2. "Heilig al het eerstgeborene voor Mij, alles wat als eerste uit de moederschoot komt, zowel van de Israëlieten als van het vee. Ze zijn mijn eigendom."
3. Vervolgens zei Mozes tegen het volk: "Blijf deze dag altijd gedenken, deze dag waarop jullie bevrijd zijn uit de slavernij in Egypte, want met sterke hand heeft de Heer*** jullie hier weggeleid. Daarom mag er niets gegeten worden wat met zuurdesem is bereid.
4. Vandaag vertrekken jullie, in de maand Abib.
5. Wanneer de Heer*** jullie in het land gebracht heeft van de Kanaänieten, de Hetieten, de Amorieten, de Hevieten en de Jebusieten, waarvan Hij jullie voorvaders gezworen heeft dat Hij het jullie zou geven, een land dat overvloeit van melk en honing, dan moeten jullie in deze maand het volgende doen.
6. Zeven dagen moeten jullie ongezuurd brood eten. Op de zevende dag moeten jullie voor de Heer*** feestvieren.
7. Zeven dagen lang moet er ongezuurd brood worden gegeten en mag er in het hele land niets te vinden zijn wat met zuurdesem is bereid. Er mag in het hele land zelfs geen zuurdesem aanwezig zijn.
8. Op die dag moeten jullie aan je kinderen vertellen: 'Zo vier ik wat de Heer*** voor mij heeft gedaan toen ik uit Egypte vertrok.'
9. Het moet voor jullie zijn als een teken op je hand en als een herinneringsteken op je voorhoofd, zodat deze wet van de Heer*** in je mond zal zijn, omdat de Heer*** jullie met sterke hand uit Egypte heeft weggeleid.
10. Daarom moeten jullie je elk jaar op de aangegeven dag aan dit voorschrift houden.
11. Wanneer de Heer*** jullie in het land van de Kanaänieten zal hebben gebracht, zoals Hij jullie en jullie voorvaders heeft gezworen, en Hij jullie het land in bezit gegeven heeft,
12. moeten jullie alles wat als eerste uit de moederschoot komt en mannelijk is aan de Heer*** afstaan, ook van het vee. Het is voor de Heer***.
13. Maar elk eerstgeboren ezelsveulen moeten jullie vrijkopen met een lam of geitenbokje. Als je het veulen niet vrijkoopt, moet je het de nek breken. Maar elke eerstgeboren zoon moeten jullie vrijkopen.
14. Als jullie kinderen later vragen: 'Waarom doet u dat?' moeten jullie antwoorden: 'De Heer*** heeft ons met sterke hand uit Egypte weggeleid, uit de slavernij.
15. Want toen de farao koppig weigerde ons te laten gaan, doodde de Heer*** in Egypte al het eerstgeborene, zowel van de mensen als van het vee. Daarom offer ik van het vee elk eerstgeboren mannelijk jong dat uit de moederschoot komt aan de Heer***, maar elke eerstgeboren zoon koop ik vrij.
16. Het moet zijn als een teken op je hand en als een herinneringsteken op je voorhoofd. Want met sterke hand heeft de Heer*** ons uit Egypte bevrijd.' "
17. Toen de farao het volk had laten gaan, bracht God hen niet naar de weg door het land van de Filistijnen, hoewel die route het kortst was. Want God zei: "Als ze zien dat er strijd komt, krijgt het volk nog spijt en gaat het terug naar Egypte."
18. Daarom liet God het volk een omweg maken over de weg door de woestijn bij de Rietzee. Zo vertrokken de Israëlieten uit Egypte, als een goed geordend leger.
19. En Mozes nam het gebeente van Jozef mee, want dat had Jozef zijn broers laten zweren toen hij zei: 'Ik weet zeker dat God naar jullie zal omzien. Neem dan mijn gebeente mee hiervandaan.'
20. Ze vertrokken uit Sukkot en sloegen hun kamp op in Etam, aan de rand van de woestijn.
21. De Heer*** ging voor hen uit, overdag in een wolkkolom om hen de weg te wijzen, 's nachts in een vuurkolom om hen bij te lichten, zodat ze dag en nacht verder konden reizen.
22. Nooit nam Hij de wolkkolom of de vuurkolom weg: dag en nacht kon het volk hem zien.
1. De Heer*** zei tegen Mozes:
2. "Zeg tegen de Israëlieten dat ze moeten omkeren en bij Pi-Hachirot hun kamp opslaan, tussen Migdol en de zee. Recht tegenover Baäl-Zefon moeten ze aan de zee hun kamp opslaan.
3. Dan zal de farao denken: 'De Israëlieten zijn de weg kwijtgeraakt, ze zitten in de woestijn vast.'
4. Ik zal het hart van de farao verharden, zodat hij de achtervolging inzet. Dan zal Ik aan de farao en zijn hele leger mijn grootheid tonen, zodat de Egyptenaren zullen weten dat Ik de Heer*** ben." Dit deden ze.
