Ary nivavaka i Anà ka nanao hoe: «Ny foko misomebin-kafaliana amin’i Iaveh, ny tandroko nasandratr’i Iaveh, ny vavako misokatra hamely ny fahavaloko; fa mifaly amin’ny famonjenao aho.
Aza dia fatra-piteny avonavona na mamoaka vava midaondaom-poana. Fa Andriamanitra mahalala ny zavatra rehetra i Iaveh, ary velon-ko tsinontsinona ny asan’ny olombelona.
Esoriny amin’ny vovoka ny mahantra; atsangany hiala amin’ny zezika ny tsy manana, hampiarahiny mitoetra amin’ny mpanjaka, ary homeny seza fiandrianana be voninahitra ho anjarany. Fa an’i Iaveh ny andrin’ny tany, ary teo amboniny no nametrahany ny tany.
I Iaveh! ho torotoro ny fahavalony, any ambonin’ny lanitra no hikotrohany amin’ireny; hotsarain’i Iaveh ny vazantany rehetra. Homeny hery ny mpanjakany, ary hasandrany ny tandroky ny nohosorany.»
fa izao no fanaon’izy mpisorona tamin’ny vahoaka: Raha misy olona manatitra sorona, dia tamy ny mpanompon’ny mpisorona dieny mbola andrahoina ny hena sady mitondra fitrebika telo rantsana izy;
dia atsobony ao anatin’ny vilany lehibe na nongo na vilany, na vilanin-daoka; ka izay rehetra azon’ny fitrebika avy ao, dia alain’ny mpisorona ho azy. Ataony toy izany avokoa ny Israelita tonga ao Silao.
Mbola tsy voadoro akory ny sabora, dia tonga ny mpanompon’ny mpisorona, milaza amin’izay manatitra sorona hoe: «Omeo hena aho, hatsatsika ho an’ny mpisorona, fa tsy handray hena masaka aminao izy, fa ny mbola manta ihany.»
Ary raha miteny aminy ny olona manao hoe: «Aoka aloha hodorana hanetona ny sabora, vao izay vao maka izay tianao ianao» dia valian’ity mpanompo manao hoe: «Tsia, omeo ankehitriny izao ihany, fa raha tsy izany dia halaiko ankehitriny.»
Ary i Helì nitso-drano an’i Elkanà mivady ka nanao hoe: «Homen’i Iaveh taranaka amin’ity vehivavy ity anie ianao noho ny fanomezana nataony ho an’i Iaveh.» Dia lasa nody izy ireo.
Raha olombelona no anotan’olombelona dia Andriamanitra no mitsangan-ko elanelam-panahy, fa raha i Iaveh kosa no anotàny, iza no hifona ho azy?» Tsy nihaino ny feon-drainy anefa izy fa ny hahafaty azy no sitrak’i Iaveh.
Nofidiko tamin’ny fokon’i Israely rehetra izy ho mpisoroko, hiakatra amin’ny ôteliko, handoro zava-manitra, hitafy ny efôda eo anatrehako, ary nomeko ny tarana-drainao ny fanatitra rehetra ataon’ny zanak’i Israely amin’ny afo.
Ka ahoana no dia nohosenareo amin’ny tongotrareo ny sorona amam-panatitra ho Ahy izay nodidiako haterina ao amin’ny fonenako? Ary nahoana no dia ny zanakao indray no omenao voninahitra mihoatra noho Izaho, fa anatavezanareo tena ny tsara indrindra amin’ny fanatitra rehetra avy amin’i Israely vahoakako.
Noho izany, izao no tenin’i Iaveh Andriamanitr’i Israely: Fa efa voalazako fa ny taranakao sy ny tarana-drainao no handeha eo anatrehako mandrakizay; nefa ankehitriny, aza ho toy izany intsony, hoy i Iaveh. Fa izay manaja Ahy no hohajaiko, ary izay maniratsira Ahy no hotsiratsiraiko koa.
Tsy hofongorako tsy ho eo amin’ny ôteliko avokoa ny lehilahy rehetra amin’ny taranakao mba hahajemby ny masonao sy handreraka ny fonao, nefa ho faty amin’ny taonan’ny fahatanjahany avokoa ny solofo rehetra amin’ny taranakao.
Ka ho avy hiankohoka eo anatrehany avokoa izay sisa tavela amin’ny taranakao, hangataka lela-vola na sombi-mofo kely, ary hiteny hoe: Raha sitrakao mba omeo anjara kely eo amin’ny raharaham-pisoronana aho, mba hahazoako mofo kely hohanina.»