Bijbel in een jaar

1. De Heer*** zei tegen Samuel: "Hoelang blijf je nog treuren over Saul, terwijl Ik hem Zelf als koning van Israël verworpen heb? Vul je ramshoorn met olie en ga op weg. Ik zend je naar Isaï in Betlehem, want Ik heb een van zijn zonen als koning uitgekozen."
2. Maar Samuel zei: "Hoe zou ik kunnen gaan? Als Saul ervan hoort zal hij mij doden." De Heer*** zei: "Neem een jonge koe mee en zeg: 'Ik ben gekomen om de Heer*** een offer te brengen.'
3. Nodig Isaï voor het offer uit en Ik zal je laten weten wat je moet doen. Zalf voor Mij de man die Ik je aanwijs."
4. Samuel deed wat de Heer*** gezegd had. Toen hij in Betlehem aankwam, liepen de oudsten van de stad hem bevreesd tegemoet en zeiden: "Komt u in vrede?"
5. Hij antwoordde: "Ja, ik ben gekomen om de Heer*** een offer te brengen. Heilig je en kom dan met mij offeren." Ook Isaï en zijn zonen nodigde hij uit voor het offer en hij heiligde hen.
6. Toen ze binnenkwamen en hij naar Eliab keek, dacht hij: "Hij die daar voor de Heer*** staat, is beslist de gezalfde."
7. Maar de Heer*** zei tegen Samuel: "Ga niet af op zijn uiterlijk en zijn rijzige gestalte, want Ik heb hem afgewezen. Het gaat niet om wat de mens ziet. De mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer*** kijkt naar het hart."
8. Toen riep Isaï Abinadab binnen en liet hem langs Samuel lopen. Maar Samuel zei: "Ook hem heeft de Heer*** niet uitgekozen."
9. Daarna liet Isaï Samma langs hem lopen, maar hij zei: "Ook hem heeft de Heer*** niet uitgekozen."
10. Zo liet Isaï zijn zeven zonen langs Samuel lopen, maar Samuel zei tegen Isaï: "De Heer*** heeft hen niet uitgekozen."
11. Toen vroeg hij: "Zijn dit al je jongens?" Isaï antwoordde: "Alleen de jongste is er nog. Hij is de schapen aan het weiden." Toen zei Samuel tegen Isaï: "Laat hem halen, want we gaan niet aan tafel voordat hij er ook is."
12. Isaï liet hem halen en bracht hem binnen. De jongen had rood haar, mooie ogen en zag er knap uit. En de Heer*** zei tegen Samuel: "Sta op, zalf hem, want hij is het."
13. Samuel nam de hoorn met olie en zalfde hem daar te midden van zijn broers. Vanaf die dag was de Geest van de Heer*** krachtig op David. Samuel vertrok en ging naar Rama.
14. Maar de Geest van de Heer*** had Saul verlaten. En Saul werd gekweld door een kwade geest die van de Heer*** kwam.
15. Toen zeiden de dienaren van Saul tegen hem: "U wordt gekweld door een kwade geest van God.
16. Geef uw dienaren toch opdracht te zoeken naar een man die harp kan spelen. Wanneer u gekweld wordt door de kwade geest van God, kan hij voor u spelen, zodat u zich beter zult voelen."
17. Saul antwoordde zijn dienaren: "Zoek voor mij iemand die goed speelt en breng hem hier."
18. Toen zei een van de dienaren: "Ik heb een zoon van Isaï uit Betlehem gezien die goed kan spelen. Ook is hij een dapper man, een goed krijgsman. Hij spreekt goed, ziet er goed uit en de Heer*** is met hem."
19. Saul zond boden naar Isaï met het bevel: "Stuur je zoon David die je schapen weidt naar mij toe."
20. Toen nam Isaï een ezel, brood, een zak wijn en een geitenbokje en liet die door zijn zoon David naar Saul brengen.
21. Zo kwam David bij Saul in dienst. Saul mocht hem bijzonder graag en David werd zijn wapendrager.
22. Saul liet Isaï weten: "Ik zou David graag bij mij in dienst houden, want hij bevalt me."
23. En telkens wanneer de kwade geest van God Saul kwelde, speelde David op de harp. Dat gaf Saul verlichting en hij voelde zich beter. De kwade geest liet hem dan met rust.
