1. "De boodschap betreffende Tyrus: Weeklaag, schepen van Tarsis, want jullie stad is verwoest, er is geen huis meer over, er komt niemand meer. Bij hun terugkeer uit het land van de Kittieten werd het hun bekend.
2. Wees verstomd, bewoners van de kuststreek. De kooplieden van Sidon die de zee bevaren, hebben jou welvaart gebracht.
3. Het graan van Sichor, de oogst van de rivier [de Nijl], dat over de Grote Zee werd aangevoerd, vormde je inkomsten, Tyrus. Je was de handelsmarkt van alle volken.
4. Sidon, wees beschaamd! Want de zee, de zeevesting zegt: 'Ik heb geen weeën gehad, geen kinderen ter wereld gebracht, geen jongens grootgebracht, geen meisjes doen opgroeien.'
5. Zoals bij de berichten over Egypte, zo zal men ook ineenkrimpen wanneer men over Tyrus hoort.
6. Vaar naar Tarsis, weeklaag, bewoners van de kuststreek!
7. Is dít jullie levendige stad, die al zo lang bestond, waarvan de voeten zo ver weg gingen om zich ook elders te vestigen?
8. Wie heeft dit besloten over Tyrus, de kroon van de steden, waarvan de kooplieden vorsten zijn, waarvan de handelaren behoren tot de groten der aarde?
9. De Heer*** van de hemellegers heeft dit besloten, om al die trotse rijkdom zijn luister te ontnemen en alle groten der aarde hun eer.
10. Dochter van Tarsis, verspreid je maar over het land als een rivier. Er is niets meer wat je nog tegenhoudt.
11. De Heer*** heeft zijn hand uitgestrekt over de zee, koninkrijken doet Hij beven. De Heer*** heeft bevel gegeven de vestingen van Kanaän te verwoesten.
12. Hij heeft gezegd: Je zult niet langer levendig zijn, arme, verdrukte dochter van Sidon! Steek maar over naar de Kittieten, maar ook daar zul je geen rust vinden.
13. Kijk naar het land van de Chaldeeën: dat volk is er niet meer. Assur heeft het bestemd voor de woestijndieren. Ze plaatsten er wel hun vestingen en bouwden er hun paleizen, maar Hij heeft het tot een ruïne gemaakt.
14. Weeklaag, schepen van Tarsis, want jullie burcht is verwoest.
15. In die tijd zal Tyrus 70 jaar lang worden vergeten, zolang als de regeringsperiode van een koning. Aan het eind van die 70 jaar zal het met Tyrus gaan als met de hoer in het liedje:
16. 'Neem je harp, ga rond door de stad, vergeten hoer! Speel maar mooi en zing maar veel, misschien kijken ze dan weer naar je om.'
17. Want aan het eind van 70 jaar zal de Heer*** naar Tyrus omzien. Ze zal haar hoerenloon weer in ontvangst nemen en de hoer van alle koninkrijken van de aarde zijn.
18. Haar winst, haar hoerenloon, zal voor de Heer*** geheiligd worden. Het zal niet worden opgeslagen of bewaard, maar de winst zal zijn voor degenen die bij de Heer*** wonen, opdat zij volop te eten hebben en goed gekleed zullen gaan."
1. "Zie, de Heer*** maakt het land leeg en verwoest het. Hij keert het om en verdrijft de inwoners.
2. Iedereen treft hetzelfde lot: volk en priester, slaaf en meester, slavin en meesteres, koper en verkoper, wie leent en wie uitleent, schuldeiser en schuldenaar.
3. Het land zal geheel leeggehaald en beroofd worden, want de Heer*** heeft dit woord gesproken.
4. Het land treurt en verwelkt, de wereld verkwijnt en verdort. Zelfs de voornaamsten van het land verkommeren.
5. Want het land is door zijn inwoners onrein gemaakt, doordat zij de wetten overtreden, van de voorschriften afwijken, het eeuwige verbond verbreken.
6. Daarom wordt het land door de vervloeking verslonden. De bevolking zal omkomen, de inwoners worden verbrand en er zullen maar weinig mensen in overblijven.
7. De wijn treurt, de wijnstok verwelkt. Wie eerst zo vrolijk waren, lopen nu te kreunen.
8. De vrolijke tamboerijnen zwijgen, er is geen feestgedruis meer te horen, de vrolijke harpmuziek valt stil.
9. Er wordt niet meer gezongen bij de wijn, de drank smaakt de drinkers bitter.
10. De verlaten stad ligt in puin, de huizen zijn onbewoonbaar.
11. In de straten wordt klagend geroepen om wijn. Alle blijdschap is uitgedoofd, de vreugde is uit het land verdwenen.
12. Alles in de stad is verwoest, de poortdeuren zijn met veel gekraak in stukken gebroken.
13. Zo zal het land zijn te midden van de volken: het zal er zijn als na het afslaan van de olijven of na de laatste druivenpluk aan het eind van de oogst.
14. Zij zullen hun stem verheffen, vanaf de zeekust zullen ze jubelen en juichen over de grootheid van de Heer***.
15. Eer daarom de Heer*** in de dalen, eer langs de kust de naam van de Heer***, de God van Israël
16. Vanaf de einden der aarde horen wij liederen die de Rechtvaardige grootmaken. Maar ik zeg [nu]: 'Ik ben verloren, ik ben verloren! Wee mij!' De verraders plegen verraad, en hoe verraderlijk is het verraad van de verraders!
