|
| 1 |
|
| ကိရွအမည္ရွိေသာ ဗယၤာမိန္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူသည္ ဗယၤာမိန္အမ်ိဳးသားအာဖိ၏တီ၊ ေဗေခါရတ္၏ျမစ္၊ ေဇေရာ္၏ေျမး၊ အေဗ်လ၏သားျဖစ္၏။ သူသည္ ဥစၥာပစၥည္းႂကြယ္ဝသူတစ္ဦးျဖစ္၏။ |
|
| 2 |
|
| ထိုသူ၌ ေရွာလု ဟုေခၚေသာ သားတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ေရွာလုသည္ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳ၍ ႐ုပ္ရည္ခန႔္ညားေသာသူျဖစ္၏။ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ထဲတြင္ သူ႔ထက္ပို၍႐ုပ္ရည္ခန႔္ညားေသာသူ တစ္ေယာက္မွ်မရွိ။ အျခားသူမ်ားထက္လည္း ေခါင္းတစ္လုံးစာ အရပ္ပိုျမင့္၏။ |
|
| 3 |
|
| တစ္ေန႔တြင္ ေရွာလု၏ဖခင္ကိရွသည္ ျမည္းမ်ားေပ်ာက္ဆုံးေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိရွက မိမိသားေရွာလုအား “ထေလာ့။ သင္ႏွင့္အတူ ငယ္သားတစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ ျမည္းမ်ားကို သြားရွာေလာ့”ဟု ဆို၏။ |
|
| 4 |
|
| သူသည္ ဧဖရိမ္ေတာင္ေပၚေဒသတစ္ေလွ်ာက္လုံးႏွင့္ ရွိလိရွနယ္ေျမတစ္ေလွ်ာက္လုံးတို႔တြင္ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕။ ရွာလိမ္နယ္တစ္ေလွ်ာက္တြင္လည္း မရွိ။ ဗယၤာမိန္နယ္တစ္ေလွ်ာက္လုံးတြင္ ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕။ |
|
| 5 |
|
| သူတို႔သည္ ဇုဖနယ္သို႔ပင္ ေရာက္လာၾက၏။ ထိုအခါ ေရွာလုက မိမိႏွင့္အတူပါလာေသာငယ္သားအား “လာပါ။ ငါတို႔ျပန္လွည့္ၾကစို႔။ ငါ၏ဖခင္သည္ ျမည္းအတြက္ မစိုးရိမ္။ ငါတို႔အတြက္ စိုးရိမ္ေနရလိမ့္မည္”ဟု ဆို၏။ |
|
| 6 |
|
| ငယ္သားကလည္း “ၾကည့္ပါ။ ဤၿမိဳ႕တြင္ ဘုရားသခင္၏လူတစ္ဦးရွိ၏။ သူသည္ လူအမ်ား႐ိုေသေလးစားျခင္းကို ခံရသူျဖစ္၏။ သူေျပာသမွ်စကားတို႔သည္လည္း အလုံးစုံျဖစ္လာတတ္၏။ ယခု သူ႔ထံသို႔သြားၾကစို႔။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သြားရမည့္လမ္းကို သူၫႊန္ျပေကာင္းၫႊန္ျပလိမ့္မည္”ဟု ဆို၏။ |
|
| 7 |
|
| ေရွာလုကလည္း မိမိငယ္သားအား “ယခု ထိုသူ႔ထံသြားလွ်င္ မည္သည့္အရာယူေဆာင္သြားရမည္နည္း။ ငါတို႔အိတ္ထဲတြင္ မုန႔္လည္းကုန္ၿပီ။ ဘုရားသခင္၏လူထံသို႔ ယူေဆာင္သြားရန္ ဘာလက္ေဆာင္မွ် မရွိ။ ငါတို႔၌ ဘာက်န္ေသးသနည္း”ဟု ဆို၏။ |
|
| 8 |
|
| ငယ္သားကလည္း ေရွာလုအား “ၾကည့္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္၌ ေငြရွယ္ကယ္တစ္မတ္ ရွိပါ၏။ ဤေငြကို ဘုရားသခင္၏လူအား ေပးပါမည္။ သူသည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သြားရမည့္လမ္းကို ျပပါလိမ့္မည္”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 9 |
|
