|
| 1 |
|
| တစ္ဖန္ ထာဝရဘုရားက ရွေမြလအား “ေရွာလုအဖို႔ မည္သည့္အခ်ိန္ထိ သင္ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းေနမည္နည္း။ သူ႔ကို အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔၏ဘုရင္အျဖစ္မွ ငါ ပယ္လိုက္ၿပီ။ သင့္ဦးခ်ိဳဆီဘူးကို ဆီျဖည့္၍သြားေလာ့။ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သား ေယရွဲထံသို႔ သင့္ကို ငါေစလႊတ္မည္။ ငါ့အဖို႔ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးကို သူ၏သားမ်ားထဲမွာ ငါေတြ႕ထားၿပီ”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 2 |
|
| ထိုအခါ ရွေမြလက “အကြၽႏ္ုပ္ မည္သို႔သြားႏိုင္ပါမည္နည္း။ ေရွာလုၾကားလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္ကို သတ္ပါလိမ့္မည္”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္လွ်င္ ထာဝရဘုရားက “ႏြားအုပ္ထဲမွ ႏြားမတမ္းတစ္ေကာင္ကိုယူ၍ ‘ထာဝရဘုရားထံ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔ ငါလာသည္’ဟု ဆိုေလာ့။ |
|
| 3 |
|
| ေယရွဲကို ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲသို႔ ဖိတ္ေခၚရမည္။ သင္ျပဳရမည့္အမႈကို ငါျပမည္။ သင့္အား ငါေဖာ္ျပေသာသူကို ငါ့အဖို႔ သင္ဘိသိက္ေပးရမည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 4 |
|
| ရွေမြလလည္း ထာဝရဘုရား မိန႔္ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ျပဳ၏။ သူသည္ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ ထိုၿမိဳ႕၏သက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔သည္ ေၾကာက္႐ြံ႕တုန္လႈပ္ၾကၿပီး သူႏွင့္လာေတြ႕၍ “အရွင္သည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လာသေလာ”ဟု ေမးၾက၏။ |
|
| 5 |
|
| ရွေမြလကလည္း “ထာဝရဘုရားထံ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လာပါ၏။ ကိုယ္ကို စင္ၾကယ္ေစၾကၿပီး ငါႏွင့္အတူ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲသို႔ လာၾကေလာ့”ဟု သူတို႔အား ဆို၏။ ေယရွဲႏွင့္ သူ႔သားမ်ားကိုလည္း စင္ၾကယ္ေအာင္ျပဳၿပီးမွ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲသို႔လာရန္ ဖိတ္ေခၚ၏။ |
|
| 6 |
|
| သူတို႔ေရာက္လာၾကေသာအခါ ရွေမြလသည္ ဧလ်ာဘကိုျမင္လွ်င္ “ထာဝရဘုရား ဘိသိက္ေပးမည့္သူသည္ ေရွ႕ေမွာက္ေတာ္သို႔ ေရာက္ၿပီ”ဟု ေတြး၏။ |
|
| 7 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ရွေမြလအား “သူ၏႐ုပ္ရည္အဆင္းႏွင့္ အရပ္အေမာင္းကို မၾကည့္ႏွင့္။ သူ႔ကို ငါပယ္ၿပီ။ ထာဝရဘုရားသည္ လူျမင္သကဲ့သို႔ ျမင္ေတာ္မူသည္မဟုတ္။ လူသည္ အျပင္ပန္းသဏၭာန္ကိုသာ ၾကည့္တတ္၏။ ထာဝရဘုရားမူကား စိတ္ႏွလုံးကို ၾကည့္ေတာ္မူ၏”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 8 |
|
| တစ္ဖန္ ေယရွဲသည္ အဘိနဒပ္ကို ရွေမြလေရွ႕သို႔ ေခၚလာျပလွ်င္ ရွေမြလက “ဤသူကိုလည္း ထာဝရဘုရား ေ႐ြးေတာ္မမူ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 9 |
|
| တစ္ဖန္ ေယရွဲသည္ ရွမၼကို ေခၚလာျပလွ်င္ ရွေမြလက “သူ႔ကိုလည္း ထာဝရဘုရား ေ႐ြးေတာ္မမူ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 10 |
|
| ေယရွဲသည္ သားခုနစ္ေယာက္ကို ရွေမြလေရွ႕သို႔ ေခၚလာျပ၏။ သို႔ေသာ္ ရွေမြလက ေယရွဲအား “သူတို႔ကို ထာဝရဘုရားေ႐ြးေတာ္မမူ”ဟူ၍သာ ေျပာ၏။ |
|
| 11 |
|
