Bijbel in een jaar

1. Toen de zevende maand aanbrak en de Israëlieten in hun steden waren gaan wonen,
2. verzamelde het hele volk zich als één man op het plein bij de Waterpoort en vroeg aan de schriftgeleerde Ezra om het boek te gaan halen met de Wet van Mozes die de Heer*** aan Israël had gegeven.
3. De priester Ezra bracht de Wet en ging ermee voor de menigte staan van mannen en vrouwen en iedereen die in staat was het te begrijpen. En op die eerste dag van de zevende maand
4. las hij hem voor aan de mannen en vrouwen en iedereen die in staat was het te begrijpen, vanaf het eerste daglicht tot in de middag, op het plein bij de Waterpoort. En het hele volk luisterde aandachtig naar wat er in het Wetboek stond.
5. De schriftgeleerde Ezra stond op een houten verhoging die voor deze gelegenheid was gebouwd. Rechts van hem stonden Mattitja, Sema, Anaja, Uria, Hilkia en Maäseja; links van hem Pedaja, Misaël, Malchia, Hasum, Hasbaddana, Zacharia en Mesullam.
6. Het hele volk kon het zien toen Ezra het boek opende, omdat hij hoger stond dan het volk. Toen hij het opende, ging het hele volk staan.
7. Ezra loofde de Heer***, de machtige God, en het hele volk antwoordde met opgeheven handen: "Amen, amen!" En ze knielden neer voor de Heer*** en bogen zich diep.
8. Jesua, Bani, Serebja, Jamin, Akkub, Sabbetai, Hodia, Maäseja, Kelita, Azarja, Jozabad, Hanan, Pelaja en de Levieten onderwezen de Wet aan het volk, dat weer was gaan staan.
9. Ze lazen het boek met Gods Wet duidelijk voor en legden alles uit, zodat iedereen het voorgelezene begreep.
10. Nehemia – hij was de landvoogd – en de priester en schriftgeleerde Ezra en de Levieten die het volk onderwezen, zeiden tegen de mensen: "Deze dag is voor jullie Heer*** God geheiligd. Treur dus niet en huil niet." Want het hele volk huilde toen het de bepalingen van de Wet hoorde.
11. Verder zei Nehemia tegen hen: "Ga feestvieren met lekker eten en drinken, en deel uit aan wie niets hebben, want deze dag is voor onze Heer*** geheiligd. Wees niet bedroefd, want de blijdschap die de Heer*** geeft, is jullie kracht."
12. Ook de Levieten kalmeerden de mensen door te zeggen: "Stil maar, want dit is een heilige dag. Wees dus niet bedroefd."
13. Toen ging iedereen naar huis om een feestmaal te bereiden. Ze deelden ervan uit en vierden uitbundig feest, want ze hadden begrepen wat hun bekendgemaakt was.
14. De volgende dag verzamelden de familiehoofden van het hele volk, de priesters en de Levieten zich bij de schriftgeleerde Ezra om meer inzicht te krijgen in de bepalingen van de Wet.
15. Ze ontdekten dat er in de Wet stond dat de Heer*** door Mozes had bevolen dat de Israëlieten op het feest in de zevende maand in loofhutten moesten wonen
16. en dat in al hun steden en in Jeruzalem afgekondigd en bekendgemaakt moest worden: 'Ga naar de bergen, haal takken van olijfbomen, wilgen, mirten, palmen en andere loofbomen en bouw daar loofhutten van, zoals het is voorgeschreven.'
17. Daarop trok het volk eropuit, ze haalden takken en maakten daarvan ieder zijn eigen loofhut op hun daken en erven, in de voorhoven van Gods huis en op de pleinen bij de Waterpoort en de Efraïmpoort.
18. De hele gemeenschap van hen die uit de ballingschap waren teruggekeerd, bouwde loofhutten en ging daarin wonen. Dat hadden de Israëlieten tot dan toe niet meer gedaan sinds de tijd van Jozua, de zoon van Nun. Er heerste grote vreugde.
1. Op de 24ste dag van die maand kwamen de Israëlieten bijeen om te vasten, gekleed in rouwklederen en met stof op hun hoofd.
