यसकारण किर्यत-यारीमका मानिसहरूले परमप्रभुको करारको सन्दुक लगेर गए अनि एक जना पहाडमा बास गर्ने अबीनादाब नाम गरेका मानिसको घरमा पुर्याए। तिनको छोरो एलाजारलाई सन्दुकको जिम्मा लिनलाई तिनीहरूले अर्पण गरे।
शमूएलले इस्राएलका मानिसहरूलाई भने, “यदि तिमीहरू पूरा हृदयले परमप्रभुकहाँ फर्कन्छौ भने तिमीहरूले सबै पराई देवी-देवताहरू र अश्तोरेत देवीका मूर्तिहरू हटाउनुपर्नेछ। तिमीहरू आफैंलाई पूर्णरूपमा परमप्रभुलाई अर्पण गर र उहाँको मात्र आराधना गर अनि उहाँले तिमीहरूलाई पलिश्तीहरूका हातबाट बचाउनुहुनेछ।”
यसकारण तिनीहरू सबै जना मिस्पामा भेला भए। तिनीहरूले पानी भरेर ल्याए अनि परमप्रभुको अघि भेटीको रूपमा खन्याए र त्यस दिनभरि उपवास बसे। तिनीहरूले भने, “हामीले परमप्रभुको विरुद्धमा पाप गरेका छौं।” (मिस्पामा नै शमूएलले इस्राएलीहरू माझका झैझगडा मिलाइदिएका थिए।)
पलिश्तीहरूले इस्राएल मिस्पामा भेला भएको कुरा सुने र तिनका पाँच जना राजाहरू आ-आफ्ना सेनासित तिनीहरूमाथि हमला गर्न अघि बढे। त्यो कुरा सुनी इस्राएलीहरू डराए
शमूएलले एउटा भर्खरको थुमा मारेर परमप्रभुलाई जम्मै होमबलि चढाए। त्यसपछि इस्राएलको मद्दतको लागि परमप्रभुलाई बिन्ती गरे र परमप्रभुले तिनको प्रार्थनाको उत्तर दिनुभयो।
शमूएलले बलि चढाउँदै गरेको बेलामा हमला गर्न भनी पलिश्तीहरू अघि बढे। तर ठीक त्यति बेला नै तिनका विरुद्धमा परमेश्वर गर्जनुभयो। तिनीहरूका बीचमा पूरा खलबली मच्चियो र तिनीहरू डराएर भागे।
तब शमूएलले एउटा ढुङ्गा लिएर मिस्पा र शेनका बीचमा खडा गरे र भने, “परमप्रभुले हामीलाई सारा यात्रामा मद्दत गर्नुभएको छ।” र त्यस ठाउँको नाम एबेन-एजेर (‘सहायताको चट्टान’) राखे।
पलिश्तीहरूले एक्रोन र गातका बीचमा कब्जा गरेका सहरहरू सबै इस्राएललाई फर्काइदिए र इस्राएलले आफ्ना सारा इलाका हात पार्यो। इस्राएली र कनानीहरूका माझमा शान्ति स्थापना भयो।