خداوند سموئيل کي فرمايو تہ ”اهي ماڻهو جيڪي بہ تو کي چون ٿا سو تون ڪر، ڇاڪاڻ تہ هنن تو کي نہ، بلڪ مون کي رد ڪيو آهي، انهيءَ لاءِ تہ آءٌ هنن جو بادشاهہ نہ رهان.
جنهن ڏينهن مون هنن کي مصر مان ڪڍي آندو، تنهن کان وٺي اڄ ڏينهن تائين هو مون کي ڇڏي غير معبودن جي پوڄا ڪندا رهيا آهن. هنن جيڪي مون سان ڪيو آهي سو ئي هاڻي تو سان ڪري رهيا آهن.
هن کين ٻڌايو تہ ”جيڪو بادشاهہ اوهان تي حڪمراني ڪندو، سو هن قسم جو هوندو جو هو اوهان جي اولاد مان ڪن کي پنهنجي لشڪر جي جنگي گھوڙي گاڏين لاءِ، ڪن کي گھوڙن لاءِ نوڪر ڪري رکندو ۽ ڪي سندس گھوڙي گاڏين جي اڳيان ڊوڙندا هلندا.
انهن مان ڪن کي هو پنهنجي لاءِ هزار هزار ماڻهن جو سالار ۽ ڪن کي پنجاهہ پنجاهہ ماڻهن جو سالار مقرر ڪندو. ڪن کي هو هر هلائڻ، فصل لڻڻ، جنگ جي هٿيارن جوڙڻ ۽ پنهنجي جنگي گھوڙي گاڏين جي اوزارن ٺاهڻ لاءِ مقرر ڪندو.
تڏهن خداوند سموئيل کي فرمايو تہ ”تون هنن جو عرض قبول ڪر ۽ کين هڪڙو بادشاهہ مقرر ڪري ڏي.“ پوءِ سموئيل بني اسرائيل جي ماڻهن کي چيو تہ ”اوهين سڀيئي پنهنجي پنهنجي شهر ڏانهن موٽي وڃو.“