Li ser vê yekê Dawid çû cihê ku Şawûl artêşgeh lê daniye û dît ku Şawûl û fermandarê artêşa wî Avnêrê kurê Nêr radizin. Şawûl li nava artêşgehê, leşker jî li dora wî radizan.
Ahîmelekê Hîtîtî û Avîşayê birayê Yoav kurên Serûyayê bûn. Dawid ji wan re got: “Wê kî bi min re bê artêşgehê ba Şawûl?” Avîşay got: “Ezê bi te re bêm.”
Dawid û Avîşay wê şevê ketin artêşgehê. Şawûl rima wî li ber serê wî di axê de daçikandî li navenda artêşgehê radiza. Avnêr û leşker jî li derdora wî radizan.
Bi vî awayî Dawid rimê li ber serê Şawûl û şerbikê avê hilda û çûn. Kesî ew nedîtin. Haya kesî ji wan nebû. Kesek jî hişyar nebû. Çimkî Xudan xeweke giran xistibû çavên wan.
Dawid got: “Ma tu ne mêrxas î? Ma di nava gelê Îsraêl de kesekî wekî te heye? Te xweyê xwe, padîşahê xwe neparast. Ji bo ku wî bikuje, kesek hat û ket artêşgehê.
Te karê xwe nîvco hişt. Bi navê Xudanê Jîndar mirin heqê we hemûyan e! Çimkî we xweyê xwe, kifşkiriyê Xudan neparast. Ka here binêre, rima li ber serê padîşah û şerbikê wî ya avê li ku ye?”
Lava dikim guhdariya xulamê xwe bike. Heke yê tu li dijî min rakirî Xudan e, bila qurbanekê qebûl bike. Lê heke ew kes mirov bin, bila nifriyên Xudan li wan bin! Çimkî got: ‘Here ji îlahan re xulamiyê bike!’ û min ji para Xudan dûr kirin.
Li ser vê yekê Şawûl got: “Min guneh kir. Kurê min Dawid vegere. Ez êdî xerabiyê li te nakim. Çimkî te îro qîmet da min. Bi rastî jî min bêaqilî kir, min şaşiyeke pir mezin kir.”