ڪجھہ عرصي کان پوءِ فلستين بني اسرائيل سان جنگ ڪرڻ لاءِ پنهنجا لشڪر گڏ ڪيا. تڏهن اڪيس دائود کي چيو تہ ”تو کي ۽ تنهنجي ماڻهن کي ضرور مون سان گڏجي لشڪر سان هلڻو پوندو.“
دائود ورندي ڏيئي چيس تہ ”ضرور، هاڻي اوهان کي معلوم ٿيندو تہ اوهان جو ٻانهو اوهان لاءِ ڇا ٿو ڪري سگھي.“ تنهن تي اڪيس دائود کي چيو تہ ”پوءِ تہ آءٌ تو کي هميشہ جي لاءِ پنهنجي جان جو محافظ مقرر ڪندس.“
انهيءَ عرصي دوران سموئيل وفات ڪري چڪو هو ۽ بني اسرائيل جي سڀني ماڻهن سندس لاءِ سوڳ ڪندي کيس سندس ئي شهر رامہ ۾ دفن ڪري ڇڏيو هو. ان وچ ۾ سائول سڀني ڀوپن ۽ مئل ماڻهن جي روحن سان ڳالهائيندڙن کي ملڪ مان ختم ڪرائي ڇڏيو هو.
تڏهن سموئيل سائول کي چيو تہ ”تو ڇو منهنجو آرام ڦٽايو آهي جو مون کي مٿي سڏايو اٿيئي؟“ سائول ورندي ڏنس تہ ”آءٌ ڏاڍي پريشانيءَ ۾ آهيان، ڇاڪاڻ تہ فلستي مون سان جنگ ڪرڻ لاءِ اچي رهيا آهن ۽ خدا بہ مون کي ڇڏي ڏنو آهي. هو مون کي ڪابہ ورندي نہ ٿو ڏئي، نہ نبين جي وسيلي ۽ نہ وري خوابن جي رستي. تنهنڪري مون تو کي سڏايو آهي تہ مون کي ٻڌاءِ تہ آءٌ هاڻي ڇا ڪريان؟“
تنهن کان سواءِ خداوند بني اسرائيل کي بہ تو سان گڏ فلستين جي هٿ ۾ ڏيئي ڇڏيندو ۽ سڀاڻي تون ۽ تنهنجا پٽ مون سان گڏ قبرستان ۾ هوندا. خداوند بني اسرائيل جو لشڪر بہ فلستين جي هٿن ۾ ڏيئي ڇڏيندو.“