Nahaşê Padîşahê Emmonê, çû ser Yavêş-Gîladê û ew dorpêç kir. Tevahiya Yavêşiyan ji Nahaş re got: “Bi me re peymanekê çêke, emê xulamiyê ji te re bikin.”
Rîspiyên bajêr jê re got: “Ji bo ku em qasidan bişînin seranserê welatê Îsraêl, heft rojan wext bide me. Heke kesekî me rizgar bike dernekeve, îcar emê teslîmî te bibin.”
Di wê kêliyê de Şawûl li pey gayên xwe ji zeviyê vedigeriya. Wî got: “Çi qewimiye? Çima hûn wisa digirîn?” Tiştên ku Yavêşiyan gotibûn, jê re jî gotin.
Cotek ga hildan û ew perçe kirin. Bi destê qasidan, ew perçe şandin seranserê welatê Îsraêl û wiha got: “Her kesê ku nede pey Şawûl û Samûêl, wê wiha were ser gayên wî jî.” Tirsa Xudan kete ser gel. Gotina xwe kirin yek û bi hev re çûn.
Ji qasidên Yavêşî re wiha gotin: “Ji xelkê Yavêş-Gîladê re bêjin: ‘Heta sibê nîvro hûnê rizgar bibin.’” Gava qasid çûn û ev xeber gihandin wan, Yavêşî gelekî kêfxweş bûn.
Roja din Şawûl zilamên xwe kirin sê beş. Ew di nobeta sibehê de ketin artêşgeha Emmoniyan. Qirkirin heta germa rojê berdewam kir. Kesên sax man belav bûn. Kit ji wan nehiştin.