1. Toen David met Saul gesproken had, voelde Jonatan direct een sterke verbondenheid met David en vatte een diepe vriendschap voor hem op.
2. En Saul nam hem diezelfde dag in dienst en liet hem niet meer naar zijn vaders huis teruggaan.
3. Jonatan sloot een verbond met David, omdat hij een diepe vriendschap voor hem had opgevat.
4. Jonatan deed zijn mantel af en gaf hem aan David, evenals zijn wapenrusting en zelfs zijn zwaard, zijn boog en zijn gordel.
5. En David trok eropuit, overal waar Saul hem zond, en op elke tocht was hij succesvol. Daarom benoemde Saul hem tot aanvoerder, wat de goedkeuring had van het hele leger en van Sauls dienaren.
6. Toen ze met David terugkeerden van de overwinning op de Filistijnen, kwamen de vrouwen uit alle steden van Israël koning Saul dansend en zingend tegemoet met tamboerijnen, vreugdeliederen en muziekinstrumenten.
7. De dansende vrouwen zongen in beurtzang: "Saul versloeg zijn duizenden, maar David zijn tienduizenden!"
8. Dat maakte Saul woedend. Hun woorden bevielen hem helemaal niet en hij zei: 'Ze geven David de tienduizend en mij de duizend. Straks is het koningschap ook nog voor hem!'
9. Vanaf die dag hield Saul David in de gaten.
10. De volgende dag werd Saul weer overweldigd door de kwade geest die van God kwam en ging in huis tekeer. David speelde zoals elke dag voor hem op zijn harp. Saul had een speer in de hand.
11. Plotseling wierp hij de speer naar David met de bedoeling hem aan de muur te spietsen, maar tot twee keer toe wist David hem te ontwijken.
12. Saul was bang voor David, omdat de Heer*** met David was, terwijl Hij Saul verlaten had.
13. Daarom wilde hij David niet meer in zijn buurt hebben en stelde hem aan tot aanvoerder over duizend. Aan het hoofd van dat leger trok David er steeds op uit en keerde hij ook weer terug.
14. Hij was succesvol bij alles wat hij ondernam, want de Heer*** was met hem.
15. Toen Saul zag dat David zo succesvol was, groeide zijn angst voor hem.
16. Maar heel Israël en Juda hielden van David, omdat hij uit elke strijd succesvol aan het hoofd van het leger terugkeerde.
17. Daarom zei Saul tegen David: "Ik zal je mijn oudste dochter Merab tot vrouw geven, op voorwaarde dat je als een heldhaftig man voor mij de oorlogen van de Heer*** voert." Saul dacht namelijk: "Zo hoef ik hem niet eigenhandig te doden, dat zullen de Filistijnen voor me doen."
18. Maar David antwoordde: "Wie ben ik en wat heeft mijn leven of de familie van mijn vader in Israël te betekenen, dat ik de schoonzoon van de koning zou worden?"
19. Toen de dag aanbrak dat David Merab tot vrouw zou krijgen, werd ze echter aan Adriël uit Mehola tot vrouw gegeven.
20. Maar Michal, de andere dochter van Saul, hield van David. Toen Saul hiervan hoorde, kwam hem dat goed uit.
21. Hij dacht: "Ik zal haar aan hem geven, zodat hij door haar ten val komt en door de Filistijnen wordt gedood." En Saul zei tegen David: "Je kunt nu mijn schoonzoon worden door met mijn andere dochter te trouwen."
22. En Saul droeg zijn dienaren op: "Praat eens vertrouwelijk met David en zeg hem: 'Je bevalt de koning, en al zijn dienaren mogen je graag. Word toch de schoonzoon van de koning!' "
23. Sauls dienaren zeiden dit tegen David, maar David antwoordde: "Jullie denken dat het zo eenvoudig is om de schoonzoon van de koning te worden, maar ik ben maar een arm en eenvoudig man!"
