Bijbel in een jaar

1. In de tijd dat de richters leiding gaven, brak er een hongersnood uit in het land. Een man verliet daarom Betlehem in Juda om met zijn vrouw en zijn twee zonen als vreemdelingen in de vlakte van Moab te gaan wonen.
2. De man heette Elimelech, zijn vrouw Naomi en zijn twee zonen Machlon en Chiljon. Ze waren Efratieten uit Betlehem in Juda. Toen ze de vlakte van Moab bereikten, bleven ze daar wonen.
3. Elimelech, de man van Naomi, stierf en zij bleef achter met haar twee zonen.
4. De zonen trouwden met Moabitische vrouwen. De ene vrouw heette Orpa, de andere Ruth. Ze bleven daar ongeveer tien jaar wonen.
5. Toen stierven ook Machlon en Chiljon. Zo bleef Naomi alleen achter nu haar zonen en haar man er niet meer waren.
6. Ze besloot om met haar twee schoondochters de vlakte van Moab te verlaten en terug te gaan, omdat ze in Moab gehoord had dat de Heer*** naar zijn volk had omgezien en weer voedsel gaf aan zijn volk.
7. Daarom vertrok Naomi uit de plaats waar ze had gewoond. Haar twee schoondochters gingen met haar mee.
8. Onderweg naar Juda zei Naomi tegen haar twee schoondochters: "Gaan jullie maar terug naar huis. Ga allebei maar weer bij jullie moeder wonen. Dat de Heer*** maar net zo goed voor jullie mag zorgen als jullie voor mij en de overledenen hebben gedaan,
9. en dat Hij jullie allebei een man mag geven, zodat jullie in zijn huis geborgenheid zullen vinden." Toen ze hen vaarwel kuste, begonnen ze te huilen
10. en zeiden tegen haar: "Nee, we gaan met u mee terug naar uw volk."
11. Maar Naomi zei: "Ga nu maar terug, mijn dochters, waarom zouden jullie met mij meegaan? Zijn er dan nog zonen in mijn schoot, die met jullie zouden trouwen?
12. Ga maar terug, mijn dochters, ga terug, want ik ben te oud om nog een man te krijgen. En zelfs als ik zou zeggen: 'Er is nog hoop voor mij,' ja, zelfs als ik vannacht nog een man had en zonen kreeg,
13. zouden jullie dan wachten tot zij groot zijn en je er daarom van laten weerhouden een man te trouwen? Nee, mijn dochters, mijn lot is veel bitterder dan dat van jullie, want de hand van de Heer*** heeft zich tegen mij gekeerd."
14. Ze begonnen opnieuw luid te huilen. Toen kuste Orpa haar schoonmoeder vaarwel, maar Ruth bleef bij haar.
15. Daarom zei Naomi tegen Ruth: "Je schoonzus is teruggegaan naar haar volk en haar goden. Ga jij nu ook terug, je schoonzus achterna!"
16. Maar Ruth antwoordde: "Dring alstublieft niet aan om u te verlaten en terug te gaan. Want waar u gaat, daar zal ik gaan. En waar u verblijft, daar zal ik verblijven. Uw volk is mijn volk en uw God is mijn God.
17. Waar u sterft, daar zal ik sterven en daar zal ik begraven worden. Ik zweer bij de Heer*** dat alleen de dood ons zal kunnen scheiden."
18. Toen Naomi zag dat Ruth vastbesloten was om met haar mee te gaan, drong ze niet langer aan.
19. Samen reisden ze verder, tot ze in Betlehem aankwamen. Toen ze Betlehem binnenkwamen, raakte de hele plaats in rep en roer. De vrouwen zeiden: "Is dat Naomi?"
20. Maar zij zei tegen hen: "Noem mij niet meer Naomi, maar Mara, want de Almachtige heeft mijn leven zeer bitter gemaakt.
21. Vol ben ik vertrokken, maar leeg laat de Heer*** mij terugkomen. Waarom zouden jullie mij Naomi noemen, nu de Heer*** Zich tegen mij heeft gekeerd en de Almachtige mij kwaad heeft aangedaan?"
22. Zo keerde Naomi terug uit de vlakte van Moab, samen met Ruth, haar Moabitische schoondochter. Ze kwamen in Betlehem aan bij het begin van de gersteoogst.
