Dawid di nava tengasiyeke mezin de bû. Ji ber ku, herkes li ber kur û keçên xwe diket û digot: “Em Dawid bidin ber keviran.” Lê Dawid, bi hêzgirtina ji Xwedayê xwe Xudan,
Dawid bi Xudan şêwirî û got: “Ez bidim pey êrîşkarên siwarî, gelo ezê bigihîjim wan?” Xudan jê re got: “Bide pey wan tê bigihîjî wan û tê êsîran rizgar bikî.”
Dawid jê pirsî û got: “Tu kolê kê yî? Ji ku yî?” Wî got: “Ez Misrî me û xulamê Emalêqiyekî me. Berî niha bi sê rojan ez nexweş ketim, xweyê min, ez berdam.
Dawid pirsî: “Tu dikarî min bibî ba wan êrîşkarên siwarî?” Yê Misrî got: “Heke tu li ber hizûra Xwedê sond bixwî ku tu min nekujî û nedî destê xweyê min, ezê te bibim ba wan.”
Bi vî awayî yê Misrî Dawid bir. Êrîşkarên siwarî li çar aliyan belav bûbûn. Ji talanên mezin ku ji welatê Filîstiyan û ji welatê Cihûdayiyan kom kiribûn, dixwarin û vedixwarin, kêf dikirin, dilîstin.
Dawid hat ba wan du sed kesan ku li Geliyê Besorê mabûn û ji hal ketibûn, nikaribûn bimeşin. Ew jî hatibûn pêşwaziya Dawid û kesên pê re. Dawid gava nêzîkî wan bû silav kir.
Lê mirovên bêxêr û xerab ku bi Dawid re çûbûn digotin: “Madem bi me re nehatin, em jî, ji talên tu par nedin wan. Bila jin û zarokên xwe hildin herin.”
Dawid dema ku vegeriya Zîqlagê, malê talên da hevalên xwe ku hemû rîspiyên Cihûdayê bûn û ji wan re got: “Va ye talanê dijminên Xudan min wekî diyarî ji we re aniye.”