| (ေရွးယခင္က အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔တြင္ တစ္စုံတစ္ဦးက ဘုရားသခင္ထံ သြားေရာက္ေမးျမန္းလိုလွ်င္ “လာၾက။ စိတ္အာ႐ုံရသူထံ သြားၾကစို႔”ဟု ဆိုေလ့ရွိ၏။ ယခု ပေရာဖက္ဟု ေခၚဆိုသူကို ယခင္က စိတ္အာ႐ုံရသူဟု ေခၚဆိုၾက၏။) |
|
| 10 |
|
| ေရွာလုကလည္း မိမိငယ္သားအား “သင္ေျပာသည့္အတိုင္း ေကာင္းပါ၏။ လာပါ။ ငါတို႔ သြားၾကစို႔”ဟု ဆိုလ်က္ ဘုရားသခင္၏လူရွိရာၿမိဳ႕သို႔ သြားၾက၏။ |
|
| 11 |
|
| ထိုၿမိဳ႕သို႔သြားရန္ ေတာင္ကုန္းကိုတက္လာၾကစဥ္ ေရခပ္ထြက္လာေသာမိန္းမပ်ိဳတို႔ႏွင့္ေတြ႕၍ “ဤၿမိဳ႕တြင္ စိတ္အာ႐ုံရသူ ရွိပါသေလာ”ဟု ေမး၏။ |
|
| 12 |
|
| သူတို႔ကလည္း “ရွိပါ၏။ ၾကည့္ရႈေလာ့။ သင္တို႔ေရွ႕၌ သြားလ်က္ရွိပါ၏။ အလ်င္အျမန္လိုက္သြားပါေလာ့။ ယေန႔တြင္ လူတို႔သည္ အထြတ္အျမတ္ထားရာကုန္းျမင့္၌ ယဇ္ပူေဇာ္ၾကမည္ျဖစ္၍ ဤၿမိဳ႕သို႔ ယခု သူေရာက္လာပါ၏။ |
|
| 13 |
|
| သူမေရာက္လာမခ်င္း လူတို႔သည္ စားခြင့္မရွိ။ သူလာ၍ ယဇ္ေကာင္ကိုေကာင္းခ်ီးေပးၿပီးမွ ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔သည္ စားရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စားေသာက္ဖို႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာကုန္းျမင့္သို႔ သူမတက္သြားမီ သင္တို႔ ၿမိဳ႕ထဲဝင္သည္ႏွင့္ သူ႔ကိုေတြ႕ရလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခု သင္တို႔တက္သြားလွ်င္ သူ႔ကိုေတြ႕ႏိုင္ေကာင္းပါ၏”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 14 |
|
| သူတို႔သည္ ၿမိဳ႕သို႔တက္သြား၍ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ဝင္လာစဥ္တြင္ ရွေမြလသည္လည္း အထြတ္အျမတ္ထားရာကုန္းျမင့္သို႔ တက္သြားသည္ႏွင့္ဆုံ၏။ |
|
| 15 |
|
| ေရွာလုမလာမီတစ္ရက္အလိုတြင္ ထာဝရဘုရားက ရွေမြလအား |
|
| 16 |
|
| “မနက္ျဖန္ ယခုလိုအခ်ိန္တြင္ ဗယၤာမိန္ျပည္သားတစ္ေယာက္ကို သင့္ထံသို႔ ငါေစလႊတ္မည္။ ငါ၏လူမ်ိဳးေတာ္အစၥေရးတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမင္းအျဖစ္ သူ႔ကို သင္ဘိသိက္ေပးရမည္။ သူသည္ ငါ့လူမ်ိဳးေတာ္ကို ဖိလိတၱိလူမ်ိဳးတို႔လက္မွ ကယ္တင္လိမ့္မည္။ သူတို႔၏ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးသံသည္ ငါ့ထံသို႔ေရာက္လာသည္ျဖစ္၍ ငါ၏လူမ်ိဳးေတာ္တို႔ကို ငါၾကည့္ရႈၿပီ”ဟု ၾကားသိေစ၏။ |
|
| 17 |
|
| ရွေမြလသည္ ေရွာလုကိုျမင္ေသာအခါ ထာဝရဘုရားက ရွေမြလအား “ၾကည့္ရႈေလာ့။ ဤသူသည္ သင့္အား ငါမိန႔္ၾကားထားေသာသူ ျဖစ္၏။ သူသည္ ငါ့လူမ်ိဳးေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လိမ့္မည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 18 |
|
| ေရွာလုသည္ ၿမိဳ႕တံခါးနားရွိ ရွေမြလထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာလ်က္ “စိတ္အာ႐ုံရသူ၏အိမ္သည္ အဘယ္မွာရွိသနည္း။ အကြၽႏ္ုပ္အား ေျပာျပပါေလာ့”ဟု ဆို၏။ |
