Şawûl çû herêma çiyayî ya Efrayîmê, li Şalîşayê geriya. Lê ker nedîtin. Bi hev re derbasî herêma Şaelîmê bûn. Ker li wir jî tunebûn. Li herêma Binyamînê jî ker nedîtin.
Xizmetkar got: “Va ye li vî bajarî zilamekî Xwedê heye. Ew mirovekî bi nav û deng e û her tiştê ku dibêje yek bi yek dertê. Were em herin ba wî. Belkî ew riya ku emê herinê, nîşanî me bide.”
Şawûl got: “Va emê herin, lê emê çi jê re bibêjin? Nanek jî di tûrikê me de nemaye. Diyariyeke ku emê bidin zilamê Xwedê jî bi me re tuneye. Ma çiyê me maye?”
Çawa hûn bikevine bajêr, beriya ew hilkişe bilindciyê, hûnê wî bibînin. Heta ew neyê û qurbanê pîroz neke, gel dest bi xwarinê nake. Kesên gazîkirî piştî hatina wî nan dixwin. Niha herin, hûnê wî bibînin.”
“Sibê van çaxan, ezê yekî ji herêma Binyamînê bişînim ba te. Tê wî wekî serwerê gelê min Îsraêl bi rûnkirinê kifş bikî. Wê ew gelê min ji destê Filîstiyan rizgar bike. Min rewşa gelê xwe dît, çimkî hewar û zarîna wan gihîşte min.”
Samûêl got: “Zanyar ez im. Bide pêşiya min û hevrazê cihê perizînê bibe. Îro hûnê bi min re xwarinê bixwin. Serê sibê ezê hemû tiştên di hişê te de bibêjim û te bişînim.
Şawûl wiha got: “Ma ez ne ji eşîra Binyamîn im ezbenî ku eşîra herî biçûk a gelê Îsraêl e? Malbata min jî, malbata herî biçûk a tevahiya malbatên Binyamîn e. Çima van tiştan ji min re dibêjî?”
Aşpêj hêta goşt anî, danî ber Samûêl û got: “Keremke para ku ji bo te hatiye veqetandin bixwe! Çimkî min ev ji bo roja diyarkirî hildabû ku tu bi mêvanan re bixwî.” Wê rojê Şawûl bi Samûêl re xwarin xwar.
Gava nêzîkî sînorê bajêr bûn, Samûêl ji Şawûl re got: “Ji xizmetkar re bêje, bila li pêşiya me bimeşe.” Gava xizmetkar derbasî pêşî bû, Samûêl ji Şawûl re got: “Tu bisekine. Ezê gotina Xwedê ji te re bêjim.”