2. Die dag scheidde het nageslacht van Israël zich af van alle vreemdelingen. Ze gingen staan en erkenden hun eigen zonden en de wandaden van hun voorouders.
3. Nadat ze waren gaan staan, werd er eerst gedurende een kwart van de dag voorgelezen uit het Wetboek van hun Heer*** God. Vervolgens lagen ze gedurende een kwart van de dag geknield, erkenden hun zonden en bogen zich neer voor hun Heer*** God.
4. Jesua, Bani, Kadmiël, Sebanja, Bunni, Serebja, Bani en Kenani stonden op de verhoging van de Levieten en riepen luid tot hun Heer*** God.
5. Daarna zeiden de Levieten Jesua, Kadmiël, Bani, Hasabneja, Serebja, Hodia, Sebanja en Petaja: "Sta op en prijs jullie Heer*** God, voor altijd en eeuwig. Laat men uw heerlijke naam loven, de naam die alle lof en eer te boven gaat.
6. U alleen bent de Heer***, U hebt de hemel gemaakt, ja, de allerhoogste hemel en de menigte hemellichten, de aarde met alles wat daarop is en de zeeën met alles wat daarin is. U hebt aan alles het leven gegeven en de hemellegers aanbidden U.
7. U bent de Heer***, de God die Abram uitkoos, hem uit Ur van de Chaldeeën wegleidde en zijn naam veranderde in Abraham.
8. U bevond zijn hart trouw aan U en hebt met hem een verbond gesloten, dat U het land van de Kanaänieten, de Hetieten, de Amorieten, de Perezieten, de Jebusieten en de Girgasieten aan zijn nageslacht zou geven. En U hebt woord gehouden, omdat U rechtvaardig bent.
9. U zag de ellende van onze voorouders in Egypte, U hebt hun geroep bij de Rietzee gehoord.
10. U hebt tekenen en wonderen gedaan bij de farao, bij al zijn dienaren en de hele bevolking van zijn land, omdat U wist dat zij hen vernederden, en daarmee hebt U uw naam gevestigd, tot op de dag van vandaag.
11. U hebt de zee voor uw volk gespleten, zodat het dwars door de zee over het droge kon oversteken. Maar hun achtervolgers hebt U in de diepte geworpen, als een steen in het kolkende water.
12. Overdag leidde U hen met een wolkkolom; 's nachts met een vuurkolom om voor hen de weg te verlichten die ze moesten gaan.
13. U daalde neer op de berg Sinaï en sprak tot hen vanuit de hemel. U gaf hun rechtvaardige wetten, betrouwbare regels, goede voorschriften en geboden.
14. U hebt hun uw heilige sabbat bekendgemaakt, U hebt geboden, voorschriften en een Wet aan hen gegeven door uw dienaar Mozes.
15. U gaf hun brood uit de hemel om hun honger te stillen, U liet voor hen water uit de rots komen om hun dorst te lessen. U droeg hun op het land binnen te gaan en het in bezit te nemen, het land waarvan U gezworen had het hun te zullen geven.
16. Maar zij en onze voorouders hebben zich verzet, hardnekkig weigerden ze uw geboden na te leven.
17. Ze weigerden te luisteren en dachten niet meer aan de wonderen die U bij hen had gedaan. Koppig en rebels stelden ze een leider aan die hen moest terugbrengen naar hun slavernij. Maar U, vergevende en genadige, barmhartige en geduldige, zeer liefdevolle God, U hebt hen niet verlaten.
18. Zelfs toen ze een beeld van een stierkalf hadden gemaakt waarvan zij zeiden: "Dit is jullie god die jullie uit Egypte heeft weggeleid!" en zij U daarmee zwaar beledigden,
19. hebt U hen vanwege uw grote barmhartigheid niet verlaten in de woestijn. De wolkkolom die hen overdag de weg wees verliet hen niet, net zomin als de vuurkolom die 's nachts voor hen de weg verlichtte die ze moesten gaan.
20. U hebt hun uw goede Geest gegeven om hen te onderrichten. U hebt hun mond niet uw manna geweigerd en U gaf hun water om hun dorst te lessen.
