١٠. بله وهدے آ ٹێلئے گِرگا شتگ‌اَتنت، سالۆنک آتک و رَست. هما جنکّ که تئیار و جاڑیگ اَتنت، سالۆنکئے همراهیا سورئے مهمانیا شتنت و مهمانجاهئے دروازگ بند بوت.
١١. رَندا اے دگه جنکّ هم آتکنت و گوَشتِش: ’واجه، او واجه! دروازگا په ما پَچ کن.‘
١٢. بله سالۆنکا پَسّئو تَرّێنت: ’شمارا راستێنَ گوَشان که من شمارا نزانان.‘
١٣. پمێشکا هۆش و سار ببێت چێا که شما آ رۆچ و ساهتا هچَّ نزانێت.
١٤. همے ڈئولا هُدائے بادشاهی ، مردێئے پئیما اِنت که سات و سپرێا شت. هِزمتکاری لۆٹتنت و وتی مال و مَڈّی‌ای همایانی دستا دات.
١٥. هر هِزمتکاری، آییئے بود و توانئے کِساسا زَرّ دات، یکّے پنچ تالانت، دومی دو تالانت و سئیمی یکّ تالانتے داتی و وتی سپرا شت.
١٦. آ هِزمتکار که آییا پنچ تالانت رَستگ‌اَت، هما دمانا سئوداگریا شت و پنچ تالانتی نَپ رَست.
١٧. همے پئیما، آ دومی که دو تالانتی رَستگ‌اَت، دگه دو تالانتی نَپ رَست.
١٨. بله هماییا، که یکّ تالانتے رَستگ‌اَتی، واجهئے زرّی زرت و یکّ جاگهے زمینا کَلّ کرت و چێری دات.
١٩. بازێن وهدێا رَند، اے هِزمتکارانی هُدابُند پِر ترّت و آتک و چه آیان هسابی لۆٹت.
٢٠. هماییا که پنچ تالانت رَستگ‌اَت، دگه پنچ گێشێن تالانتی آورت و گوَشتی: ’او واجه! تئو منا پنچ تالانت داتگ‌اَت، اے پنچێن گێشێن اَنت که من کَٹِّتگ‌اَنت.‘
٢١. هُدابُندا گوَشت: ’شاباش، او وپادار و شَرّێن گُلام! تئو گۆن کمّێن بُنمالا تچک و راست بوتگئے، نون من ترا گێشترێن کارانی زِمّه و ڈُبَّها دئیان، بیا منی شادکامیانی شریکدار بئے.‘
٢٢. هما که دو تالانتی رَستگ‌اَت هم آتک و گوَشتی: ’او واجه! تئو منا دو تالانت داتگ‌اَت، اِش اَنت دو دگه که چه آ دوێنان من کَٹِّتگ‌اَنت.‘
٢٣. آییئے هُدابُندا گوَشت: ’شاباش، او وپادار و شَرّێن گُلام! تئو هم گۆن کَمُّکا تچک و راست بوتگئے، ترا هم گێشترێن کارانی ڈُبَّها دئیان، بیا منی شادکامیانی شریکدار بئے.‘
٢٤. نون هما هِزمتکار آتک که آییا یکّ تالانتے رَستگ‌اَت، گوَشتی: ’او واجه! من زانتگ که تئو تْرندێن مردے ائے، نکِشتگێنَ رُنئے و چه همۆدا مُچَّ کنئے و برئے که تُهمی دانگے نچَنڈِّتگِت.
٢٥. پمێشکا چه تُرسا من تئیی داتگێن تالانت زمینا کلّ کرت، اِش اِنت تئیی زَرّ.‘
٢٦. آییئے هُدابُندا پَسّئو دات: ’او نابود و بێکارێن گُلام! وهدے تئو زانت من نکِشتگێنَ رُنان و اۆدا که تُهمی دانگے نچَنڈِّتگُن، مُچَّ کنان و بران،
٢٧. گڑا باید اِنت تئو منی داتگێن زَرّ بیاجی و باپاریێئے کِرّا اێر بکرتێننت تانکه چه وتی سپرئے پِر تَرّگا رَند، من وتی زَرّ گۆن بْیاجان بگپتێننت.
٢٨. پمێشکا تالانتا چه اِشیا پَچ گرێت و هماییا بدئیێت که آییئے کِرّا ده تالانت اَنت.
٢٩. چێا که هرکَسا چیزّے هست، آییا گێشتر دئیگَ بیت تان سررێچ ببیت، بله هرکَسا که نێست، هرچے که هستی هم پَچ گِرگَ بیت.
٣٠. اے نابودێن گُلاما ڈنّا تَهاریا دئور بدئیێت. اۆدا گرێونت و دَنتان په دنتانَ درُشنت.‘