١. سَرگوَز و بێهُمیرێن نگنئے ائییدا دو رۆچ پَشت کپتگ‌اَت، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگر ، راه و نیمّۆنے شۆهاز کنگا اَتنت تان گۆن رِپک و پَندَل، ایسّایا بگرنت و بکۆشارێننت.
٢. بله گوَشتِش: ”ائییدئے رۆچان نه، چُش مبیت که مردم آشۆپ بکننت.“
٣. ایسّا، بئیت‌اَنیایا هما شَمونئے لۆگا مهمان اَت که چه جُزامئے نادْراهیا دْراه بوتگ‌اَت. همۆدا، یکّ جنێنے گۆن سِنگ‌مَرمَرێن اَتردانێا ایسّائے گوَرا آتک، اَتردانا سُمبلئے گهتر و گران‌بهاێن اَتر مان اَت. آییا اَتردان پَچ کرت و اَتر، ایسّائے سرا چَنڈتنت.
٤. اۆدا، لهتێن نِشتگێن مردم چه اے کارا وتی دلا نئوَشّ بوت و گوَشتِش: ”چیا اے اَتر زئوال کنگ بوت؟
٥. اے اَتر، چه سئے سَد دینارا گێشترا بها بوتگ‌اَت و زرّ، گریب و نێزگاران دئیگ بوتگ‌اَتنت.“ پمێشکا، نون آ جنێنا مئیاریگ کنگا اَتنت.
٦. بله ایسّایا گوَشت: ”بِلّێتی، شما په چے اِشیا رَنجێنگا اێت؟ اے جنێنا گۆن من نێکیے کرتگ.
٧. گریب و نێزگار، مُدام شمئے کِرّا اَنت و شما هروهد که بلۆٹێت گۆن آیان نێکی کرتَ کنێت، بله من هروهد گۆن شما گۆن نه‌آن.
٩. شمارا راستێنَ گوَشان، سجّهێن دنیایا ، هر کُنڈے که منی وشّێن مِستاگ جار جنَگَ بیت، اے جنێن و اِشیئے کار هم یات کنگَ بیت.“
١٠. یَهودا اِسْکَریوتی، که چه ایسّائے دوازدهێن مریدان یکّے اَت، مزنێن دینی پێشوایانی کِرّا شت تانکه ایسّایا بدرۆهیت و آیانی دستا بدنت.
١١. آ چه یَهودائے هبرئے اِشکنگا باز وشّ بوتنت و لبزِش کرت آییا چیزّے زَرّ بدئینت. نون، یَهودا گوَم و گێگێن وهد و مۆهێئے شۆهازا اَت که ایسّایا آیانی دستا بدنت.
١٢. بێهُمیرێن نگنئے ائییدئے ائولی رۆچا که گوَرانڈئے کُربانیگ کنگئے رۆچ اَت، مریدان چه ایسّایا جُست کرت: ”چے لۆٹئے، سَرگوَزئے ائییدئے شامئے تئیاریا کجا بکنێن که تئو بوَرئے‌ای؟“
١٣. گڑا، ایسّایا چه مریدان دو کَس دێم دات و گوَشتی: ”شهرا برئوێت، اۆدا مردے گندێت که آپی کونزگے گۆن اِنتی، آییئے پُشتا رئوان بێت.
١٤. هما لۆگا که آ رئوت، شما هم برئوێت و لۆگئے واهندا بگوَشێت: ’استاد جُستَ کنت: مهمانهانه کجا اِنت که من گۆن وتی مریدان سَرگوَزئے شاما همۆدا بوَران؟‘
١٥. آ مرد، شمارا وتی لۆگئے سَربُرا، پْراهێن بان و دیوانجاهے پێشَ داریت که اۆدا هر چیزّ هست و تئیار اِنت، شامئے تئیاریا همۆدا بکنێت.“
١٦. دوێن مرید شت و شهرا رَستنت. اۆدا، آیان هر چیزّ هما پئیما دیست که ایسّایا گوَشتگ‌اَت. سَرگوَزئے شامِش همۆدا تئیار کرت.
١٧. بێگاه که بوت، ایسّا گۆن دوازدهێن مریدان همۆدا آتک.
١٨. وهدے پَرزۆنَگئے سرا نِشتگ‌اَتنت و شام ورگا اَتنت، گوَشتی: ”باور کنێت، چه شما یکّے که انّون گۆن من نِشتگ و شام ورگا اِنت، منا دْرۆهیت و دژمنانی دستا دنت.“
١٩. مرید پرێشان و دِلتپرکه بوتنت و باریگ باریگا جُستِش کرت: ”واجه! من وه نه‌آن، نه؟“
٢٠. ایسّایا پَسّئو دات: ”چه شما دوازدهێنان یکّے، هما که انّون گۆن من همکاسگ اِنت.“
٢١. چێا که هما ڈئولا که نبیسگ بوتگ، انسانئے چُکّ چه اے دنیایا رئوگی اِنت، بله بَژن و اَپسۆز په هماییا که انسانئے چُکّا دْرۆهیت. په آییا شرتر اَت که هچبر چه ماتا پێدا مبوتێن.
٢٢. وهدے شام ورگا اَتنت، ایسّایا نگنے زرت، شُگری گپت، چُنڈ چُنڈ کرت و مریدانا داتی. گوَشتی: ”بزورێت! اے منی جسم اِنت.“
٢٣. پدا جامے زرتی، هُدائے شُگری گپت، مریدانا داتی و سجّهێنان چه آ جاما نۆشِت.
٢٤. نون گوَشتی: ”اے منی نۆکێن اَهد و کَرارئے هۆن اِنت که په بازێنێا رێچگَ بیت.
٢٥. شمارا راستێنَ گوَشان، نون دگه برے انگورئے دَهل و سَمَرا ننۆشان تان هما رۆچا که هُدائے بادشاهیا پدا بنۆشانی.“
٢٦. هُدائے سِپَت و سَنایا رَند، دێم په زئیتونئے کۆها راه گپتنت.