24. Sauls dienaren lieten Saul weten wat David gezegd had.
25. Daarop zei Saul: "Jullie moeten tegen David zeggen: 'De koning verlangt geen bruidsprijs, maar slechts 100 voorhuiden van Filistijnen, als vergelding op de vijanden van de koning.' " Want Saul hoopte David te laten sneuvelen door middel van de Filistijnen.
26. Sauls dienaren brachten zijn woorden aan David over. Toen stemde David ermee in de schoonzoon van de koning te worden. Hij had nog een paar dagen de tijd.
27. David ging met zijn mannen op pad, doodde 200 Filistijnen, nam hun voorhuiden mee en liet het hele aantal bij de koning afleveren, zodat hij de schoonzoon van de koning kon worden. Toen gaf Saul hem zijn dochter Michal tot vrouw.
28. En Saul begreep dat de Heer*** met David was. Michal, de dochter van Saul, hield van David.
29. En Saul vreesde David nog meer dan eerst en zijn leven lang bleef Saul Davids vijand.
30. Telkens wanneer de Filistijnse stadskoningen tegen de Israëlieten ten strijde trokken, was David succesvoller dan alle andere aanvoerders van Saul, zodat zijn naam beroemd werd.
1. Daarom sprak Saul er met zijn zoon Jonatan en al zijn dienaren over, dat hij David wilde doden.
2. Maar Sauls zoon Jonatan hield bijzonder veel van David. Daarom vertelde Jonatan het hem en zei: "Mijn vader Saul wil je doden. Wees morgen voorzichtig en zoek een schuilplaats om je te verbergen.
3. Ik zal met mijn vader de stad uitgaan en met mijn vader blijven staan op het veld waar jij verborgen zit. Ik zal met mijn vader over je spreken en zien hoe het ervoor staat. Dan zal ik het je laten weten."
4. Jonatan pleitte bij zijn vader Saul voor David en zei tegen hem: "Doe David alstublieft geen kwaad, koning, want hij heeft u ook geen kwaad gedaan. Hij heeft u juist grote diensten bewezen.
5. Hij heeft zijn leven gewaagd en de Filistijn verslagen. De Heer*** heeft Israël een grote overwinning gegeven. U hebt het zelf gezien en u hebt zich erover verheugd. Waarom zou u dan nu het bloed van een onschuldige vergieten en David zonder enige reden doden?"
6. Saul luisterde naar Jonatan en zwoer: "Zo waar de Heer*** leeft, David zal niet gedood worden."
7. Jonatan riep David en vertelde hem alles wat er gezegd was. Jonatan bracht David bij Saul en David was net als voorheen weer bij Saul in dienst.
8. Toen er opnieuw strijd uitbrak, trok David op tegen de Filistijnen. Hij bracht hun een grote nederlaag toe en ze sloegen voor hem op de vlucht.
9. Maar Saul werd weer gekweld door de kwade geest die van de Heer*** kwam. Hij zat thuis, met zijn speer in de hand, en David speelde voor hem op de harp.
10. Saul probeerde met zijn speer David aan de muur te spietsen, maar David wist hem te ontwijken, zodat de speer in de wand terechtkwam. David vluchtte die nacht en wist te ontkomen.
11. Maar Saul zond mannen naar Davids huis om hem te bewaken en hem de volgende morgen te doden. Michal, Davids vrouw, waarschuwde hem: "Als je vannacht niet vlucht, word je morgen gedood."
12. En ze liet hem door een raam naar beneden zakken. Hij vluchtte en ontkwam.
13. Michal legde een godenbeeld op het bed, legde een geitenvacht over het hoofd ervan en bedekte het beeld met een deken.
14. Saul stuurde mannen om David te halen, maar Michal zei: "Hij is ziek."
15. Toen beval Saul de mannen om naar David te gaan kijken en zei: "Breng hem met bed en al bij mij om gedood te worden."
