1. Zo werd al het werk voltooid dat Salomo voor het huis van de Heer*** liet uitvoeren. Daarna bracht hij de voorwerpen over die zijn vader David geheiligd had, al het zilver en goud en alle voorwerpen, en plaatste alles in de schatkamers van het huis van God.
2. Toen ontbood Salomo de oudsten van Israël in Jeruzalem, alle stamhoofden en alle familiehoofden van Israël, om de ark van het verbond van de Heer*** uit de Davidsstad – dat is de burcht Sion – op te halen.
3. Alle mannen van Israël kwamen bij de koning bijeen voor het feest van de zevende maand.
4. Toen alle oudsten van Israël waren gekomen, tilden de Levieten de ark van het verbond op
5. en brachten deze over, samen met de tent van ontmoeting en alle bijbehorende heilige voorwerpen.
6. Koning Salomo en de hele menigte Israëlieten die zich met hem bij de ark verzameld had, offerden zo veel schapen, geiten en runderen dat het aantal ervan niet te tellen of te schatten was.
7. Daarna brachten de priesters de ark van het verbond van de Heer*** naar zijn plek in de ontmoetingsplaats van het huis, het Allerheiligste, en plaatsten hem onder de vleugels van de cherubs.
8. Want de cherubs spreidden hun beide vleugels uit over de plek waar de ark kwam te staan en overdekten zo de ark en de draagstokken.
9. Die draagstokken waren zo lang, dat de uiteinden ervan alleen te zien waren vanuit het Heilige, vlak vóór de ontmoetingsplaats, maar verder naar buiten toe waren ze niet te zien. Ze bevinden zich daar tot op de dag van vandaag.
10. In de ark lag niets anders dan alleen de twee steenplaten die Mozes er bij Horeb in gelegd had, toen de Heer*** het verbond met de Israëlieten had gesloten na hun vertrek uit Egypte.
11. Toen de priesters het Heilige verlieten – alle aanwezige priesters hadden zich geheiligd, zonder zich aan het dienstrooster te houden,
12. en alle Levieten die zanger waren, de afdelingen van Asaf, van Heman en van Jedutun en al hun zonen en verwanten, stonden in kleding van fijn linnen aan de oostkant van het altaar, met cimbalen, harpen en citers, en bij hen wel 120 priesters die op de bazuinen bliezen –
13. en de blazers en zangers eenparig de Heer*** begonnen te loven en te prijzen, begeleid door de bazuinen, cimbalen en andere muziekinstrumenten, en ze de Heer*** loofden met het lied: 'Hij is goed, zijn liefde is voor eeuwig', vulde een wolk het huis van de Heer***.
14. De priesters konden vanwege die wolk niet blijven staan om dienst te doen, want de heerlijkheid van de Heer*** had het huis van God gevuld.
1. Toen zei Salomo: "De Heer*** heeft gezegd dat Hij in duisternis wilde wonen.
2. Ik heb een huis voor U gebouwd, een woning voor U, een vaste verblijfplaats waar U voor eeuwig kunt wonen."
3. Daarna draaide de koning zich om en zegende de menigte Israëlieten die daar bijeen was. De hele menigte stond.
4. En hij zei: "Geprezen is de Heer***, de God van Israël, die met eigen hand ten uitvoer heeft gebracht wat zijn mond tot mijn vader David heeft gesproken:
5. 'Sinds de dag dat Ik mijn volk Israël uit Egypte wegleidde heb Ik nooit een stad uit de stammen van Israël uitgekozen om er een huis te bouwen als woonplaats voor mijn naam, en geen man uitgekozen om de heerser te zijn van mijn volk Israël.
6. Maar nu heb Ik Jeruzalem uitgekozen als woonplaats voor mijn naam, en Ik heb David uitgekozen en over mijn volk Israël aangesteld.'
7. In het hart van mijn vader David was het plan opgekomen om een huis te bouwen voor de naam van de Heer***, de God van Israël,
8. maar de Heer*** zei tegen mijn vader David: 'Het is goed dat in je hart het plan is opgekomen om voor mijn naam een huis te bouwen.