| ထို႔ေနာက္ ရွေမြလက ေယရွဲအား “သင္၌ သား ကုန္ၿပီေလာ”ဟု ေမးလွ်င္ သူက “အငယ္ဆုံးသား ရွိပါေသး၏။ ယခု သိုးေက်ာင္းလ်က္ရွိပါ၏”ဟု ဆို၏။ ထိုအခါ ရွေမြလက ေယရွဲအား “သူ႔ကို လူလႊတ္၍ ေခၚေပးပါေလာ့။ သူမလာမခ်င္း ငါတို႔ထိုင္၍စားေသာက္ရမည္မဟုတ္”ဟု ဆို၏။ |
|
| 12 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ လူလႊတ္၍ သူ႔ကိုေခၚလာေစ၏။ သူသည္ နီျမန္းေသာအသားအေရ၊ လွပေသာမ်က္လုံးႏွင့္ ခန႔္ညားေသာ႐ုပ္ရည္ရွိ၏။ ထာဝရဘုရားက “ဤသူပင္ျဖစ္၏။ ထ၍ သူ႔ကိုဘိသိက္ေပးေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 13 |
|
| ရွေမြလသည္လည္း ဦးခ်ိဳဆီဘူးကို ယူ၍ သူ႔ညီအစ္ကိုတို႔အလယ္တြင္ သူ႔ကို ဘိသိက္ေပးေလ၏။ ထိုေန႔မွစ၍ ထာဝရဘုရား၏ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ ဒါဝိဒ္အေပၚ တည္ေနေတာ္မူ၏။ ရွေမြလလည္း ရာမၿမိဳ႕သို႔ ျပန္သြားေလ၏။ |
|
| 14 |
|
| ယခုမွာ ထာဝရဘုရား၏ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ ေရွာလုမင္းႀကီးထံမွ ထြက္ခြာၿပီး ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ ဝိညာဥ္ဆိုးသည္ သူ႔ကို ေႏွာင့္ယွက္ေလ၏။ |
|
| 15 |
|
| ေရွာလုမင္းႀကီး၏အမႈထမ္းတို႔ကလည္း “ၾကည့္ရႈေလာ့။ ဘုရားသခင္ထံေတာ္မွ ဝိညာဥ္ဆိုးသည္ အရွင့္ကိုေႏွာင့္ယွက္ပါၿပီတကား။ |
|
| 16 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ အရွင့္ထံခစားေသာအမႈထမ္းတို႔အား ေစာင္းတီးကြၽမ္းက်င္သူတစ္ဦးကို ရွာေဖြေစပါ။ ဘုရားသခင္ထံေတာ္မွ ဝိညာဥ္ဆိုးေႏွာင့္ယွက္ေသာအခါတိုင္း ထိုသူေစာင္းတီးေပးလွ်င္ အရွင္ ျပန္ေကာင္းသြားပါလိမ့္မည္”ဟု ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။ |
|
| 17 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေရွာလုမင္းႀကီးက မိမိ၏အမႈထမ္းတို႔အား “ယခုပင္ ေစာင္းတီးကြၽမ္းက်င္သူတစ္ဦးကို ရွာ၍ ငါ့ထံသို႔ေခၚလာေလာ့”ဟု အမိန႔္ေပး၏။ |
|
| 18 |
|
| ထိုအခါ အမႈထမ္းတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က “ဗက္လင္ၿမိဳ႕သားေယရွဲ၏သားသည္ ေစာင္းတီးကြၽမ္းက်င္ေၾကာင္း သိရပါ၏။ သူသည္ ရဲစြမ္းသတၱိရွိသူ၊ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ရွိသူ၊ အေျပာအဆိုလိမၼာသူ၊ ႐ုပ္ရည္သန႔္ျပန႔္သူျဖစ္၏။ ထာဝရဘုရားသည္ သူႏွင့္အတူ ရွိေတာ္မူ၏”ဟု ေလွ်ာက္တင္လွ်င္ |
|
| 19 |
|
| ေရွာလုမင္းႀကီးသည္ ေယရွဲထံ တမန္တို႔ကို ေစလႊတ္၍ “သိုးေက်ာင္းေနေသာ သင္၏သားဒါဝိဒ္ကို ငါ့ထံ ေစလႊတ္ေလာ့”ဟု မွာလိုက္ေလ၏။ |
|
| 20 |
|
| ထိုအခါ ေယရွဲသည္ စားစရာမ်ားႏွင့္စပ်စ္ဝိုင္တစ္ဘူးကို ယူ၍ ျမည္းေပၚတြင္တင္ၿပီး ဆိတ္သငယ္တစ္ေကာင္ႏွင့္အတူ မိမိသားဒါဝိဒ္ကို ေရွာလုမင္းႀကီးထံ လႊတ္လိုက္ေလ၏။ |
|
| 21 |
|
| ဒါဝိဒ္သည္ ေရွာလုမင္းႀကီးထံသို႔ေရာက္၍ ေရွ႕ေတာ္၌အခစားဝင္ေသာအခါ ေရွာလုမင္းႀကီးသည္ သူ႔ကို အလြန္သေဘာက်သျဖင့္ မိမိ၏လက္နက္ကိုင္အျဖစ္ ခန႔္အပ္ေလ၏။ |
|
| 22 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေရွာလုမင္းႀကီးသည္ ေယရွဲထံ လူလႊတ္၍ “ဒါဝိဒ္ကို ငါႏွစ္သက္သည္ျဖစ္၍ ငါ့ထံ၌ ခစားေစပါေလာ့”ဟု မွာလိုက္၏။ |
|
| 23 |
|
| ဘုရားသခင္ထံေတာ္မွ ဝိညာဥ္ဆိုးသည္ ေရွာလုမင္းႀကီးကို ေႏွာင့္ယွက္သည့္အခါ ဒါဝိဒ္သည္ ေစာင္းကိုယူ၍ တီးေပး၏။ ထိုအခါ ေရွာလုမင္းႀကီးထံမွ ဝိညာဥ္ဆိုးထြက္သြားသျဖင့္ သူသည္ သက္သာၿပီး ေနေကာင္းသြားေလ၏။ |
|
|
|
|