmelek û mêrên Şexemê were, çêbû. Çimkî wî birayên xwe kuştin û van mêran, ji bo kuştina wan destê wî hêzdar kir.
Gaelê kurê Eved wiha got: “Ma Avîmelek kî ye ku em Şexemî xulamiya wî bikin?! Ma ew ne kurê Yerûbbaal e? Ma Zevûlê peywirdarê wî xulamiya zilamên Hamorê avakarê Şexemê nekir? Ma emê çima xulamiya Avîmelek bikin?
Zevûl jê re got: “Niha zimanê te li ku ye?! Te gotiye: ‘Avîmelek kî ye ku em xulamiya wî bikin?’ Ma ew zilamên ku te biçûk dîtin, ne ev in? De rabe! Şer bike!”
Avîmelek û hemû gelê pê re derketin Çiyayê Salmonê. Avîmelek bivirek da destê xwe û ji darekê çiqlek jê kir, hilda, danî ser milê xwe û ji gel re got: “We dît ku min çi kir, zû, hûn jî wekî min bikin!”
Tevahiya gel çiqlekî darê birî û da pey Avîmelek. Wan çiqil danîn odeya bin malê û mal bi wan ve şewitandin. Hemû kesên li Birca Şexemê ku bi qasî hezar jin û mêr bûn, mirin.
Avîmelek di cih de gazî xulamê xwe yê ku çekan hildigire kir û got: “Şûrê xwe bikişîne û min bikuje. Bila kes li ser min nebêje: ‘Jinekê ew kuşt.’” Xulam lê xist û kuşt.