21. Zo hebt U hen 40 jaar verzorgd in de woestijn. Het ontbrak hun aan niets, hun kleren versleten niet, hun voeten raakten niet gezwollen.
22. Ook hebt U koninkrijken en volken aan hen uitgeleverd en gaf hun landen aan hen als randgebied: ze namen het land van koning Sihon van Hesbon in bezit, evenals het land van koning Og van Basan.
23. U maakte hun nakomelingen zo talrijk als de sterren aan de hemel en U hebt hen in het land gebracht dat U hun vaders had bevolen binnen te gaan om het in bezit te nemen.
24. En zo zijn hun kinderen het land binnengegaan en hebben het in bezit genomen. U hebt de inwoners van het land, de Kanaänieten, voor hen verslagen. Hun koningen en de volken in dat land gaf U in hun macht, ze konden met hen doen wat ze wilden.
25. Ze hebben versterkte steden en vruchtbare grond veroverd, huizen vol goederen in bezit genomen en waterputten die in de rotsen waren uitgehouwen en talloze wijngaarden, olijfgaarden en vruchtbomen. Ze hadden eten in overvloed, werden welvarend en leidden een goed leven, dankzij uw grote goedheid.
26. Maar ze werden opstandig en rebelleerden tegen U. Ze keerden uw Wet de rug toe en doodden uw profeten die hen waarschuwden naar U terug te keren. Zo hebben ze vreselijke dingen gedaan.
27. Daarom gaf U hen in de macht van hun belagers, die hen in het nauw brachten. Maar als ze in hun nood tot U riepen, luisterde U naar hen vanuit de hemel en vanwege uw grote barmhartigheid gaf U hun redders, die hen bevrijdden uit de macht van hun belagers.
28. Maar wanneer ze weer rust hadden, deden ze opnieuw wat kwaad is in uw ogen. Dan gaf U hen weer in de macht van hun vijanden, zodat die over hen heersten. Maar als ze zich dan bekeerden en U aanriepen, luisterde U naar hen vanuit de hemel. U redde hen vele malen, vanwege uw grote barmhartigheid.
29. U waarschuwde hen dat ze moesten terugkeren naar uw Wet. Maar ze rebelleerden en luisterden niet naar uw geboden. Ze zondigden tegen uw wetten, wetten die leven geven aan wie zich eraan houdt. Maar ze wilden die last niet op zich nemen en weigerden koppig om te luisteren.
30. Jarenlang bleef U geduldig en waarschuwde U hen door uw Geest, door uw dienaren, de profeten, maar ze hielden zich doof. Toen hebt U hen uitgeleverd in de macht van de omringende volken.
31. Maar vanwege uw grote barmhartigheid hebt U hen niet vernietigd en hen niet verlaten, want U bent een genadige en barmhartige God.
32. Onze God, grote, machtige en ontzagwekkende God, U die trouw bent aan het verbond en barmhartig bent, laat alle ellende die ons getroffen heeft niet onbeduidend zijn in uw ogen, de ellende van ons, onze koningen, onze leiders, onze priesters, onze profeten en onze ouders, uw hele volk, vanaf de tijd van de koningen van Assur tot op de dag van vandaag.
33. U hebt rechtvaardig gehandeld met alles wat ons is overkomen, want U bent trouw geweest, maar wij hebben ons goddeloos gedragen.
34. Onze koningen, onze leiders, onze priesters en onze ouders hebben zich niet aan uw Wet gehouden, ze luisterde niet naar uw geboden en voorschriften die U hun gaf.
35. Ze hebben U niet willen dienen, hoewel U hun een eigen koninkrijk en uw grote goedheid schonk in dat ruime en vruchtbare land dat U hun gegeven had. Ze hebben zich niet bekeerd van hun wandaden.
36. En nu zijn wij slaven, ja, slaven in het land dat U onze voorouders gaf om van de opbrengst daarvan te eten en van de overvloed te genieten! Slaven in ons eigen land!
