Bowaz çûbû û li ber dergehê bajêr rûniştibû. Gava ew merivê nêzîktir ê ku Bowaz behsa wî kiribû, di wê derê re derbas dibû, bangî wî kir û got: “Keremke were rûne.” Zilam jî hat û rûnişt.
Ez jî li pêş yên ku li vir rûniştine û rîspiyên gelê me ne, ji bo ku tu vê zeviyê bikirî meselê ji te re dibêjim. Heke tu dixwazî wezîfeya xweyîtiya xwe bikî, bike. Heke naxwazî, ji min re bêje ku ez bizanim. Çimkî ev wezîfe pêşî dikeve ser te, piştî te jî ser min.” Zilêm got: “Ezê wezîfeya xweyîtiya xwe ya nêzîktir bikim.”
Bowaz got: “Lê belê gava tu zeviyê ji destê Naomî bikirî, ji bo ku navê yê mirî li ser mîras bimîne, divê tu jina wî ya Moavî, Rûtê jî, ji xwe re bînî.”
Xwediyê nêzîktir got: “Heke wisa be, ez nikarim wezîfeya xwe ya xweyîtiyê bikim. Ez bikim, mîrasa min bi xwe dikeve talûkê. Tu bi xwe mafê xweyîtiya min bistîne, çimkî ez nikarim bikim.”
Berê li welatê Îsraêl, ji bo bicihanîna wezîfeya xweyîtiyê û firotina milk adet ev bû: Ji bo erêkirina kar, yekî çaroxa xwe derdixist û dida yê din û bi vî awayî kar bi şahidî diqediya.
Ez jina Mahlon a jinebî, Rûta Moavî ji xwe re tînim ku navê Mahlonê mirî bi mîrasa wî re bajo, li nav birayan û bajarokê wî bimîne. Hûn îro ji vê re bûn şahid.”
Hemû xelkê li ber dergehê bajêr û rîspiyan got: “Erê, em şahid in. Xudan wê jina ku tê mala te, bike wekî Rahêl û Lêaya ku Mala Îsraêl ava kirin. Tu li nav binemala Efrat dewlemend bî û li Bêtlehemê navdar bî.