1. Nu had Naomi een bloedverwant van de kant van haar man, een bijzonder rijk man uit de familie van Elimelech. Hij heette Boaz.
2. Ruth, de Moabitische, zei tegen Naomi: "Laat mij naar een akker gaan om aren te rapen bij iemand die mij daarvoor toestemming wil geven." Naomi antwoordde: "Dat is goed, mijn dochter."
3. Ruth ging naar een akker en raapte de aren die achter de maaiers op het veld waren blijven liggen. Nu liep het zo dat dit een veld van Boaz was, de bloedverwant van Elimelech.
4. Boaz kwam net uit Betlehem en groette de maaiers: "De Heer*** zij met jullie!" Ze antwoordden hem: "Wees door de Heer*** gezegend!"
5. Toen vroeg Boaz aan zijn knecht die de leiding had over de maaiers: "Bij wie hoort die jonge vrouw?"
6. De knecht die de leiding had over de maaiers antwoordde: "Dat is de Moabitische jonge vrouw die met Naomi is meegekomen uit de vlakte van Moab.
7. Ze heeft me gevraagd: 'Mag ik de aren rapen die de maaiers bij het samenbinden hebben laten vallen?' Ze is al sinds heel vroeg in de ochtend bezig en heeft nauwelijks gerust."
8. Daarop zei Boaz tegen Ruth: "Hoor eens, mijn dochter, ga niet op een andere akker aren rapen, ga hier niet weg, maar blijf hier, bij de vrouwen die voor mij werken.
9. Houd je ogen gericht op de akker die gemaaid wordt en volg de maaiers. Ik heb de knechten gezegd dat ze je met rust moeten laten. En als je dorst hebt kun je water gaan drinken uit de kruiken die de knechten hebben gevuld met water uit de put."
10. Ze wierp zich voor hem neer en zei: "Waaraan heb ik het verdiend dat u zich over mij ontfermt? Ik ben immers maar een vreemdelinge."
11. Boaz antwoordde: "Er is me verteld wat je allemaal voor je schoonmoeder hebt gedaan na de dood van je man. Je hebt je vader en moeder en je geboorteland verlaten en bent naar een jou onbekend volk gegaan.
12. Dat de Heer*** je daarvoor mag belonen, en de Heer***, de God van Israël, onder wiens vleugels je bescherming hebt gezocht, het je overvloedig mag vergoeden."
13. Toen zei Ruth: "Dank u, mijn heer, dat u mij bemoedigt en zo vriendelijk voor mij bent, terwijl ik niet eens behoor tot de vrouwen die bij u in dienst zijn."
14. Toen het etenstijd was, zei Boaz tegen haar: "Kom erbij, je mag van het brood mee-eten en het in de wijn dopen." Ze ging bij de maaiers zitten en hij gaf haar geroosterd graan. Ze at zo veel ze wilde en hield zelfs nog over.
15. Toen ze opstond om verder te gaan met aren rapen, zei Boaz tegen zijn knechten: "Laat haar ook aren rapen tussen het al gebundelde graan, en val haar niet lastig.
16. En laat af en toe iets van wat je in je handen hebt op grond vallen en laat dat liggen, zodat zij het kan oprapen, en zeg daar niets van."
17. Zo raapte ze aren op die akker tot het avond werd. Nadat ze de verzamelde aren had uitgeklopt, bleek dat ze ongeveer een efa gerst had verzameld.
18. Ze nam het graan mee naar de stad en toen haar schoonmoeder zag hoeveel ze verzameld had en Ruth haar ook het geroosterde graan gaf dat ze had overgehouden van de middagmaaltijd,
19. zei haar schoonmoeder: "Waar heb je vandaag aren geraapt, bij wie heb je gewerkt? Gezegend is de man die zich over je ontfermd heeft!" Ze vertelde haar schoonmoeder bij wie ze gewerkt had en zei: "De man bij wie ik vandaag heb gewerkt heet Boaz."
20. Toen zei Naomi: "Laat de Heer*** hem zegenen voor de trouw die hij bewijst aan de levenden en de doden!" Daarna zei Naomi: "Die man is naaste familie van ons en heeft het recht om voor ons als losser op te treden."
