Bijbel in een jaar

1. Achab vertelde Izebel alles wat Elia had gedaan en dat Elia alle profeten had gedood.
2. Daarop zond Izebel een bode naar Elia die hem moest zeggen: "Ik zweer bij de goden dat ik ervoor zal zorgen dat morgen om deze tijd met jou hetzelfde is gebeurd als met die profeten."
3. Toen Elia dat merkte, vluchtte hij om zijn leven te redden. Hij bereikte Berseba, dat in Juda ligt. Daar liet hij zijn dienaar achter,
4. maar zelf trok hij één dag verder de woestijn in. Daar ging hij onder een jeneverstruik zitten en bad dat hij mocht sterven. Hij zei: "Het is genoeg geweest, Heer***, neem mijn leven maar weg, want ik ben niet beter dan mijn voorouders."
5. Hij ging onder de struik liggen en viel in slaap. Maar een engel raakte hem aan en zei tegen hem: "Sta op en eet."
6. Toen hij rondkeek, zag hij bij zijn hoofd een op houtskool gebakken koek en een kruik water. Hij at en dronk en ging weer liggen.
7. Maar de engel van de Heer*** kwam voor de tweede keer, raakte hem aan en zei: "Sta op en eet, anders is de tocht te zwaar voor je."
8. Hij stond op, at en dronk, en door de kracht van dat voedsel liep hij 40 dagen en 40 nachten lang, tot hij bij de Horeb kwam, de berg van God.
9. Daar ging hij een grot binnen, waar hij de nacht doorbracht. En het woord van de Heer*** kwam tot hem: "Wat doe je hier, Elia?"
10. Elia zei: "Ik heb mij bijzonder ingespannen voor de Heer***, de God van de hemellegers. De Israëlieten zijn immers ontrouw geworden aan uw verbond, ze hebben uw altaren afgebroken en uw profeten gedood. Alleen ik ben overgebleven, en ook mij staan ze naar het leven."
11. De Heer*** zei: "Ga naar buiten en kom voor de Heer*** staan, op de berg." Toen kwam de Heer*** voorbij. Een hevige storm ging voor de Heer*** uit, die bergen spleet en rotsen in stukken brak. Maar de Heer*** was niet in de storm. Na de storm was er een aardbeving. Maar de Heer*** was niet in de aardbeving.
12. Na de aardbeving kwam er een vuur. Maar de Heer*** was niet in het vuur. Na het vuur was er het suizen van een zachte bries.
13. Zodra Elia dat hoorde, sloeg hij zijn mantel voor zijn gezicht en bleef in de ingang van de grot staan. Toen zei een stem tegen hem: "Wat doe je hier, Elia?"
14. Elia zei: "Ik heb mij bijzonder ingespannen voor de Heer***, de God van de hemellegers. De Israëlieten zijn immers ontrouw geworden aan uw verbond, ze hebben uw altaren afgebroken en uw profeten gedood. Alleen ik ben overgebleven, en ook mij staan ze naar het leven."
15. De Heer*** antwoordde hem: "Ga dezelfde weg terug, naar de woestijn van Damaskus. Wanneer je daar gekomen bent, zalf dan Hazaël tot koning van Aram,
16. en zalf Jehu, de zoon van Nimsi, tot koning van Israël. En Elisa, de zoon van Safat uit Abel-Mehola, moet je zalven tot profeet, als jouw opvolger.
17. Wie ontkomt aan het zwaard van Hazaël, zal door Jehu worden gedood. En wie ontkomt aan het zwaard van Jehu, zal door Elisa worden gedood.
18. Maar Ik heb in Israël 7000 [mensen] laten overblijven die hun knieën niet voor Baäl hebben gebogen en zijn beeld niet hebben gekust."
19. Elia vertrok daar en trof Elisa aan, de zoon van Safat, die aan het ploegen was met twaalf span runderen die voor hem uit liepen. Elisa liep bij het twaalfde span. Elia liep naar hem toe en wierp hem zijn mantel om.
20. Elisa liet de ossen daar staan, rende Elia achterna en zei: "Laat mij alstublieft eerst mijn vader en moeder vaarwel kussen, daarna zal ik u volgen." Maar Elia antwoordde: "Ga maar terug, dan heb ik verder niets met je te maken."
21. Elisa liep terug, nam een span ossen, slachtte ze, bereidde het vlees op het hout van de jukken en gaf het te eten aan de mannen die bij hem waren. Daarna stond hij op en volgde Elia als zijn dienaar.
1. Koning Benhadad van Aram riep zijn hele leger op. Er sloten zich 32 koningen bij hem aan met hun paarden en strijdwagens. Hij trok naar Samaria op en belegerde de stad.
