٢٧. آ سجّهێن بَه منتنت و گوَشگا لگّتنت: ”اے چۆنێن مردمے که گوات و چئول هم اِشیئے هُکما مَنّنت.“
٢٨. وهدے ایسّا مَزَن‌گوَرمئے دومی پهناتا، گَداریانی سرڈگارا رَست، گڑا دو مردم که چه کبرستانا در آتکگ‌اَت، گۆن آییا دُچار کپتنت. آیان جِنّ پِر اَت و همینچُک وَکشی و تُرسناک اَتنت که کَسّێا چه آ راها گوَستَ نکرت.
٢٩. آیان کوکّار کرت و گوَشت: ”او هُدائے چُکّ! ترا گۆن ما چِه کار اِنت؟ چه گیشّێنتگێن وهدا پێسر، په مئے اَزاب دئیگا آتکگئے؟“
٣٠. چه آیان کمّے گِستا و آ کَشتر، هوکّانی رمگے چَرگا اَت.
٣١. گڑا پلیتێن روهان چه ایسّایا دَزبندی کرت و گوَشت: ”اگن تئو مارا چه اے مردمان درَ کنئے، گڑا راه دئے که هوکّانی جسما پُترێن.“
٣٢. ایسّایا گۆن آیان گوَشت: ”بپُترێت!“ نون آ در آتک و هوکّانی جسما پُترتنت و هوکّانی سجّهێن رمگ چه جُمپا جَهلگا اێر کپانا گوَرما بُکِّت و مُرتنت.
٣٣. گڑا هوکّانی شوانگ شهرا تتکنت و اے سجّهێن هال و جِنّی گنۆکانی سرگوَستِش په مردمان رسێنت.
٣٤. گڑا شهرئے سجّهێن مردم ایسّائے چارگا آتکنت و گۆن آییا دَزبندی‌اِش کرت که آیانی سرڈگارا یله بدنت و برئوت.