16. Toen de mannen binnenkwamen, ontdekten ze dat er in het bed een godenbeeld lag met een geitenvacht over het hoofd.
17. Saul zei tegen Michal: "Waarom heb je me bedrogen en mijn vijand laten gaan, zodat hij kon ontkomen?" Maar Michal antwoordde: "Hij zei tegen mij: 'Laat me gaan, anders dood ik je.' "
18. Zo vluchtte David en wist te ontkomen. Hij ging naar Samuel in Rama en vertelde hem alles wat Saul hem had aangedaan. Daarna gingen hij en Samuel naar Najot.
19. Men meldde Saul dat David in Najot bij Rama was.
20. Saul stuurde mannen om David op te halen. Ze kwamen een groep profeten tegen die in geestvervoering waren, met Samuel aan het hoofd. Toen kwam Gods Geest ook over de mannen van Saul en ook zij raakten in geestvervoering.
21. Toen men dit aan Saul berichtte, stuurde hij anderen. Maar ook zij raakten in geestvervoering. Saul stuurde een derde groep en ook zij raakten in geestvervoering.
22. Daarop ging hij zelf naar Rama. Bij de grote waterput bij Sechu gekomen vroeg hij: "Waar zijn Samuel en David?" Men zei hem: "In Najot bij Rama."
23. Hij ging naar Najot bij Rama en ook over hem kwam de Geest van God. De rest van zijn reis was hij in geestvervoering, totdat hij in Najot bij Rama aankwam.
24. Ook hij trok zijn bovenkleren uit en was in geestvervoering, daar bij Samuel. Die hele dag en de hele nacht lag hij in zijn onderkleren op de grond. Daarom zegt men: "Is Saul óók onder de profeten?"
1. Een gedicht van David. Voor de koorleider. Op de wijs van: 'Vernietig niet'.
2. Jullie die rechters zijn, zijn jullie werkelijk rechtvaardig? Is jullie oordeel over de mensen zuiver?
3. Nee, jullie beramen onrecht in jullie hart, jullie handen delen geweld uit op de aarde.
4. Die goddelozen zijn al ontaard vanaf de moederschoot, die leugenaars dwalen al sinds hun geboorte.
5. Ze zitten vol gif, zo giftig als dat van een adder, ze zijn zo doof als een slang die zijn oren sluit
6. voor de stem van de bezweerder, hoe bedreven deze ook zijn bezweringen doet.
7. God, breek hun de tanden uit de mond, breek de hoektanden van die leeuwen, Heer***.
8. Laat hen verdwijnen als wegstromend water, laat de pijlen die ze aanleggen breken op de boog.
9. Laat hen vergaan als een slak die wegsmelt, laat hen als een misgeboorte het zonlicht niet zien.
10. Nog voordat je potten de hitte van de doorntakken voelen, zowel groen als verbrand, stormt Hij hen weg.
11. De rechtvaardige zal zich verheugen als hij de vergelding aan de goddelozen ziet; hij zal door hun bloed kunnen waden.
27. Wie hebzuchtig is, stort zijn huis in het ongeluk, maar wie omkoping haat, zal leven.
28. Het hart van de rechtvaardige overweegt zijn antwoord, maar de mond van goddelozen stroomt over van kwaad.
29. De Heer*** houdt Zich ver van de goddelozen, maar het gebed van de rechtvaardigen verhoort Hij.
30. Stralende ogen maken het hart blij, goed nieuws versterkt het gebeente.
1. Op de eerste dag van de week gingen ze al heel vroeg in de morgen naar het graf. Ze hadden de zalfolie bij zich die ze hadden bereid. Er gingen nog een paar vrouwen met hen mee.
2. Bij het graf aangekomen, zagen ze dat de steen voor het graf was weggerold.
3. Toen ze naar binnen gingen, troffen ze daar niet het lichaam van de Heer Jezus aan.
4. Ze raakten hierover in grote verwarring. Plotseling stonden er twee mannen in stralend witte kleren bij hen.
5. Ze schrokken hevig en durfden niet op te kijken. De mannen zeiden tegen hen: "Waarom zoeken jullie de Levende bij de doden?