5. Toen aan de koning van Egypte werd gemeld dat het volk gevlucht was, veranderden de farao en zijn dienaren van gedachten over het volk en zeiden: "Wat hebben we gedaan? Hoe hebben we de Israëlieten kunnen laten gaan? Nu zijn we onze slaven kwijt!"
6. Hij liet zijn strijdwagen inspannen en nam zijn manschappen mee
7. met 600 zeer goede strijdwagens, ja, met alle strijdwagens van Egypte en hun wagenmenners.
8. Want de Heer*** verhardde het hart van de farao, zodat hij de achtervolging van de Israëlieten inzette. Maar de Israëlieten trokken verder, geleid door een machtige hand.
9. De Egyptenaren achtervolgden hen met alle paarden en wagens en ruiters van de farao, zijn hele leger, en haalden hen in bij Pi-Hachirot, tegenover Baäl-Zefon, waar ze aan de zee hun kamp hadden opgeslagen.
10. Toen de farao naderde en de Israëlieten plotseling zagen dat de Egyptenaren hen achterna waren gekomen, werden ze doodsbang en riepen tot de Heer***.
11. En ze zeiden tegen Mozes: "Waren er in Egypte soms geen graven, dat je ons hebt meegenomen om ons te laten sterven in de woestijn? Wat doe je ons aan? Waarom moest je ons uit Egypte weghalen?
12. In Egypte zeiden we toch al tegen je: 'Laat ons met rust! Laat ons gewoon slaven blijven van de Egyptenaren'? Want het was beter geweest om slaven te zijn in Egypte, dan te sterven hier in de woestijn!"
13. Maar Mozes zei tegen het volk: "Wees niet bang, houd vol, dan zullen jullie zien hoe de Heer*** vandaag voor jullie redding zal zorgen. Want de Egyptenaren die jullie vandaag zien, zullen jullie nooit meer terugzien.
14. De Heer*** zal voor jullie strijden, jullie hoeven niets te doen."
15. Toen zei de Heer*** tegen Mozes: "Waarom roep je zo tot Mij? Zeg tegen de Israëlieten dat ze moeten opbreken.
16. En jij, Mozes, hef je staf op, strek je hand uit over de zee en splijt de zee, dan kunnen de Israëlieten dwars door de zee over het droge oversteken.
17. Zie, Ik zal het hart van de Egyptenaren verharden, zodat ze hen daar achternagaan. Dan zal Ik de farao en zijn hele leger, met al zijn strijdwagens en ruiters, mijn grootheid tonen.
18. De Egyptenaren zullen weten dat Ik de Heer*** ben, wanneer ze horen hoe Ik de farao, zijn paarden en wagens en zijn ruiters mijn grootheid heb getoond."
19. De Engel van God, die steeds voor de menigte van het volk Israël uit was gegaan, verliet zijn plaats en stelde Zich achter hen op. Ook de wolkkolom verliet zijn plaats vooraan het leger en ging achter hen staan.
20. Zo bevond hij zich tussen het leger van de Egyptenaren en het leger van de Israëlieten. De wolk veroorzaakte duisternis aan de ene kant, maar tegelijkertijd verlichtte hij de nacht aan de andere kant, zodat gedurende de hele nacht de een de ander niet kon naderen.
21. Toen Mozes zijn hand uitstrekte over de zee, liet de Heer*** de zee wegstromen door een harde oostenwind, die de hele nacht aanhield. Zo liet Hij de zee droogvallen en het water spleet in tweeën.
22. Nu konden de Israëlieten dwars door de zee over het droge oversteken. Het water stond als een muur links en rechts van hen.
23. De Egyptenaren achtervolgden hen en kwamen hen achterna, de zee in, met alle paarden, wagens en ruiters van de farao.
24. Maar toen de dag aanbrak, keek de Heer*** vanuit de vuurkolom en de wolkkolom neer op het leger van de Egyptenaren en zaaide verwarring onder hen.
25. Hij liet de wielen van hun wagens wegglijden en liet ze met moeite vooruitkomen. Toen riepen de Egyptenaren: "Vlucht, vlucht voor Israël, want de Heer*** strijdt voor hen tegen ons!"
26. En de Heer*** zei tegen Mozes: "Strek je hand uit over de zee, dan zal het water terugstromen over de Egyptenaren, hun wagens en hun ruiters."
27. Mozes strekte zijn hand uit over de zee en bij het aanbreken van de dag keerde de zee naar haar normale toestand terug. De Egyptenaren vluchtten het water tegemoet en de Heer*** joeg hen recht de zee in.
28. Alle wagens en ruiters, het hele leger van de farao dat de Israëlieten in de zee achternagegaan was, werd door het terugkerende water bedolven. Er bleef er niet één over.
29. Maar de Israëlieten trokken dwars door de zee, over het droge, terwijl het water als een muur links en rechts van hen stond.
30. Zo redde de Heer*** op die dag Israël uit de macht van de Egyptenaren. Israël zag de Egyptenaren dood langs de oever van de zee liggen.
31. Toen Israël de machtige daad van de Heer*** tegen Egypte zag, had het volk diep ontzag voor de Heer*** en geloofde in Hem en in zijn dienaar Mozes.