2. Hij zond gezanten naar koning Achab van Israël, die zich in de stad bevond, met het bericht:
3. "Dit zegt Benhadad: Uw zilver en goud is voor mij, evenals uw mooiste vrouwen en uw flinkste zonen."
4. De koning van Israël antwoordde: "Zoals u wilt, mijn heer de koning. Ik en al mijn bezit zijn voor u."
5. Daarna kwamen de gezanten terug en zeiden: "Dit zegt Benhadad: Ik heb u wel gezegd dat u mij uw zilver en goud, uw vrouwen en uw zonen moet geven,
6. maar bovendien zullen morgen om deze tijd mijn mannen uw paleis en de huizen van uw dienaren komen doorzoeken en alles wat u kostbaar is, zullen ze in beslag nemen en meenemen."
7. Toen ontbood de koning van Israël de oudsten van het land en zei: "Jullie zien wel dat deze man het slecht met ons voor heeft, want hij had mijn vrouwen en zonen en mijn zilver en goud al opgeëist, en ik heb het hem niet geweigerd."
8. De oudsten en heel het volk antwoordden hem: "U moet hem geen gehoor geven en zijn eis niet inwilligen."
9. Daarom zei hij tegen de gezanten van Benhadad: "Zeg tegen mijn heer de koning: Alles wat u mij de eerste keer hebt gezegd zal ik doen, maar op deze tweede eis kan ik niet ingaan." De gezanten vertrokken en brachten zijn antwoord over.
10. Benhadad liet hem vervolgens weten: "Ik zweer bij de goden dat er morgen niet voldoende puin van Samaria overgebleven zal zijn om er een handvol van mee te geven aan alle manschappen die achter mij aan komen!"
11. Maar de koning van Israël antwoordde: "Zeg hem: Wie de wapens opneemt, moet niet juichen voordat hij de wapens weer heeft neergelegd."
12. Zodra koning Benhadad dat antwoord ontving – hij zat op dat moment met de andere koningen in de tenten te drinken – beval hij zijn mannen: "Stel je op voor de aanval!" En ze stelden het leger op voor de aanval op de stad.
13. Op dat moment kwam er een profeet bij koning Achab van Israël. Hij zei tegen de koning: "Dit zegt de Heer***: Hebt u die grote menigte gezien? Zie, Ik geef die vandaag in uw macht, opdat u weet dat Ik de Heer*** ben."
14. Achab vroeg: "Door wie zal dat gebeuren?" De profeet zei: "Dit zegt de Heer***: Door de manschappen van de landvoogden." Vervolgens vroeg de koning: "Wie moet de strijd openen?" De profeet zei: "U."
15. Toen monsterde hij de manschappen van de landvoogden: 232 man. Daarna monsterde hij het hele leger van Israël: 7.000 man.
16. In de middag deden ze een uitval, terwijl Benhadad en de 32 koningen die zich bij hem aangesloten hadden zich in hun tenten zaten te bedrinken.
17. De manschappen van de landvoogden leidden de aanval. Benhadad stuurde verkenners uit, die hem lieten weten: "Er komen mannen Samaria uit."
18. Benhadad zei: "Grijp ze levend, of ze nu om vrede komen of om strijd."
19. Zo trokken de manschappen van de landvoogden de stad uit, gevolgd door het leger.
20. Ze versloegen man na man van de Arameeërs, zodat deze op de vlucht sloegen, achtervolgd door Israël. Koning Benhadad wist te paard te ontkomen, samen met een aantal ruiters.
21. Toen trok ook de koning van Israël de stad uit, versloeg paarden en strijdwagens en bracht zo de Arameeërs een zware slag toe.
22. Daarna kwam dezelfde profeet naar de koning van Israël en zei hem: "Ga naar huis, tref voorbereidingen en bedenk wat u moet doen, want volgend voorjaar zal de koning van Aram opnieuw tegen u ten strijde trekken."
23. De legeraanvoerders van de koning van Aram hadden tegen hem gezegd: "Hun goden zijn berggoden en daarom waren zij sterker dan wij. Laten we daarom in de vlakte tegen hen strijden, dan zullen wij beslist sterker zijn dan zij.
24. Doe daarom het volgende: vervang de koningen door de landvoogden.
25. Vorm een leger zo groot als het leger dat nu is gesneuveld, met evenveel paarden en strijdwagens. Als we daarmee in de vlakte tegen hen strijden, zullen wij beslist sterker zijn dan zij." Hij luisterde naar hen en deed wat ze hem hadden aangeraden.
26. Het volgende voorjaar monsterde Benhadad de Arameeërs en trok op naar Afek voor de strijd tegen Israël.
27. Ook de Israëlieten werden gemonsterd en van proviand voorzien, en trokken de Arameeërs tegemoet. De Israëlieten sloegen hun kamp tegenover hen op. Vergeleken met de Arameeërs die de hele streek vulden, waren ze niet veel meer dan twee schamele kudden geiten.