9. Echter, niet jij zult dat huis bouwen, maar je zoon die uit jou wordt geboren zal dat huis voor mijn naam bouwen.'
10. En de Heer*** heeft gedaan wat Hij heeft gezegd, want ik ben mijn vader David opgevolgd en zetel op de troon van Israël, zoals de Heer*** gezegd heeft, en ik heb een huis gebouwd voor de naam van de Heer***, de God van Israël.
11. Daar heb ik de ark geplaatst waarin het verbond van de Heer*** ligt, dat Hij met de Israëlieten heeft gesloten."
12. Hij stond voor het altaar van de Heer***, tegenover de daar verzamelde Israëlieten, en hief zijn handen op.
13. (Salomo had een koperen podium gemaakt en dat midden in de voorhof neergezet. Het was 5 el lang, 5 el breed en 3 el hoog. Daar stond hij op.) Hij knielde neer ten overstaan van de aanwezige Israëlieten, hief zijn handen op naar de hemel en zei:
14. " Heer***, God van Israël, er is in de hemel en op de aarde geen God zoals U. U bent trouw aan uw verbond en aan uw liefde voor uw dienaren die met hun hele hart in uw tegenwoordigheid wandelen.
15. U hebt vervuld wat U uw dienaar David hebt beloofd, want wat uw mond heeft gesproken, heeft uw hand ten uitvoer gebracht, zoals we vandaag kunnen zien.
16. Heer***, God van Israël, vervul nu ook uw andere belofte die U aan uw dienaar David hebt gedaan: 'Nooit zal Ik een man uit jouw familie de troon van Israël ontzeggen, op voorwaarde dat je zonen ervoor zorgen overeenkomstig mijn Wet te wandelen, net zoals jij in mijn tegenwoordigheid gewandeld hebt.'
17. Heer***, God van Israël, vervul alstublieft de belofte die U aan uw dienaar David gedaan hebt.
18. Zou God werkelijk bij de mensen op aarde kunnen wonen? Zie, de hemelen, ja, zelfs de allerhoogste hemel zou U niet kunnen bevatten, laat staan dit huis dat ik heb gebouwd.
19. Wilt U ondanks dat luisteren naar mijn gebed, mijn smeekbede tot U, mijn Heer*** God. Hoor wat ik tot U roep, het gebed dat ik vandaag in uw tegenwoordigheid bid.
20. Laat uw ogen dag en nacht op dit huis rusten, op deze plek waarvan U hebt gezegd: 'Mijn naam zal daar wonen' en luister naar de gebeden die ik hier op deze plek zal bidden.
21. Luister alstublieft naar de smeekbeden die ik en uw volk Israël hier tot U zullen bidden, luister ernaar vanuit uw woning in de hemel, ja, verhoor en vergeef!
22. Als iemand tegen zijn naaste gezondigd heeft, en deze van hem een eed met een vervloeking eist, en hij naar het altaar in dit huis komt om de eed met de vervloeking over zich uit te spreken,
23. luister dan alstublieft vanuit de hemel en grijp in. Spreek recht over hen: straf de schuldige en laat hem boeten voor zijn daden, en spreek de onschuldige vrij en verschaf hem recht.
24. Als uw volk Israël door een vijand wordt verslagen omdat het tegen U gezondigd heeft, en zij zich bekeren en uw naam erkennen, en in dit huis tot U bidden en smeken,
25. luister dan alstublieft vanuit de hemel en vergeef uw volk Israël zijn zonde en breng hen terug in het land dat U aan hen en hun voorouders hebt gegeven.
26. Als de hemel gesloten blijft en het niet meer regent omdat ze tegen U gezondigd hebben, en zij op deze plaats bidden en uw naam erkennen en zich van hun zonde bekeren nadat U hen hebt gestraft,
27. luister dan alstublieft vanuit de hemel en vergeef uw dienaren en uw volk Israël hun zonde, wijs hun de goede weg die zij moeten bewandelen en geef regen op uw land dat U aan uw volk tot erfbezit hebt gegeven.
