|
|
| 1. «Միթէ մարդս երկրի վրայ պատերազմի ասպարէզ չունի՞ Եւ անոր օրերը վարձկանի մը օրերուն պէս չե՞ն ։ |
| 2. Ինչպէս ծառան իրիկուան շուքին կը փափաքի Ու վարձկանը իր վարձքին կ’սպասէ, |
| 3. Այնպէս ունայնութեան ամիսներ բաժին տրուած են Ու թշուառութեան գիշերներ ինծի համար որոշուած են։ |
| 4. Պառկած ատենս կ’ըսեմ. ‘Ե՞րբ պիտի ելլեմ Ու գիշերը ե՞րբ պիտի անցնի’։ Մինչեւ արշալոյս անհանգստութեամբ լեցուած եմ։ |
| 5. Մարմինս որդերով ու հողի կոշտերով ծածկուած է։ Մորթս կը ճեղքուի ու կը հալի։ |
| 6. Օրերս ոստայնանկին կկոցէն արագ կ’անցնին Ու կը սպառին առանց յոյսի։ |
| 7. Յիշէ՛ թէ կեանքս հովի պէս է. Աչքս ասկէ յետոյ բարիք պիտի չտեսնէ։ |
| 8. Զիս տեսնողին աչքերը նորէն զիս պիտի չտեսնեն։ Քու աչքերդ իմ վրաս կը նային ու ես բնաջինջ կ’ըլլամ։ |
| 9. Ինչպէս ամպը կը ցրուի կ’երթայ, Այնպէս գերեզմանը իջնողը պիտի չելլէ. |
| 10. Անիկա ա՛լ իր տունը պիտի չդառնայ Ու իր բնակարանը ա՛լ զանիկա պիտի չճանչնայ։ |
| 11. Ուստի ես իմ բերանս պիտի չզսպեմ. Հոգիիս նեղութիւնովը պիտի խօսիմ, Սրտիս դառնութիւնովը պիտի գանգատիմ։ |
| 12. Միթէ ես ծո՞վ եմ, կամ կէ՞տ, Որ իմ վրաս պահապաններ կը դնես։ |
| 13. Երբ ես կ’ըսեմ՝ ‘Անկողինս զիս պիտի մխիթարէ Ու մահիճս իմ գանգատներս պիտի պակսեցնէ’, |
| 14. Զիս երազներով կը վախցնես Ու ցնորքներով կը զարհուրեցնես։ |
| 15. Ուստի աւելի կ’ընտրեմ խեղդուիլ ու մեռնիլը, Քան թէ իմ ոսկորներուս պահպանուիլը ։ |
| 16. Ես ձանձրացած եմ ու չեմ ուզեր յաւիտեան ապրիլ։ Ինծմէ ե՛տ կեցիր, վասն զի իմ օրերս ունայնութիւն են։ |
| 17. Մարդը ո՞վ է, որ դուն զանիկա մեծ բան մը կը համարես Ու անոր հոգ կը տանիս։ |
| 18. Ամէն առտու զանիկա կը դիտես, Ամէն վայրկեան կը փորձես։ |
| 19. Մինչեւ ե՞րբ ինծմէ ետ պիտի չկենաս. Թուքս կլլելու չա՞փ ալ թող չես տար։ |
| 20. Եթէ մեղանչեմ, քեզի ի՞նչ ընեմ, ո՛վ մարդիկը Քննող. Ինչո՞ւ համար զիս քու նշանակէտդ ըրիր ու ես ինծի բեռ եղայ։ |
| 21. Եւ ինչո՞ւ մեղքս չես ներեր Ու իմ անօրէնութիւնս չես վերցներ։ Հիմա հողին մէջ պիտի պառկիմ Ու առաւօտուն եթէ զիս փնտռես՝ պիտի չգտնուիմ»։ |
|
|
| 1. Այն ատեն Բաղդատ Սօքեցին պատասխանեց. |
| 2. «Մինչեւ ե՞րբ այդպէս պիտի խօսիս Ու բերնիդ խօսքերը սաստիկ հովի պէս պիտի ըլլան։ |
| 3. Միթէ Աստուած դատաստանը կը խափանէ՞։ |
| 4. Եթէ քու տղաքդ անոր դէմ մեղանչեր են, Ան ալ իրենց յանցանքին մատնած է զանոնք, |