1. Op een keer verzamelden de Filistijnen hun troepen voor de strijd. Ze verzamelden zich bij Socho in Juda en sloegen hun kamp op bij Efes-Dammim, tussen Socho en Azeka.
2. Ook Saul en de mannen van Israël verzamelden zich. Ze sloegen hun kamp op in het Eikendal en stelden zich daar in slagorde op tegenover de Filistijnen.
3. De Filistijnen stonden op de ene berghelling, de Israëlieten op de andere berghelling, en het dal lag tussen hen in.
4. Uit het kamp van de Filistijnen kwam een kampvechter naar voren: Goliat uit Gat. Hij was 6 el en 1 span lang.
5. Hij had een koperen helm op, droeg een geschubd pantser van wel 5000 sikkels koper
6. en koperen scheenbeschermers; over zijn schouder lag een koperen speer
7. met een schacht zo groot als de boom van een weefgetouw en een speerpunt van wel 600 sikkels ijzer. Zijn schilddrager liep voor hem uit.
8. Goliat bleef staan en riep naar het in slagorde opgestelde leger van Israël: "Waarom hebben jullie je hele leger in slagorde opgesteld? Ik ben een Filistijn en jullie zijn dienaren van Saul! Kies een man uit en laat hem hier komen!
9. Als hij mij in een tweegevecht weet te verslaan, zullen wij jullie slaven zijn. Maar als ik hem versla en hem dood, zullen jullie onze slaven worden."
10. En hij riep: "Ik daag vandaag het leger van Israël uit: geef mij een man voor een tweegevecht!"
11. Toen Saul en alle Israëlieten de woorden van de Filistijn hoorden, waren ze ontzet en ze werden erg bang.
12. David was een zoon van een man uit Efrat, uit Betlehem in Juda, die Isaï heette en acht zonen had. In de tijd van Saul was Isaï al te oud om met de mannen ten strijde te trekken.
13. De drie oudste zonen van Isaï gingen met Saul mee voor de strijd. Zijn drie zonen die aan de strijd deelnamen, waren Eliab, zijn eerstgeborene, zijn tweede zoon Abinadab en zijn derde zoon Samma.
14. David was de jongste, de drie oudste zonen waren met Saul meegegaan.
15. David keerde regelmatig van Saul terug naar Betlehem om de schapen van zijn vader te weiden.
16. Elke ochtend en avond kwam de Filistijn naar voren en stelde zich op. Dat deed hij 40 dagen lang.
17. Isaï zei tegen zijn zoon David: "Ga zo snel mogelijk je broers in het legerkamp een zak geroosterd koren en tien broden brengen.
18. En geef deze tien kazen aan de aanvoerder over duizend. Ga kijken of het goed gaat met je broers en breng van hen een teken van leven mee."
19. Saul, de broers en alle Israëlieten bevonden zich nog steeds in het Eikendal voor de strijd tegen de Filistijnen.
20. David vertrok 's morgens en liet de schapen onder de hoede van een herder achter. Hij nam het eten mee en ging op weg, zoals Isaï hem had opgedragen. Toen hij bij het wagenkamp aankwam, werd het leger juist opgeroepen zich in slagorde op te stellen.
21. De legers van de Israëlieten en de Filistijnen stelden zich in slagorde tegenover elkaar op.
22. David liet zijn bagage achter bij de bewaker van de bagage en haastte zich naar het opgestelde leger. Toen hij daar aankwam, vroeg hij zijn broers hoe het met hen ging.
23. Terwijl hij met hen stond te praten, kwam de kampvechter Goliat, de Filistijn uit Gat, uit de gelederen van de Filistijnen naar voren. Hij zei dezelfde dingen als altijd en David hoorde het.