28. De godsman kwam naar voren en zei tegen de koning van Israël: "Dit zegt de Heer***: Omdat de Arameeërs hebben gezegd: 'De Heer*** is een God van de bergen, geen God van de vlakte,' zal Ik heel deze grote menigte in uw macht geven, opdat u allemaal zult weten dat Ik de Heer*** ben."
29. Zeven dagen waren ze tegenover elkaar gelegerd, maar op de zevende dag brandde de strijd los. En de Israëlieten versloegen de Arameeërs, op één dag 100.000 man voetvolk.
30. De overgeblevenen vluchtten de stad Afek in, maar de stadsmuur stortte in en viel op de 27.000 man die overgebleven waren. Ook Benhadad was de stad in gevlucht en ging daar van schuilplaats naar schuilplaats.
31. Toen zeiden zijn mannen tegen hem: "We hebben gehoord dat de koningen van het huis van Israël genadige koningen zijn. Laten we in een rouwkleed en met een touw om ons hoofd naar de koning van Israël gaan. Misschien zal hij uw leven sparen."
32. Daarop begaven ze zich in een rouwkleed en met een touw om hun hoofd naar de koning van Israël en zeiden: "Uw dienaar Benhadad smeekt u zijn leven te sparen." Achab zei: "Is hij dan nog in leven? Hij is mijn vriend!"
33. Dit leek de mannen een goed teken en ze grepen dit haastig aan: "Ja, uw vriend Benhadad." Toen zei hij: "Breng hem hier." Benhadad kwam en hij liet hem bij zich op de wagen klimmen.
34. Benhadad zei tegen hem: "Ik zal u de steden teruggeven die mijn vader van uw vader heeft afgenomen. Verder mag u komen handeldrijven in Damaskus, net zoals mijn vader mocht handeldrijven in Samaria." Achab zei: "Met dit verbond wil ik u wel laten gaan." Zo sloot Achab een verbond met Benhadad en liet hem gaan.
35. Iemand die tot de profeten behoorde zei in opdracht van de Heer*** tegen de man die bij hem was: "Geef me een klap!" Maar de man weigerde.
36. Toen zei hij tegen hem: "Omdat je de Heer*** niet hebt gehoorzaamd, zul je door een leeuw worden verscheurd wanneer je hier bent weggegaan." Toen de man vertrok, kwam er een leeuw op hem af en doodde hem.
37. De profeet ging naar een andere man en zei tegen hem: "Geef me een klap!" De man sloeg hem zo hard, dat hij de profeet verwondde.
38. Daarna vertrok de profeet en ging langs de weg op de koning staan wachten. Hij had zich onherkenbaar gemaakt met een verband om zijn hoofd.
39. Toen de koning voorbijkwam, riep hij naar de koning: "Tijdens de strijd bracht iemand een man bij me en beval mij: 'Bewaak deze man. Als hij ontsnapt, moet jij in zijn plaats sterven, tenzij je 1 talent zilver betaalt.'
40. Maar toen ik links en rechts bezig was, is de man verdwenen." De koning van Israël antwoordde hem: "Je weet het vonnis al, je hebt het zelf geveld."
41. Snel haalde de profeet het verband van zijn hoofd en de koning van Israël herkende hem als een van de profeten.
42. De profeet zei tegen hem: "Dit zegt de Heer***: Omdat u de man die Ik wilde vernietigen hebt laten ontkomen, moet u in zijn plaats sterven, en uw volk zal sterven in plaats van zijn volk."
43. Somber gestemd en kwaad keerde de koning van Israël terug naar zijn paleis in Samaria.
1. Van David. Voor de koorleider. Ter herinnering.
2. Haast U, God, om mij te redden! Heer***, kom mij snel te hulp!
3. Laat beschaamd en te schande worden wie mij naar het leven staan. Geef dat wie mij kwaad willen doen tot hun schande op de vlucht zullen slaan.
4. Laat hen beschaamd afdruipen, die zeggen: "Ha, het is afgelopen met hem!"
5. Maar geef dat allen die U zoeken weer zullen jubelen en juichen, en dat zij die uw hulp liefhebben altijd kunnen zeggen: "God is groot!"
1. Een zelfgericht mens drijft zijn eigen zin door. Hij gaat tekeer tegen alles wat wijsheid is.
2. De dwaas verlangt niet naar inzicht, maar laat graag zijn mening horen.
1. "Wees niet ongerust. Jullie geloven in God; geloof ook in Mij.
2. In het huis van mijn Vader is plaats voor velen. Als dat niet zo was, zou Ik het jullie gezegd hebben. Ik ga weg om jullie plaats daar gereed te maken.