28. Als het land getroffen wordt door een hongersnood, of door de pest, of door brandzwammen of meeldauw in het graan, of door een sprinkhanenplaag, of als het volk binnen zijn grenzen door een van zijn vijanden belaagd wordt, of als het land getroffen wordt door wat voor plaag of ziekte dan ook,
29. en dan iemand van uw volk of uw hele volk Israël tot U bidt en smeekt – als ieder zijn plaag en zijn ellende erkent – en zijn handen in dit huis opheft,
30. luister dan alstublieft vanuit de hemel, de plaats waar U eeuwig woont, vergeef dan en geef ieder mens wat hem toekomt met zijn wandel en met hetgeen U in zijn hart ziet, want U alleen kent het hart van ieder mens.
31. Dan zullen ze ontzag voor U hebben en hun hele leven uw wegen bewandelen in het land dat U aan onze voorvaders hebt gegeven.
32. Ook als er een vreemdeling is, iemand die niet tot uw volk Israël behoort, maar die vanwege uw grote naam, uw sterke hand en uw machtige arm uit een ver land komt om te bidden in dit huis,
33. luister dan alstublieft vanuit de hemel, de plaats waar U eeuwig woont, en doe alles waar de vreemdeling U om bidt. Dan zullen alle volken van de aarde uw naam leren kennen en net als uw volk Israël ontzag voor U krijgen en erkennen dat dit huis dat ik gebouwd heb U toebehoort.
34. Als uw volk op uw bevel ten strijde trekt tegen zijn vijanden, en tot U bidt in de richting van deze stad die U hebt uitgekozen, en in de richting van dit huis dat ik voor uw naam heb gebouwd,
35. luister dan alstublieft vanuit de hemel naar hun bidden en smeken en verschaf hun recht.
36. Als ze tegen U gezondigd hebben – en er is geen mens die niet zondigt – en uw toorn tegen hen is ontbrand, en U hen uitlevert aan hun vijanden en zij hen in ballingschap wegvoeren naar hun land, dichtbij of ver weg,
37. en ze in het land van hun ballingschap tot bezinning komen en zich bekeren, en ze tot U smeken in dat land waar zij als ballingen wonen en zeggen: 'We hebben gezondigd, we hebben verkeerd gedaan en goddeloos gehandeld,'
38. en ze zich met hun hele hart en hun hele ziel tot U bekeren in het land van hun ballingschap waar zij als ballingen wonen, en ze bidden in de richting van hun land dat U aan hun voorvaders had gegeven, in de richting van deze stad die U hebt uitgekozen, in de richting van dit huis dat ik voor uw naam heb gebouwd,
39. luister dan alstublieft vanuit de hemel, de plaats waar U eeuwig woont, naar hun bidden en smeken en verschaf hun recht. Vergeef uw volk datgene waarin zij tegen U gezondigd hebben.
40. Mijn God, luister alstublieft aandachtig, met een open oor en open oog, naar het gebed op deze plaats.
41. En, Heer*** God, neem plaats op uw rustplaats, U en de ark die het teken is van uw macht. Bekleed uw priesters met uw heil, Heer*** God, en laten zij die voor U zijn geheiligd zich verheugen over het goede.
42. Heer*** God, wijs uw gezalfde alstublieft niet af, maar houd uw liefde voor uw dienaar David in gedachten."
11. Heer***, hoor hoe de gevangenen kreunen! Uw arm is machtig: red wie ten dode zijn gedoemd.
12. Straf onze buurlanden zevenvoudig voor de spottende woorden waarmee ze U, Heer***, hebben gehoond.
13. En wij, uw volk, de schapen die U weidt, zullen U dan in eeuwigheid prijzen, van generatie op generatie vertellen over uw roem.
13. Slaap niet te graag, dan zul je niet verarmen; sta bijtijds op, dan heb je genoeg te eten.
14. "Slecht! Slecht!" roept de koper, maar na de aankoop prijst hij zich gelukkig.
1. In de gemeente in Antiochië waren enkele profeten en leraren, namelijk Barnabas, Simeon Niger, Lucius van Cyrene, Manaän (die samen met de viervorst Herodes was opgegroeid) en Saulus.