|
| 19 |
|
| ရွေမြလကလည္း ေရွာလုအား “စိတ္အာ႐ုံရသူမွာ ငါပင္ျဖစ္၏။ အထြတ္အျမတ္ထားရာကုန္းျမင့္သို႔ ငါ့ေရွ႕မွတက္သြားေလာ့။ ယေန႔တြင္ သင္တို႔သည္ ငါႏွင့္အတူ စားေသာက္ရမည္။ မနက္ျဖန္မွ ျပန္ၾကပါ။ သင့္စိတ္ထဲ၌ သိလိုေသာအရာအားလုံးကိုလည္း ငါေျပာျပမည္။ |
|
| 20 |
|
| လြန္ခဲ့ေသာသုံးရက္က ေပ်ာက္သြားေသာျမည္းမ်ားအတြက္ စိတ္မပူႏွင့္။ ထိုျမည္းတို႔ကို ျပန္ေတြ႕ၿပီ။ အစၥေရးလူမ်ိဳးသည္ မည္သူ႔ကို အလိုရွိပါသနည္း။ သင္ႏွင့္ သင့္ဖခင္၏အိမ္သူအိမ္သားအေပါင္းတို႔ကိုမဟုတ္ေလာ”ဟု ျပန္ေျပာေလ၏။ |
|
| 21 |
|
| ေရွာလုကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္အမ်ိဳးအႏြယ္သည္ အစၥေရးအမ်ိဳးအႏြယ္တို႔တြင္ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာဗယၤာမိန္အမ်ိဳးအႏြယ္မွ ျဖစ္သည္မဟုတ္ေလာ။ အကြၽႏ္ုပ္၏မ်ိဳးႏြယ္စုသည္လည္း ဗယၤာမိန္မ်ိဳးႏြယ္စုအေပါင္းတို႔တြင္ အသိမ္ငယ္ဆုံးမ်ိဳးႏြယ္စု ျဖစ္သည္မဟုတ္ေလာ။ ယခု အကြၽႏ္ုပ္အား အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားမ်ားကိုေျပာသနည္း”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ |
|
| 22 |
|
| ထို႔ေနာက္ ရွေမြလသည္ ေရွာလုႏွင့္ သူ႔ငယ္သားကို ခန္းမထဲသို႔ေခၚလာ၍ ဖိတ္ေခၚထားေသာသူအေယာက္သုံးဆယ္ခန႔္တို႔ ေရွ႕၌ ထိုင္ေစၿပီးလွ်င္ |
|
| 23 |
|
| ရွေမြလက စားေတာ္ကဲအား “သီးသန႔္ဖယ္ထားဖို႔ ငါမွာထားေသာအသားကို ယူခဲ့ေလာ့”ဟု ဆို၏။ |
|
| 24 |
|
| စားေတာ္ကဲသည္ ေပါင္သားကိုယူလာ၍ ေရွာလုေရွ႕တြင္ ခ်ထား၏။ ရွေမြလက “သင့္ေရွ႕၌ခ်ထားေသာအသားကို စားပါ။ ဤအသားသည္ ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔ႏွင့္အတူ သတ္မွတ္ထားေသာအခ်ိန္တြင္စားဖို႔ သင့္အတြက္ ဖယ္ထားေပးေသာအသားျဖစ္၏”ဟု ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေန႔တြင္ ေရွာလုသည္ ရွေမြလႏွင့္အတူ စားေသာက္ေလ၏။ |
|
| 25 |
|
| သူတို႔သည္ အထြတ္အျမတ္ထားရာကုန္းျမင့္မွ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ျပန္ဆင္းလာၿပီး ရွေမြလသည္ ေခါင္မိုးျပင္တြင္ ေရွာလုႏွင့္စကားေျပာ၏။ |
|
| 26 |
|
| နံနက္အ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ထၾကၿပီး ရွေမြလသည္ ေရွာလုအား ေခါင္မိုးျပင္မွေခၚဆင္းလာ၍ “အဆင္သင့္ျပင္ထားေလာ့၊ သင့္ကိုငါျပန္လႊတ္မည္”ဟု ဆိုလွ်င္ ေရွာလုသည္ထ၍ ရွေမြလႏွင့္အတူ သူတို႔ႏွစ္ဦးအျပင္သို႔ထြက္သြားၾက၏။ |
|
| 27 |
|
| သူတို႔သည္ ၿမိဳ႕စြန္သို႔ဆင္းသြားစဥ္ ရွေမြလက ေရွာလုအား “သင့္ငယ္သားကို ေရွ႕မွသြားႏွင့္ေစပါ”ဟု ဆိုသျဖင့္ ငယ္သားလည္း သြားႏွင့္ေလ၏။ ထိုအခါ ရွေမြလက “သင္မူကား ဤေနရာ၌ ခဏရပ္ေနေလာ့။ ဘုရားသခင္၏စကားေတာ္ကို သင့္အား ငါေျပာျပမည္”ဟု ဆို၏။ |
|
|
|
|