37. Nu komt de opbrengst ervan ten goede aan de koningen die U over ons hebt aangesteld vanwege al onze zonden. Zij doen met ons en met ons vee wat zij willen. Daardoor zijn wij er nu ellendig aan toe.
38. Vanwege dit alles sluiten wij nu een verbond en leggen dat schriftelijk vast. Onze leiders, onze Levieten en onze priesters zullen er hun zegel onder zetten."
11. U hebt Rahab verslagen en verbrijzeld, uw sterke arm joeg uw vijanden uiteen.
12. Van U is de hemel, van U is ook de aarde. De hele wereld, met alles daarop, is gegrondvest door U.
13. Het noorden en het zuiden hebt U geschapen, de Tabor en de Hermon juichen voor uw naam.
14. Uw arm heeft grote macht, uw hand is sterk, uw rechterhand geducht.
15. Uw troon rust op recht en rechtvaardigheid, liefde en trouw gaan voor U uit.
16. Gezegend is het volk dat de jubelroep kent, Heer***, het zal wandelen in het licht van uw gelaat.
17. De hele dag zullen ze zich in uw naam verheugen, door uw rechtvaardigheid zullen ze worden geëerd.
18. Want U bent de heerlijkheid van hun kracht, door uw gunst zullen we machtig zijn.
29. Een goddeloos mens trekt een stalen gezicht, maar de rechtvaardige trekt een recht spoor.
30. Geen wijsheid, geen inzicht, geen beleid houdt stand tegenover de Heer***.
31. Het paard wordt getraind voor de dag van de strijd, maar de overwinning hangt af van de Heer***.
27. Toen de veertiende nacht aanbrak en wij nog steeds ronddreven op de Adriatische Zee, vermoedde de bemanning rond middernacht dat we land naderden.
28. Toen ze het peillood uitwierpen, bleek het water twintig vadem te zijn. Iets verderop peilden ze weer: vijftien vadem.
29. Omdat ze bang waren dat het schip op de rotsen zou lopen, wierpen ze vanaf het achterschip vier ankers uit en wensten vurig dat het dag zou worden.
30. De bemanning probeerde van het schip te vluchten door de sloep in zee neer te laten, onder het voorwendsel dat ze van het voorschip ankers gingen uitwerpen.
31. Maar Paulus zei tegen de centurion en de soldaten: "Als zij niet aan boord blijven, kunnen jullie niet worden gered."
32. Daarop hakten de soldaten de touwen van de sloep door en lieten hem in zee vallen.
33. Toen het dag begon te worden, drong Paulus er bij iedereen op aan iets te eten. Hij zei: "Jullie hebben nu al veertien dagen afgewacht, zonder iets te eten.
34. Ik raad jullie nu aan wat te eten, want dat draagt bij aan jullie redding. Van niemand van jullie zal ook maar een haar verloren gaan."
35. Na die woorden nam hij brood, dankte God in het bijzijn van allen, brak het en begon te eten.
36. Hierdoor schepte iedereen weer moed en allen aten.
37. In totaal waren we met 276 man aan boord.
38. Toen ze verzadigd waren, gooiden ze het graan in zee om het schip lichter te maken.
39. Toen het dag werd, herkenden ze de kust niet, maar ze zagen dat er een baai was met een strand en het leek hun raadzaam te proberen het schip daar aan de grond te laten lopen.
40. Ze lichtten de ankers en gaven ze prijs aan de zee. Ze maakten de riemen rond het roer los, hesen het voorzeil en koersten voor de wind op het strand af.
41. Ze stootten echter op een zandbank en lieten het schip daarop vastlopen. Het voorschip kwam muurvast te zitten en het achterschip brak af door het geweld van de golven.
42. De soldaten waren van plan alle gevangenen te doden, opdat niemand zwemmend zou ontsnappen.
43. Maar omdat de centurion Paulus wilde redden, belette hij hun dat en gaf bevel dat iedereen die zwemmen kon het eerst overboord moest springen om aan land te gaan,
44. en daarna de anderen op stukken wrakhout en op planken. Zo kwam iedereen veilig aan land.
Dutch Bible 2023
Venster Bijbel Copyright (c) 2023 Stichting