2. Op een dag dat zij tot de Heer aan het bidden waren en vastten, zei de Heilige Geest: "Stel Mij nu Barnabas en Saulus ter beschikking voor de taak waarvoor Ik hen heb geroepen."
3. Ze vastten en baden, legden hun de handen op en lieten hen gaan.
4. Barnabas en Saulus werden door de Heilige Geest naar Seleucië gezonden en voeren van daar naar Cyprus.
5. Toen ze in Salamis aankwamen, verkondigden ze daar Gods woord in de synagogen van de Joden. Ze hadden Johannes Markus meegenomen om hen te helpen.
6. Ze trokken het hele eiland over, tot aan Pafos. Daar ontmoetten ze een tovenaar, een valse profeet, een Jood die Bar-Jezus heette.
7. Hij verbleef bij stadhouder Sergius Paulus, die een verstandig man was. De stadhouder ontbood Barnabas en Saulus, omdat hij graag Gods woord wilde horen.
8. Maar Elymas, de tovenaar – want die naam betekent: de tovenaar – ging tegen hen in en probeerde de stadhouder van het geloof af te houden.
9. Maar Saulus – ook wel Paulus genoemd – keek Elymas recht aan, en vervuld met de Heilige Geest zei hij:
10. "Jij zoon van de duivel, vol listen en bedrog, vijand van alles wat rechtvaardig is, wanneer houd je ermee op de rechte wegen van de Heer te verdraaien?
11. Zie, de hand van de Heer keert zich tegen jou! Je zult een tijdlang blind zijn en het zonlicht niet kunnen zien." Op datzelfde moment werd Elymas door diepe duisternis overvallen en hij tastte rond naar iemand die hem bij de hand kon leiden.
12. Toen de stadhouder zag wat er gebeurde, kwam hij tot geloof, diep getroffen door de leer van de Heer.
13. Paulus en zijn reisgenoten voeren van Pafos naar Perge in Pamfylië. Johannes [Markus] verliet hen echter en ging terug naar Jeruzalem.
14. Vanuit Perge reisden ze verder en kwamen in Antiochië in Pisidië. Op de sabbatsdag gingen ze de synagoge in en namen plaats.
15. Nadat er uit de Wet en de Profeten was voorgelezen, lieten de leiders van de synagoge hun vragen: "Broeders, als jullie een opbouwend woord voor de mensen hier hebben, ga dan je gang."
16. Paulus stond op, gebaarde om stilte en zei: "Israëlieten en allen die ontzag voor God hebben, luister!
17. De God van dit volk Israël heeft onze voorvaders uitgekozen. Hij heeft hen tot een groot en machtig volk gemaakt toen ze als vreemdelingen in Egypte woonden en Hij heeft hen met machtige arm uit Egypte weggeleid.
18. Ongeveer veertig jaar lang heeft Hij in de woestijn hun gedrag verdragen.
19. Nadat Hij in het land Kanaän zeven volken uitgeroeid had, heeft Hij hun land door loting onder zijn volk verdeeld.
20. Na ongeveer vierhonderdvijftig jaar gaf Hij hun richters, tot aan de profeet Samuel.
21. Toen vroegen ze om een koning, en God gaf hun Saul, de zoon van Kis, een man uit de stam Benjamin. Veertig jaar regeerde hij.
22. Maar God zette hem af en gaf hun David tot koning, van wie Hij getuigde: 'Ik heb in David, de zoon van Isaï, een man naar mijn hart gevonden, een man die in alles mijn wil zal doen.'
23. Uit zijn nageslacht heeft God, overeenkomstig zijn belofte, aan Israël een Redder gegeven: Jezus.
24. Voorafgaand aan zijn komst maakte Johannes aan het hele volk Israël een doop van bekering bekend.
25. Toen Johannes' taak ten einde liep, zei hij: 'Ik ben niet wie jullie denken dat ik ben, maar zie, Hij komt na mij, en ik ben het niet waard zijn sandalen voor Hem los te maken.'