| 5. Եթէ դուն առտուները կանուխ Աստուած կը փնտռես Ու Ամենակարողէն շնորհք կը խնդրես, |
| 6. Եթէ դուն մաքուր ու շիտակ ըլլաս, Անշուշտ անիկա քեզի համար պիտի արթննայ Ու քու արդարութեանդ բնակարանին յաջողութիւն պիտի տայ։ |
| 7. Թէեւ քու սկիզբդ փոքր ըլլայ, բայց քու վերջդ խիստ պիտի մեծնայ։ |
| 8. Հիմա հարցուր հին ազգերուն Ու անոնց հայրերը քննելու ուշադրութիւն ըրէ՛ |
| 9. (Վասն զի մենք երէկուաններն ենք ու բան մը չենք գիտեր. Քանզի մեր կեանքը երկրի վրայ ստուեր մըն է)։ |
| 10. Ահա անոնք քեզի պիտի սորվեցնեն, քեզի պիտի խօսին Ու իրենց սրտէն խօսքեր պիտի հանեն։ |
| 11. Միթէ պրտուն առանց տիղմի կը բուսնի՞. Կնիւնը առանց ջուրի կ’աճի՞։ |
| 12. Անիկա դեռ իր դալար վիճակին մէջ ու չկտրտուած Ամէն խոտէ առաջ կը չորնայ։ |
| 13. Այսպէս պիտի ըլլայ բոլոր անոնց ճամբան, որոնք Աստուած կը մոռնան Ու կեղծաւորին յոյսը պիտի կորսուի. |
| 14. Վասն զի անոր յոյսը պիտի կտրուի Ու անոր վստահութիւնը սարդի ոստայնին պէս պիտի ըլլայ։ |
| 15. Անիկա իր տանը պիտի կռթնի, Բայց ան հաստատութիւն պիտի չունենայ. Իր ձեռքովը զանիկա պիտի բռնէ Բայց ան կանգնած պիտի չմնայ։ |
| 16. Արեւը չծագած՝ ՝ դալար է Ու անոր ճիւղերը իր եղած պարտէզէն վեր կ’ելլեն։ |
| 17. Անոր արմատները քարակոյտին կը փաթթուին, Ինք քարերուն մէջ կ’ապրի։ |
| 18. Եթէ մէկը զանիկա իր տեղէն խլէ, Տեղը պիտի ուրանայ զանիկա՝ ըսելով թէ ՝ ‘Ես քեզ չտեսայ’։ |
| 19. Ահա անոր ճամբուն ուրախութիւնը այս է Ու հողէն ուրիշներ պիտի ելլեն։ |
| 20. Ահա Աստուած արդար մարդը չի մերժեր, Ո՛չ ալ չարերուն ձեռնտու կ’ըլլայ, |
| 21. Մինչեւ որ քու բերանդ ծիծաղով լեցնէ Ու շրթունքներդ ուրախութեան ձայնով։ |
| 22. Քեզ ատողները ամօթով պիտի ծածկուին Ու ամբարիշտներուն վրանը բնաջինջ պիտի ըլլայ»։ |
|
|
| 8. Բայց դուն, ո՛վ Տէր, յաւիտեան բարձր ես։ |
| 9. Վասն զի ահա քու թշնամիներդ, ո՛վ Տէր, Վասն զի ահա քու թշնամիներդ պիտի կորսուին, Բոլոր անօրէնութիւն գործողները պիտի ցրուին, |
| 10. Բայց իմ եղջիւրս միեղջերուին եղջիւրին պէս պիտի բարձրացնես։ Եւ նոր իւղով օծուեցայ |
| 11. Եւ իմ աչքերս թշնամիներուս կորուստը տեսան, Իմ ականջներս ինծի դէմ ելնող չարագործներուն կրած պատիժը լսեցին։ |
| 12. Արդարը արմաւենիի պէս պիտի ծաղկի, Լիբանանի եղեւինի պէս պիտի մեծնայ։ |
| 13. Տէրոջը տանը մէջ տնկուածները Մեր Աստուծոյն սրահներուն մէջ պիտի ծաղկին, |
| 14. Ծերութեան ատեն ալ պտուղ պիտի տան, Պարարտ ու կանանչ պիտի մնան, |