24. Toen de Israëlieten de man zagen, werden ze doodsbang en sloegen voor hem op de vlucht.
25. De Israëlieten zeiden tegen elkaar: "Heb je die man gezien die naar voren kwam? Hij is gekomen om Israël uit te dagen! Wie hem verslaat, zal door de koning met rijkdommen overladen worden en krijgt zijn dochter tot vrouw. En zijn familie krijgt vrijstelling van belasting."
26. Daarop vroeg David aan de mannen die bij hem in de buurt stonden: "Wat voor beloning krijgt de man die deze Filistijn verslaat en Israël redt van deze vernedering? Wie is die onbesneden Filistijn wel dat hij het leger van de levende God durft uit te dagen?"
27. Ze gaven hem hetzelfde antwoord als wat hij de anderen had horen zeggen.
28. Toen Eliab, zijn oudste broer, hem met de mannen hoorde praten, werd hij woedend op David en zei: "Wat kom je eigenlijk doen? Wie past er nu op die paar schapen daarginds in de wildernis? Ik ken je brutaliteit en de boze opzet van je hart: je bent alleen maar gekomen om de strijd te zien!"
29. Maar David zei: "Wat heb ik verkeerd gedaan? Het is toch maar een vraag?"
30. En hij draaide zich om naar iemand anders en vroeg hem hetzelfde, en weer kreeg hij hetzelfde antwoord.
31. Toen men hoorde wat David had gezegd en het aan Saul vertelde, liet Saul hem halen.
32. David zei tegen Saul: "Laat niemand de moed verliezen vanwege die Filistijn. Ik zal met hem vechten."
33. Maar Saul zei tegen David: "Jij kunt niet met die Filistijn gaan vechten, want jij bent nog jong, terwijl hij van jongs af aan een krijgsman is."
34. Maar David zei tegen Saul: "Ik ben gewend om mijn vaders schapen te weiden. Als een leeuw of beer een schaap uit de kudde roofde,
35. ging ik hem achterna, sloeg hem neer en redde het dier uit zijn muil. En als de leeuw mij aanviel, greep ik hem bij zijn manen, sloeg hem neer en doodde hem.
36. Leeuwen en beren heb ik verslagen, en net zo zal het aflopen met deze onbesneden Filistijn, omdat hij het leger van de levende God heeft uitgedaagd."
37. Verder zei David: "De Heer*** die mij heeft gered uit de klauwen van leeuwen en beren, zal mij ook redden uit de handen van deze Filistijn." Toen zei Saul: "Ga dan maar; dat de Heer*** met je mag zijn."
38. Saul trok David zijn wapenrusting aan. Hij zette hem een koperen helm op en deed hem een pantser aan.
39. David gordde het zwaard aan over zijn kleren en probeerde te lopen, want hij was hieraan niet gewend. Toen zei David tegen Saul: "Ik kan hier niet in lopen, want ik ben dit niet gewend." En hij trok alles weer uit.
40. Hij nam zijn stok, zocht vijf gladde stenen uit de beek en deed ze in zijn herderstas, waarin hij zijn slingerstenen bewaarde. Daarna liep hij met de slinger in zijn hand op de Filistijn af.
41. Ook de Filistijn kwam dichterbij, naar David toe, voorafgegaan door zijn schilddrager.
42. Toen de Filistijn David zag aankomen en hem bekeek, verachtte hij hem, omdat David nog jong was, rood haar had en er knap uitzag.
43. En de Filistijn zei tegen David: "Ben ik soms een hond, dat je met een stok op me afkomt?" En de Filistijn vervloekte David bij zijn goden.
44. Ook zei de Filistijn tegen David: "Kom hier, dan zal ik je vlees aan de vogels en de wilde dieren voeren!"
45. Maar David antwoordde hem: "Jij komt op mij af met een zwaard, een speer en een schild, maar ik kom op jou af namens de Heer*** van de hemellegers, de God van het leger van Israël, de God die jij hebt uitgedaagd.