17. Inwoners van het land, jullie staat verschrikking, de valkuil en de strik te wachten!
18. Wie vlucht voor het tumult van de verschrikking, valt in de kuil. En wie uit de kuil klimt, wordt gevangen in de strik. Want de sluizen in de hoogte zijn opengezet en de fundamenten van de aarde beven.
19. De aarde zal geheel opensplijten, de aarde zal uiteen scheuren, de aarde zal hevig schudden,
20. de aarde zal waggelen als een dronkaard, ze zal wankelen als een hutje. Haar ongehoorzaamheid zal zwaar op haar rusten, ze zal eronder bezwijken en niet meer opstaan.
21. In die tijd zal de Heer*** afrekenen met de legers van de hemelmachten daarboven en met de aardse koningen op de aarde beneden.
22. Ze zullen worden verzameld en als gevangenen samengedreven worden in een kuil en worden opgesloten in een kerker. Maar pas na lange tijd zal hun oordeel komen.
23. De maan zal schaamrood worden en de zon zal beschaamd staan, wanneer de Heer*** van de hemellegers op de berg Sion in Jeruzalem zal regeren en zijn oudsten zullen delen in zijn heerlijkheid."
10. Er waren er die gevangen zaten in het donker en in de diepste duisternis, gebonden in ketenen en in ellende,
11. omdat ze zich tegen Gods geboden hadden verzet, de plannen van de Allerhoogste hadden verworpen.
12. Daarom ontnam Hij hun hart alle moed, ze struikelden en niemand kwam hen helpen.
13. Toen riepen ze het in hun nood uit tot de Heer***, en Hij redde hen uit hun angsten.
14. Hij leidde hen weg uit het donker, uit de diepste duisternis, Hij verbrak hun boeien en banden.
15. Laten ze de Heer*** loven voor zijn liefde en voor zijn wonderbare daden voor de mensen.
16. Want Hij heeft de koperen deuren verbrijzeld en de ijzeren grendels stukgeslagen.
17. Er waren dwazen die door ziekte werden gekweld vanwege hun wandaden en zonden.
18. Ze gruwden van alle soorten voedsel en bevonden zich al voor de poorten van de dood.
19. Toen riepen ze het in hun nood uit tot de Heer***, en Hij redde hen uit hun angsten.
20. Hij zond zijn woord en genas hen, rukte hen weg van het graf.
21. Laten ze de Heer*** loven voor zijn liefde en voor zijn wonderbare daden voor de mensen.
22. Laten ze Hem dankoffers brengen en juichend vertellen over zijn daden.
17. Zet je voet niet te vaak in het huis van je naaste, want als je hem te veel wordt, gaat hij je haten.
8. Want, broeders en zusters, we willen dat jullie weten van de moeilijkheden die ons in Asia zijn overkomen. We hadden het zo zwaar, dat het onze krachten te boven ging en we zelfs voor ons leven vreesden.
9. We gingen ervan uit dat we ten dode opgeschreven waren, opdat we niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, die de doden tot leven wekt.
10. En Hij heeft ons telkens van de dood gered, en we zijn vol hoop dat Hij ons zal blijven redden,
11. mede dankzij jullie ondersteuning van ons door middel van jullie gebeden, zodat velen God zullen danken voor de ons geschonken genade.
12. We laten ons erop voorstaan dat we naar eer en geweten kunnen zeggen dat we overal, en vooral bij jullie, hebben geleefd vanuit de eerlijkheid en oprechtheid die God van ons verlangt, niet vanuit menselijke wijsheid, maar vanuit de genade van God.
13. Met hetgeen wij schrijven bedoelen we niets anders dan wat jullie daar lezen of eruit begrijpen, en ik hoop dat jullie dat volledig inzien. Ook hoop ik dat jullie zullen beseffen
14. – zoals jullie in zekere mate al doen – dat jullie op de dag van de Heer Jezus net zo trots op ons kunnen zijn als wij op jullie.
15. Hierop vertrouwend was ik al eerder van plan naar jullie toe komen, om jullie een tweede keer tot zegen te kunnen zijn.
16. Ik had via jullie stad naar Macedonië willen reizen en op de terugweg van Macedonië jullie opnieuw willen bezoeken, om daarna door jullie verder geholpen te worden op mijn reis naar Judea.
17. Had ik dit plan te ondoordacht gemaakt? Of ben ik, wanneer ik plannen maak, een onbetrouwbaar mens die 'ja' zegt en 'nee' doet?
18. Maar zo waar God trouw is, ons woord tot jullie is niet ja en nee tegelijk.
19. Gods Zoon Jezus Christus, die wij, Silvanus, Timoteüs en ik, bij jullie hebben bekendgemaakt, was immers ook niet tegelijk ja en nee. In Hem is het altijd 'ja'.
20. Want alle beloften die God ooit gedaan heeft, zijn in Hem 'ja'. En in Hem zeggen wij daarom 'amen', tot eer van God.
21. Het is God Zelf die ons samen met jullie in Christus heeft gegrondvest en gezalfd,
22. en die ook zijn zegel op ons heeft gedrukt en ons zijn Geest als onderpand in ons hart heeft gegeven.
23. Ik roep God op als mijn getuige: ik zweer bij mijn leven dat ik alleen om jullie te sparen nog niet naar Korinte ben gekomen.
24. Niet dat we over jullie geloof willen heersen, maar we willen kunnen bijdragen aan jullie blijdschap. Want jullie staan stevig in het geloof.