शाऊलले तीन हजार मानिसहरू चुने र आफूसित मिकमाश र बेथेलको पहाडी देशमा दुई हजार राखे र आफ्नो छोरो जोनाथनसँग बेन्यामीन कुलको इलाकाभित्र गिबामा एक हजार पठाए। बाँकी मानिसहरूलाई शाऊलले घर फर्काइदिए।
जोनाथनले पलिश्ती सेनापतिलाई गिबामा मारे र सबै पलिश्तीहरूले त्यो कुरा सुने। तब सारा देशभरि तुरही फुकेर हिब्रूहरूलाई लडाइँमा बोलाउन शाऊलले दूतहरू पठाए।
शाऊलले पलिश्ती सेनापतिलाई मारे र पलिश्तीहरूले उनलाई घृणा गर्छन् भनी सबै इस्राएलीहरूलाई भनियो। यसकारण शाऊलसित गिलगालमा भेट्ने बोलावटलाई मानिसहरूले सुनेर त्यहीअनुसार गरे।
पलिश्तीहरू इस्राएलीहरूसित लडाइँ गर्न भेला भए। तिनीहरूसित तीस हजार लडाकु रथ, छ हजार घोडसवारहरू र समुद्रका किनारका बालुवाका कणझैँ गन्न नसकिने पैदल सिपाहीहरू थिए। तिनीहरू बेथ-आवनको पूर्वपट्टि मिकमाशमा गए र त्यहाँ छाउनी हाले।
तर शमूएलले भने, “यो तिमीले के गर्यौ?” शाऊलले उत्तर दिए, “मानिसहरू मलाई छोडेर भागिरहेका थिए। तपाईं आफूले भनेअनुसार आइपुग्नुभएन। त्यसबाहेक पलिश्तीहरू मिकमाशमा जम्मा हुँदै छन्।
यसकारण मैले यस्तो विचार गरें, पलिश्तीहरूले मलाई यहाँ गिलगालमा हमला गर्नेछन् र मैले परमप्रभुको कृपादृष्टि पाउने चेष्टा गरेकै छैन। यसकारण मलाई लाग्यो कि मैले एउटा होमबलि चढाउनुपर्छ।”
“तिमीले एउटा मूर्ख काम गर्यौ,” शमूएलले जवाफ दिए, “तिमीले परमप्रभु तिम्रा परमेश्वरले दिनुभएको आज्ञापालन गरेनौ। तिमीले आज्ञा मानेको भए उहाँले तिमी र तिम्रा सन्तानलाई सदासर्वदा इस्राएलमाथि राज गर्न दिनुहुनेथियो।
तर अब तिम्रो शासन धेरै दिन चल्नेछैन। तिमीले उहाँको आज्ञा नमानेकाले परमप्रभुले आफूले चाहेको जस्तो मानिस खोज्नुहुनेछ र तिनलाई आफ्ना प्रजाका शासक बनाउनुहुनेछ।”
शमूएल गिलगालबाट बिदा भएर आफ्नो बाटो लागे। शाऊल आफ्ना सिपाहीहरू भएकातिर गए र बाँकी रहेका मानिसहरू तिनीसित लागे। तिनीहरू गिलगालबाट बेन्यामीनको इलाकाको गिबामा गए। शाऊलले आफ्नो सेनाको टोलीको जाँच गरे, त्यहाँ प्राय: ६०० सैनिक थिए।