21. En Ruth, de Moabitische, vertelde: "Hij heeft ook tegen me gezegd dat ik bij zijn knechten mag blijven werken tot zijn hele oogst is binnengehaald."
22. Naomi zei tegen haar schoondochter Ruth: "Het is goed, mijn dochter, dat je meegaat met de vrouwen die bij hem werken. Dan valt niemand je lastig op een andere akker."
23. Zo bleef ze aren rapen bij de vrouwen die op Boaz' akker werkten, tot aan het eind van de gersteoogst en de tarweoogst. En ze woonde bij haar schoonmoeder.
1. Een leerzaam lied van David. Voor de koorleider.
2. Toen de Edomiet Doëg aan Saul had laten weten: "David is in het huis van Achimelech geweest."
3. Jij man van geweld, waarom snoef je over het kwaad dat je doet? Gods liefde duurt toch de hele dag.
4. Je tong, als een scheermes zo scherp, beraamt niets dan kwaad en spreekt enkel bedrog.
5. Je hebt meer liefde voor het kwaad dan voor het goede, je spreekt liever leugens dan de waarheid.
4. Een heilzame tong is een levensboom, maar valse woorden verbrijzelen de geest.
5. Een dwaas verwerpt de terechtwijzing van zijn vader, maar wie een vermaning aanneemt, wordt verstandig.
28. Na deze woorden reisde Hij, voorop lopend, verder naar Jeruzalem.
29. Toen Hij Betfage en Betanië bereikte, aan de voet van de Olijfberg, stuurde Hij twee van zijn leerlingen vooruit
30. met de woorden: "Ga naar dat dorp daar. Wanneer jullie het binnenkomen, zullen jullie een ezelsveulen vastgebonden zien staan, waarop nog nooit iemand gezeten heeft. Maak het los en breng het hier.
31. En als iemand jullie vraagt: 'Waarom maken jullie het los?' antwoord dan: 'De Heer heeft het nodig.' "
32. De twee gingen op weg en vonden het veulen, precies zoals Hij het hun gezegd had.
33. Toen ze het veulen losmaakten, zeiden de eigenaars ervan tegen hen: "Waarom maken jullie het veulen los?"
34. Ze antwoordden: "De Heer heeft het nodig."
35. Ze brachten het naar Jezus, wierpen hun mantels over de rug van het veulen en lieten Jezus erop plaatsnemen.
36. Terwijl Hij zo verderging, spreidden de mensen hun mantels op de weg uit.
37. Toen Hij de helling van de Olijfberg bereikte, begon de menigte leerlingen te juichen en luid God te prijzen vanwege alle wonderdaden die ze hadden gezien.
38. Ze riepen: "Gezegend is de Koning die komt in de naam van de Heer! Vrede in de hemel! Heerlijkheid in de hoogste hemel!"
39. Enkele Farizeeërs in de menigte zeiden tegen Hem: "Meester, wijs uw leerlingen toch terecht!"
40. Maar Hij antwoordde: "Ik zeg jullie dat als zij zouden zwijgen, de stenen wel zouden roepen!"
41. Toen Hij verder reed en Jeruzalem zag liggen, begon Hij om de stad te huilen
42. en zei: "Begreep je vandaag maar wat jou vrede zou brengen! Maar het is nu nog voor je verborgen en je kunt het nog niet zien.
43. Want er komt een tijd dat je vijanden een belegeringswal rondom je zullen opwerpen. Ze zullen je omsingelen en je van alle kanten belagen.
44. Ze zullen je met de grond gelijkmaken en je inwoners vertrappen. Ze zullen van jou geen steen op de andere laten, omdat je de tijd dat God naar je omzag niet hebt herkend."
45. Jezus ging de tempel in en begon daar iedereen weg te jagen die er aan het kopen of verkopen was.
46. Hij zei tegen hen: "Er staat geschreven: 'Mijn huis is een huis van gebed, maar jullie hebben er een rovershol van gemaakt!"
47. Dagelijks gaf Hij onderricht in de tempel. De opperpriesters, de schriftgeleerden en de leiders van het volk wilden Hem doden,
48. maar ze wisten niet hoe ze te werk moesten gaan, omdat het hele volk achter Hem aan liep en naar Hem luisterde.
Dutch Bible 2023
Venster Bijbel Copyright (c) 2023 Stichting