13. Het licht dat van Hem afstraalde joeg wolken, hagel en gloeiende kolen voor Hem uit.
14. Vanuit de hemel liet de Heer*** de donder klinken, de Allerhoogste sprak – hagel en gloeiende kolen kwamen neer.
15. Hij schoot zijn pijlen af, sloeg [mijn vijanden] uiteen, joeg hen angst aan met talloze bliksemschichten.
16. De afgronden van de zee werden zichtbaar, de fundamenten van de aarde werden blootgelegd door uw dreigende stem, Heer***, door de briesende adem van uw neus.
17. Hij reikte uit de hoogte, greep mij vast, trok mij op uit het kolkende water.
18. Hij redde mij van mijn machtige vijand, van mijn tegenstanders, die sterker waren dan ik.
19. Ze vielen mij aan op de dag dat het onheil toesloeg, maar de Heer*** was mij tot steun.
6. Ga naar de mieren, luiaard, zie wat ze doen en word wijs.
7. Ze hebben geen aanvoerder, leider of heerser,
8. maar toch verzamelen ze in de zomer hun voedsel, leggen ze in de oogsttijd voorraden aan.
9. Hoelang blijf je nog liggen, luiaard? Wanneer sta je eindelijk eens op van je bed?
10. Nog even slapen, nog even doezelen, nog even blijven liggen met gevouwen handen –
11. en daar overvalt armoede je als een rover, gebrek berooft je als een gewapend man.
1. Ze naderden Jeruzalem en kwamen in Betfage, aan de voet van de Olijfberg. Jezus stuurde twee van zijn leerlingen vooruit met de woorden:
2. "Ga naar dat dorp daar. Daar zullen jullie meteen een ezelin vastgebonden zien staan, met haar veulen. Maak ze los en breng ze bij Mij.
3. Als iemand er iets van zegt, antwoord dan: 'De Heer heeft ze nodig,' en hij zal ze meteen meegeven."
4. Dit gebeurde opdat in vervulling zou gaan wat door de profeet gezegd is:
5. 'Zeg tegen de dochter van Sion: Zie, je Koning komt naar je toe, zachtmoedig en rijdend op een ezelin, op een ezelsveulen.'
6. De leerlingen gingen op weg en deden wat Jezus hun had opgedragen.
7. Ze brachten Hem de ezelin en het veulen, legden hun mantels erover en lieten Jezus erop plaatsnemen.
8. Velen uit de menigte spreidden hun mantels uit op de weg, anderen sneden takken van de bomen en spreidden die op de weg uit.
9. En de menigte die voor Hem uit ging en achter Hem aan kwam, riep: "Hosanna voor de Zoon van David! Gezegend is Hij die komt in de naam van de Heer! Hosanna in de hoogste hemel!"
10. Toen Hij Jeruzalem binnenkwam, raakte de hele stad in rep en roer en er werd gevraagd: "Wie is dat?"
11. En de menigte antwoordde: "Dat is Jezus, de profeet uit Nazaret in Galilea."
12. Jezus ging de tempel van God binnen en joeg daar iedereen weg die er aan het kopen of verkopen was. Hij gooide de tafels van de geldwisselaars om en de stoelen van de duivenverkopers.
13. Hij zei tegen hen: "Er staat geschreven: 'Mijn huis zal een huis van gebed worden genoemd. Maar jullie hebben er een rovershol van gemaakt!' "
14. In de tempel kwamen blinden en kreupelen naar Hem toe en Hij genas hen.
15. Toen de opperpriesters en de schriftgeleerden de wonderen zagen die Hij deed, en hoorden dat de kinderen in de tempel riepen: 'Hosanna voor de Zoon van David!' namen ze Hem dat zeer kwalijk.
16. Ze zeiden tegen Hem: "Hoort U wel wat ze zeggen?" Jezus zei tegen hen: "Ja. Hebben jullie nooit gelezen: 'Uit de mond van kleine kinderen en pasgeboren baby's laat U een loflied voor U klinken'?"
17. En Hij liep bij hen weg, verliet de stad en ging naar Betanië om daar te overnachten.
18. Toen Jezus de volgende ochtend vroeg naar de stad terugkeerde, had Hij honger.
19. Hij zag langs de weg een vijgenboom staan en liep erheen, maar vond er alleen bladeren aan. Daarop zei Hij tegen de boom: "Laten er nooit meer vijgen aan jou groeien, in eeuwigheid!" Onmiddellijk verdorde de vijgenboom.
20. Toen de leerlingen dat zagen, waren ze verbijsterd en vroegen: "Hoe kan het dat de vijgenboom zo plotseling verdord is?"
21. Maar Jezus antwoordde: "Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben en niet twijfelen, zullen jullie niet alleen doen wat er met de vijgenboom is gebeurd, maar zelfs als jullie tegen deze berg zouden zeggen: 'Kom omhoog en stort je in zee,' dan zou dat gebeuren.
22. Alles waar jullie in gebed vol geloof om vragen, zullen jullie ontvangen."