| 15. Որպէս զի պատմեն թէ Տէրը ուղիղ է։ Անիկա իմ Վէմս է ու անիրաւութիւն չկայ անոր քով։ |
|
|
| 17. Ականջդ ծռէ ու իմաստուններուն խօսքերուն մտիկ ըրէ Եւ քու սիրտդ իմ գիտութեանս տուր. |
| 18. Վասն զի եթէ անոնք քու սրտիդ մէջ պահես, հաճելի բան է, Անոնք քու շրթունքներուդ վրայ ալ պիտի հաստատուին։ |
| 19. Ահա քեզի այս բաները այսօր իմացուցի, Որպէս զի քու ապաւէնդ Տէրը ըլլայ։ |
| 20. Միթէ ես քեզի երեսուն խրատներ Ու գիտութիւն չգրեցի՞, |
| 21. Որպէս զի քեզի ճշմարիտ խօսքերուն ստուգութիւնը ցուցնեմ, Որպէս զի քեզի հարցնողներուն ճշմարիտ խօսքերով պատասխան տաս։ |
|
|
| 1. Ստոյգը կ’ըսեմ Քրիստոսով ու չեմ ստեր, (իմ խիղճս ալ ինծի կը վկայէ Սուրբ Հոգիով,) |
| 2. Որ մեծ տրտմութիւն է ինծի ու իմ սրտիս ցաւը անպակաս է։ |
| 3. Քանզի ես ինքս կը փափաքէի նզովուիլ Քրիստոսէն, մարմնի կողմէ իմ եղբայրներուս ու ազգականներուս համար, |
| 4. Որոնք Իսրայէլացի են. որոնցն է որդեգրութիւնը, փառքը, ուխտերը, օրէնսդրութիւնը, պաշտօնն ու խոստումները։ |
| 5. Իրենցն են նահապետները, Քրիստոս ալ իրենցմէ եկաւ մարմնի կողմանէ, որ ինքը օրհնեալ Աստուած է ամենուն վրայ յաւիտեանս։ Ամէն։ |
| 6. Բայց Աստուծոյ խօսքը երբեք գետին ինկած չէ. քանզի ոչ թէ ամէն անոնք որ Իսրայէլէն են՝ Իսրայէլացի են |
| 7. Եւ ոչ թէ Աբրահամին սերունդ ըլլալնուն համար ամէնքը որդիներ են. այլ ‘Իսահակով քեզի սերունդ պիտի կոչուի’։ |
| 8. Այսինքն՝ ո՛չ թէ անոնք որ մարմնին որդիներ են՝ Աստուծոյ որդիներ ալ են, հապա խոստումի որդիները սերունդ կը սեպուին։ |
| 9. Վասն զի խոստումը այս էր, թէ՝ ‘Երբ դառնամ՝ Սառան որդի մը պիտի ունենայ’։ |
| 10. Ո՛չ միայն այսքան, հապա Ռեբեկայէն ալ յայտնի է որ յղացաւ մէկէն, այսինքն՝ մեր Իսահակ հօրմէն. |
| 11. Վասն զի տղաքը դեռ չծնած եւ դեռ աղէկ կամ գէշ բան մը չգործած, (որպէս զի Աստուծոյ նախասահմանութիւնը հաստատ մնայ ընտրութեանը պէս, |
| 12. Ո՛չ թէ գործերէն, հապա անկէ՛ որ կանչեց,) իրեն ըսուեցաւ թէ՝ |
| 13. «Մեծը պզտիկին պիտի ծառայէ». ինչպէս գրուած է թէ՝ «Յակոբը սիրեցի, բայց Եսաւը ատեցի»։ |
| 14. Ուրեմն ի՞նչ ըսենք։ Միթէ Աստուծոյ քով անիրաւութի՞ւն կայ։ Քա՛ւ լիցի։ |
| 15. Վասն զի Մովսէսին կ’ըսէ. «Որու որ պիտի ողորմիմ՝ կ’ողորմիմ ու որու վրայ որ պիտի գթամ՝ կը գթամ»։ |
|
|
| Armenian Western Bible 1853 |
| Հայ Արեւմտահայերէն Աստուածաշունչ Bible Society in Lebanon, 1981 |