Dawid ji xwe re got: “Ezê rojekê bi destê Şawûl bêm kuştin. Ji bo min riya baş ew e ku birevim welatê Filîstiyan. Wê gavê wê Şawûl, dev ji min berde û li seranserê welatê Îsraêl li min negere. Bi vî awayî ezê ji destê wî xwe xilas bikim.”
Dawid ji Axîş re got: “Heke ez bi dilê te xweş bim, li bajarên derdorê bila li cihekî biçûk bidin min ku ez li wir bijîm. Çimkî ez xulamê te, ne pêwist e bi te re, li bajarê padîşah bijîm.”
Di vê navberê de Dawid û zilamên xwe êrîş bir ser Geşûriyan, Gîrziyan û Emalêqiyan. Demeke dirêj bû ew li ser axekê dijiyan ku heta Şûrê û welatê Misrê berfireh bû.
Dawid ji bo ku tu kesî bi xwe re nebe Gatê, ne jin ne jî mêr tu kesî sax nedihişt. Çimkî wî digot: “Bila neçin Gatê û nebêjin: ‘Dawid wiha kir, wisa kir, li dijî me xeber nedin.’” Dawid li ser axa Filîstiyan çiqas ma ev yek berdewam kir.