Yonatan li ser Dawid ji Şawûlê bavê xwe re tiştên baş gotin: “Bila padîşah xerabiyê li Dawidê xulamê xwe neke. Çimkî wî tu xerabî li te nekiriye. Hemû karên wî ji bo te gelekî baş bûne.
Wî xwe xist xeterê û Golyatê Filîstî kuşt. Bi vî awayî Xudan tevahiya gelê Îsraêl rizgar kir. Te jî ev yek dît û pê kêfxweş bûyî. Tê çima rabî Dawidê bêsûc bikujî û gunehê wî bixî stûyê xwe?”
Şawûl xwest ku Dawid bi rima xwe bi diwêr ve bimîxîne. Lê Dawid xwe ji ber rimê da alî. Rim çû di dîwêr de daçikiya. Wê şevê Dawid reviya û xwe xilas kir.
Şawûl ji bo kuştina Dawid kes şandin mala wî ku çavdêriya wî bikin û serê sibê jî wî bikujin. Lê Mîkala jina wî pê hesiya û jê re got: “Heke tu îşev nerevî û xwe xilas nekî, tê sibê bêyî kuştin.”
Rabû kes şandin ku Dawid bigirin û bînin. Dema dîtin ku komeke pêxemberan, pêxemberiyê dikin û Samûêl jî wekî serek li ser wan e, Ruhê Xwedê bi ser qasidên Şawûl ve jî hat û wan jî pêxemberî kir.
Li ser vê yekê Şawûl rabû bi xwe çû Ramayê. Gava gihîşt ser bîra mezin a li Sêxûyê, ji kesên dorê pirsî: “Samûêl û Dawid li ku ne?” Yekî got: “Ew li Nayota Ramayê ne.”
Şawûl kinc ji xwe kirin û li ber Samûêl pêxemberî kir. Temamiya şev û rojê bi awayekî rût û tazî pal da. Loma jî dibêjin: “Gelo Şawûl jî kete nava pêxemberan?”