46. Vandaag geeft de Heer*** jou in mijn macht. Ik zal je verslaan en jou je hoofd afhakken. En vandaag zullen de vogels en de wilde dieren de lijken van het leger van de Filistijnen eten. De hele aarde zal weten dat Israël een God heeft.
47. En deze hele menigte hier zal weten dat de Heer*** niet redt door zwaarden en speren, want de Heer*** beslist de strijd en Hij geeft jullie in onze macht."
48. Toen de Filistijn tot de aanval overging en op David afkwam, rende David op het leger af, de Filistijn tegemoet.
49. Hij stak zijn hand in de tas, pakte er een steen uit, slingerde die weg en raakte het voorhoofd van de Filistijn. De steen drong zijn voorhoofd in en de Filistijn sloeg voorover tegen de grond.
50. Zo overwon David de Filistijn met een slinger en een steen. Hij versloeg de Filistijn en doodde hem. David had zelf geen zwaard bij zich.
51. Daarom rende hij naar de Filistijn, ging op hem staan, trok diens zwaard uit de schede en doodde hem door hem het hoofd af te slaan. Toen de Filistijnen zagen dat hun machtige held dood was, sloegen ze op de vlucht.
52. De mannen van Israël en Juda barstten in gejuich uit en achtervolgden de Filistijnen tot aan het dal bij Ekron, tot de poorten van de stad. Overal op de weg naar Saäraïm lagen gesneuvelde Filistijnen, tot aan Gat en Ekron toe.
53. Daarna keerden de Israëlieten terug van de felle achtervolging van de Filistijnen en plunderden hun legerkamp.
54. David nam het hoofd van de Filistijn mee en bracht het naar Jeruzalem, maar diens wapens legde hij in zijn tent.
55. Toen Saul David op de Filistijn af zag gaan, vroeg hij zijn opperbevelhebber Abner: "Abner, wiens zoon is die jongen?" Abner antwoordde: "Zo waar u leeft, koning, ik weet het niet."
56. De koning zei: "Ga vragen wiens zoon hij is."
57. Zodra David terugkwam van zijn overwinning op de Filistijn, nam Abner hem mee naar Saul. David bracht het hoofd van de Filistijn mee.
58. Saul vroeg hem: "Wiens zoon ben je, jongeman?" David antwoordde: "Ik ben een zoon van uw dienaar Isaï uit Betlehem."
4. Hij zal hulp uit de hemel zenden en mij redden, Hij zal te schande maken wie mij willen verslinden. God zal zijn liefde en trouw zenden.
5. Ik ben omringd door leeuwen, ik lig tussen verscheurende dieren, mensen met tanden als speren en pijlen, met een tong zo scherp als een zwaard.
6. Verhef U boven de hemelen, God, laat uw heerlijkheid heel de aarde vullen.
7. Ze hadden een vangnet op mijn weg neergelegd, ze hadden mij moedeloos gemaakt. Ze hadden een valkuil voor me gegraven, maar vielen er zelf in!
8. Mijn hart is gereed, God, mijn hart is gereed, ik zal muziek maken en liederen voor U zingen.
9. Ontwaak, mijn ziel, ontwaak, harp en citer, ik ga de dageraad wekken
10. en U prijzen onder de volken, Heer***, U bezingen onder de natiën.
11. Want uw liefde reikt tot de hemel, tot in de wolken reikt uw trouw.
26. De Heer*** verafschuwt de gedachten van een slecht mens, maar de woorden van wie in oprechtheid leven, zijn lieflijk.
26. Toen ze Hem wegleidden, grepen ze een zekere Simon van Cyrene, die net van zijn land kwam, en legden hem het kruis op om het achter Jezus aan te dragen.
27. Een grote menigte volk volgde Hem, evenals een groot aantal vrouwen die over Hem weeklaagden en zich jammerend op de borst sloegen.