3. En wanneer Ik weggegaan ben en jullie plaats voor jullie gereed heb gemaakt, kom Ik terug om jullie op te halen, zodat jullie zullen zijn waar Ik ben.
4. Jullie weten waar Ik heen ga en jullie kennen de weg daarheen."
5. Tomas zei tegen Hem: "Heer, we weten niet waar U heen gaat, hoe kunnen we dan de weg weten?"
6. Jezus zei tegen hem: "IK BEN de weg en de waarheid en het leven. Alleen door Mij kan men bij de Vader komen.
7. Als jullie Mij zouden kennen, zouden jullie ook mijn Vader kennen. Vanaf nu kennen jullie Hem en zien jullie Hem."
8. Filippus zei tegen Hem: "Heer, laat ons de Vader zien, dat is ons genoeg."
9. Jezus zei tegen hem: "Nu ben Ik al zo lang bij jullie, Filippus, en ken je Mij nu nog niet? Wie Mij heeft gezien, heeft de Vader gezien. Waarom zeg je dan: 'Laat ons de Vader zien'?
10. Geloof je dan niet dat Ik in de Vader ben en dat de Vader in Mij is? De woorden die Ik tot jullie spreek, spreek Ik niet van Mijzelf, maar de Vader, die in Mij woont, doet zijn werk door Mij heen.
11. Geloof Mij: Ik ben in de Vader en de Vader is in Mij. Of geloof Mij anders vanwege de daden.
12. Luister goed, Ik verzeker jullie: wie in Mij gelooft, zal dezelfde daden doen als Ik. Ja, hij zal zelfs nog grotere daden doen,
13. want Ik ga naar mijn Vader en alles wat jullie [Hem] in mijn naam vragen, zal Ik doen, opdat de grootheid van de Vader zichtbaar zal worden in de Zoon.
14. Wat jullie ook maar vragen in mijn naam, Ik zal het doen."
15. "Als jullie Mij liefhebben, doe dan wat Ik jullie opdraag.
16. En Ik zal de Vader om een andere Helper voor jullie vragen, die voor eeuwig bij jullie zal blijven:
17. de Geest van de waarheid. De wereld kan Hem niet ontvangen, want ze ziet Hem niet en kent Hem niet. Maar jullie kennen Hem, want Hij blijft bij jullie en zal in jullie wonen.
18. Ik zal jullie [dus] niet als wezen achterlaten. Ik kom bij jullie terug.
19. Nog een korte tijd en dan zal de wereld Mij niet meer zien. Maar jullie zullen Mij zien, want Ik leef en jullie zullen ook leven.
20. In die tijd zullen jullie weten dat Ik in mijn Vader ben en dat jullie in Mij zijn en dat Ik in jullie ben.
21. Iemand die weet wat Ik opdraag en het ook doet, heeft Mij lief. En wie Mij liefheeft, zal geliefd worden door mijn Vader en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem bekendmaken."
22. Judas, niet Judas Iskariot, zei tegen Hem: "Heer, hoe komt het dat U Zich wel aan ons zult bekendmaken, maar niet aan de wereld?"
23. Jezus antwoordde hem: "Als iemand Mij liefheeft, zal hij doen wat Ik zeg. Mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen in hem komen wonen.
24. Iemand die Mij niet liefheeft, zal niet doen wat Ik zeg. Wat jullie van Mij horen zijn niet mijn eigen woorden, maar de woorden van de Vader, die Mij gezonden heeft.
25. Ik heb jullie deze dingen gezegd nu Ik nog bij jullie ben.
26. Maar de Helper, de Heilige Geest, die de Vader jullie in mijn naam zal zenden, zal jullie alles leren en jullie alles in herinnering brengen wat Ik jullie gezegd heb.
27. Vrede laat Ik jullie na, mijn vrede geef Ik jullie. De vrede die Ik jullie geef is een andere vrede dan de vrede die de wereld geeft. Wees niet bang of ongerust.
28. Jullie hebben gehoord dat Ik jullie gezegd heb: 'Ik ga weg, maar Ik kom bij jullie terug.' Als jullie Mij liefhadden, zouden jullie je erover verheugen dat Ik naar de Vader ga, want mijn Vader is meer dan Ik.
29. Ik zeg het jullie nu, van tevoren, opdat jullie zullen geloven wanneer het gebeurt.
30. Ik zal jullie niet veel meer kunnen vertellen, want de heerser van deze wereld is in aantocht. Hij heeft geen macht over Mij,
31. maar opdat de wereld zal weten dat Ik de Vader liefheb, doe Ik wat de Vader Mij heeft opgedragen. Kom, laten we gaan."
Dutch Bible 2023
Venster Bijbel Copyright (c) 2023 Stichting