Wê gavê Filîstiyan yekîneyên xwe yên leşkerî kom kirin ku li dijî gelê Îsraêl şer bikin. Axîş ji Dawid re got: “Divê tu bizanibî ku tê bi zilamên xwe re, li ba min şer bikî.”
Samûêl miribû, tevahiya gelê Îsraêl ji bo wî ketibû şînê. Wî li bajarê wî Ramayê binax kiribûn. Şawûl jî cinbaz û kesên bi ruhan dişêwirîn ji welêt qewitandibû.
Li ser vê yekê Şawûl wiha emir da peywirdarên xwe: “Ji min re jineke cinbaz bibînin ku ez bi saya wê şîretê bixwazim.” Peywirdaran got: “Li Eyn-Dorê jineke cinbaz heye.”
Şawûl cil û bergên cuda li xwe kirin û xwe guhert. Bi şev bi du kesan re çû û hat ba jina cinbaz. Ji jinikê re got: “Lava dikim ji bo min şêwra xwe bi ruhan bike û kesê ku ezê navê wî bidim, gazî wî bike.”
Şawûl pirsî: “Dişibe çi?” Jinikê got: “Pîremêrekî ku xiftan li xwe kiriye, ber bi jor ve hildikişe.” Wê gavê Şawûl fêm kir ku ew Samûêl e. Deverû çû erdê.
Samûêl ji Şawûl re got: “Te çima gazî min kir û ez aciz kirim?” Şawûl wiha got: “Ez di nava tengasiyeke mezin de me. Filîstî li dijî min şer dikin, Xwedê jî pişta xwe da min. Êdî ji bo min ne bi riya pêxemberan, ne jî bi riya xewnan bersiv nade. Ji bo şêwrê min gazî te kir gelo ez çi bikim?”
Jinik nêzîkî Şawûl bû, dît ku ew di nav ecêbmayîneke mezin de ye. Jê re got: “Binêre koleya te li gotina te guhdarî kir. Min jiyana xwe avête xeterê û tiştê ku te ji min xwest min kir.