28. Jezus draaide Zich naar hen om en zei: "Dochters van Jeruzalem, weeklaag niet over Mij, maar over julliezelf en over jullie kinderen.
29. Want zie, er komt een tijd dat men zal zeggen: 'Gezegend zijn de onvruchtbare vrouwen, de moederschoten die nooit zwanger zijn geweest en de borsten die niet hebben gevoed.'
30. In die tijd zullen de mensen tegen de bergen zeggen: 'Val op ons!' en tegen de heuvels: 'Bedek ons!'
31. Want als ze dit met het groene hout doen, wat zal er dan met het dorre hout gebeuren?"
32. Er werden ook twee anderen weggeleid, misdadigers, om samen met Hem ter dood gebracht te worden.
33. Aangekomen op de plek die de Schedelplaats wordt genoemd, kruisigden ze Hem en de beide misdadigers, de een rechts, de ander links van Hem.
34. Jezus zei: "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen!" En ze verdeelden zijn kleren door erom te dobbelen.
35. Het volk stond toe te kijken. De leiders die daar ook stonden, hoonden Hem: "Anderen heeft Hij gered. Laat Hij nu Zichzelf redden als Hij de Christus is, degene die door God is uitverkozen!"
36. Ook de soldaten kwamen Hem bespotten. Ze brachten Hem zure wijn en zeiden:
37. "Als Jij de Koning van de Joden bent, red Jezelf dan!"
38. Boven zijn hoofd was een opschrift aangebracht waarop in Grieks, Romeins en Hebreeuws schrift stond: 'Dit is de koning van de Joden.'
39. Een van de gekruisigde misdadigers bespotte Hem en zei: "Als Jij de Christus bent, red dan Jezelf en ons!"
40. Maar de ander zei bestraffend tegen hem: "Heb jij zelfs geen ontzag voor God nu je dezelfde straf ondergaat als Hij?
41. En wij terecht, want wij hebben deze straf verdiend met onze daden, maar Hij heeft helemaal geen kwaad gedaan."
42. En hij zei tegen Jezus: "Heer, denk aan mij wanneer U in uw Koninkrijk komt."
43. Jezus zei tegen hem: "Ik verzeker je dat je vandaag nog met Mij in het paradijs zult zijn."
44. Rond het zesde uur viel er duisternis over het hele land, tot het negende uur.
45. De zon werd verduisterd en het voorhangsel in de tempel scheurde doormidden.
46. En Jezus riep luid: "Vader, Ik vertrouw mijn geest aan uw handen toe!" Nadat Hij dat had gezegd, stierf Hij.
47. Toen de centurion zag wat er gebeurde, maakte hij God groot en zei: "Deze mens was werkelijk rechtvaardig!"
48. De grote menigte die was samengestroomd om te komen kijken en alle gebeurtenissen had gezien, ging naar huis terwijl ze zich weeklagend op de borst sloegen.
49. Op een afstand stonden al zijn bekenden, ook de vrouwen die Hem vanaf Galilea waren gevolgd, en ze zagen alles wat er gebeurde.
50. Er was een man, Jozef geheten, een lid van de Raad en een goed en rechtvaardig man,
51. afkomstig uit de Joodse stad Arimatea, die niet had ingestemd met de plannen en de daden van de Raad en zelf ook uitzag naar het Koninkrijk van God.
52. Hij ging naar Pilatus en vroeg hem om het lichaam van Jezus.
53. Hij haalde het van het kruis, wikkelde het in doeken van fijn linnen en legde het in een graf dat in de rots was uitgehouwen en waarin nog nooit iemand was bijgezet.
54. Het was voorbereidingsdag en de sabbat brak bijna aan.
55. De vrouwen die met Jezus uit Galilea waren gekomen, volgden Jozef om het graf te zien en te kijken hoe zijn lichaam werd neergelegd.
56. Thuisgekomen bereidden ze zalfolie van specerijen en op de sabbat rustten zij, zoals voorgeschreven.
Dutch Bible 2023
Venster Bijbel Copyright (c) 2023 Stichting