6. Hij is hier niet, Hij is uit de dood opgestaan. Herinner je wat Hij jullie heeft gezegd toen Hij nog in Galilea was:
7. 'De Mensenzoon moet overgeleverd worden aan zondige mensen, gekruisigd worden en op de derde dag uit de dood opstaan.' "
8. Toen herinnerden ze zich zijn woorden.
9. Teruggekeerd van het graf vertelden ze alles wat er was gebeurd aan de elf en alle anderen.
10. Het waren Maria van Magdala, Johanna, Maria [de moeder] van Jakobus en nog enkele vrouwen die dit aan de apostelen vertelden.
11. Maar de apostelen vonden het een onzinnig verhaal en geloofden hen niet.
12. Maar Petrus stond op, rende naar het graf en toen hij zich bukte om naar binnen te kijken, zag hij alleen de linnen doeken liggen. Hij ging weg en vroeg zich verbijsterd af wat er gebeurd was.
13. Diezelfde dag gingen twee van hen naar Emmaüs, een dorp dat op zestig stadiën van Jeruzalem ligt.
14. Onderweg spraken ze met elkaar over alles wat er gebeurd was.
15. Terwijl ze zo met elkaar in gesprek waren, voegde Jezus Zich bij hen en liep met hen mee.
16. Maar hun ogen werden belemmerd Hem te herkennen.
17. Hij vroeg hun: "Waar hebben jullie het onderweg over? En waarom kijken jullie zo bedroefd?"
18. Een van hen, Kleopas, antwoordde: "Bent U dan de enige vreemdeling in Jeruzalem die niet weet wat daar de afgelopen dagen is gebeurd?"
19. Hij vroeg: "Wat dan?" Ze zeiden: "Wel, wat er is gebeurd met Jezus van Nazaret, een Profeet die machtige dingen deed in woord en daad in de ogen van God en het hele volk.
20. Onze opperpriesters en leiders hebben Hem overgeleverd om Hem ter dood te veroordelen en te kruisigen.
21. We hoopten dat Hij het zou zijn die Israël zou bevrijden, maar inmiddels is het al de derde dag sinds dit allemaal gebeurd is.
22. Bovendien hebben een paar vrouwen uit onze groep ons in grote verwarring gebracht. Ze waren vanmorgen vroeg naar het graf gegaan,
23. maar ze troffen zijn lichaam daar niet aan. Toen kwamen ze ons vertellen dat er engelen aan hen waren verschenen, die hadden gezegd dat Hij leeft.
24. En een paar van ons zijn toen ook naar het graf gegaan en zagen dat het was zoals de vrouwen hadden verteld, maar Hem zagen ze niet."
25. Toen zei Hij tegen hen: "Wat hebben jullie toch weinig inzicht en wat zijn jullie traag van begrip, dat jullie niet geloven wat de profeten hebben voorzegd!
26. Móest de Christus dit niet allemaal lijden om zijn heerlijkheid te verkrijgen?"
27. En beginnend bij Mozes en al de profeten legde Hij hun uit wat er in al de Schriften op Hem betrekking had.
28. Ze naderden het dorp waarheen ze op weg waren en Hij deed alsof Hij verder wilde gaan.
29. Maar ze drongen sterk bij Hem aan dat Hij zou blijven en zeiden: "Blijf bij ons, want het wordt al avond, de dag is bijna om." Hij ging met hen mee en bleef bij hen.
30. Toen Hij met hen aan tafel ging, nam Hij het brood, sprak er een zegen over uit, brak het en gaf het hun.
31. Toen werden hun ogen geopend en herkenden ze Hem, maar meteen zagen ze Hem niet meer.
32. En ze zeiden tegen elkaar: "Het was ook net alsof ons hart in brand stond toen Hij onderweg met ons sprak en ons de Schriften uitlegde!"
33. En ze gingen onmiddellijk naar Jeruzalem terug. Daar zochten ze de elf op, die met nog anderen bijeen waren
34. en kregen van hen te horen: "De Heer is werkelijk opgestaan! Hij is aan Simon verschenen!"
35. Daarop vertelden de twee wat er onderweg was gebeurd en hoe ze Hem herkend hadden bij het breken van het brood.