Unya si David mibiya sa Naiot sa Rama ug miadto kang Jonatan ug gipangutana ni David si Jonatan, “Unsa bay akong nabuhat? Unsa may daotan nga akong nabuhat sa imong amahan nga buot man niya akong patyon?”
Mitubag si Jonatan, “Dili kana mahitabo. Walay buhaton ang akong amahan, gamay man nga butang o dako, nga dili niya ipahibalo kanako. Kon nagtinguha pa siya pagpatay kanimo, iya unta akong pahibaw-on; busa dili kana tinuod.”
Apan mitubag si David, “Nasayod kaayo ang imong amahan nga suod kitang higala busa wala ka niya sultihi niini. Ipanumpa ko sa ngalan sa Ginoo nga namiligro ang akong kinabuhi.”
Miingon si David kang Jonatan, “Ugma bag-ong subang sa bulan ug kinahanglang makigsalo ako sa hari. Apan tugoti ako nga motago sa kaumahan hangtod sa gabii sa ikatulo ka adlaw.
Kon mangita ang imong amahan kanako, ingna siya nga si David midali pag-uli sa Betlehem aron paghimo sa tinuig nga halad uban sa tibuok niyang panimalay.
Busa kaluy-i kining imong sulugoon tungod sa balaanon natong kasabotan. Apan kon sad-an ako, dili na kinahanglan nga imo pa akong dad-on sa imong amahan. Ikaw mismo ang mopatay kanako.”
Unya si Jonatan miingon na usab kang David, “Saksi ang Ginoo, ang Dios sa Israel, sa akong isaad karon! Ugma ug sa ikatulo ka adlaw sa ingon niining taknaa pakigkitaan ko ang akong amahan ug kon maayo siyag buot kanimo pahibaloon ko ikaw niini.
Apan kon may daotang tuyo ang akong amahan kanimo, silotan unta ako sa Ginoo kon dili ko ikaw pahibaloon ug pakagiwon aron makalikay ka. Mag-uban unta kanimo ang Ginoo ingon nga siya nag-uban kaniadto sa akong amahan.
Ug sa ikatulo ka adlaw mosamot ang ilang kahingawa kanimo busa moadto ka sa dapit nga imong gitagoan sa una sumala sa atong gikasabotan ug pabilin didto luyo sa tinapok nga bato.
Ug ipakuha ko sa batang lalaki ang udyong. Kon moingon ako sa bata, ‘Kuhaa ang udyong nga anaa sa kilid sa tinumpi nga bato,’ gula ug ngari kanako kay walay peligro.
Sama sa nangaging higayon, didto ang hari molingkod duol sa bungbong. Atbang niya si Jonatan ug sa tupad ni Saul mao si Abner. Apan bakante ang lingkoranan ni David.
Apan walay timik si Saul niadtong adlawa kay naghunahuna man siya nga may nahitabo kang David ug nga siya may kalabotan niini busa dili siya hinlo pinasubay sa mga seremonyas.
Sa ikaduha ka adlaw sa bag-ong subang, wala gihapon didto si David. Miingon si Saul kang Jonatan nga iyang anak, “Nganong wala man moanhi kagahapon ug karon si David aron pagtambong sa bangkite?”
Miingon siya, ‘Paadtoa ako kay ang among panimalay maghalad didto sa siyudad ug patambongon ako sa akong igsoon. Busa kon ako nakapahimuot kanimo, tugoti ako pag-adto aron sa pagpakigkita sa akong mga igsoon.’ Tungod niini, wala siya makaanhi.”
Unya nasuko pag-ayo si Saul kang Jonatan ug miingon kaniya, “Anak ka sa daotan ug masupilong babaye! Gipakaingon mo ba nga wala ako masayod nga gipalabi mo si David ug gipakaulawan mo ang imong kaugalingon ug ang imong inahan?
Busa mitindog si Jonatan nga nasuko pag-ayo ug wala mokaon sa ikaduha nga adlaw sa bag-ong subang sa bulan kay naguol siya tungod kang David kay gipakaulawan man si David sa iyang amahan.
Ug giingnan niya ang bata, “Dagan ug pangitaa ang udyong nga akong ipana.” Sa pagdagan sa bata, gipana niya ang usa ka udyong ngadto sa unahan sa bata.
Sa pagkawala na sa bata, si David mitindog gikan sa kiliran sa tinapok nga mga bato ug unya miluhod siya ug miyukbo sa makatulo. Naghinagkanay si David ug si Jonatan ug naghinilakay hangtod nga nahupay ang kaguol ni David.
Unya giingnan ni Jonatan si David, “Lakat nga malinawon sumala sa atong gipanumpaan atubangan ni Yahweh nga maoy atong saksi ug sa atong kaliwatan hangtod sa hangtod.” Unya milakaw si David ug si Jonatan mipauli sa siyudad.