١٧. یکّ رۆچے، ایسّا درس و سَبکّ دئیگا اَت. لهتێن پَریسی و شَریَتئے استاد، که چه جَلیل و یَهودیَهئے سجّهێن مێتگان و چه اورشَلیما آتکگ‌اَت، همۆدا نِشتگ‌اَتنت. په نادْراهانی دْراه کنگا، هُداوندئے زۆر و توان گۆن ایسّایا گۆن اَت.
١٨. هما وهدا لهتێن مردما، تَهتێئے سرا یکّ لَنگ و مُنڈێن مردے گۆن اَت و آتکنت. آیان باز جُهد کرت که آییا ایسّائے دێما بیارنت،
١٩. بله چه مردمانی بازێن مُچّیا، آیان لۆگئے تۆکا آتک نکرت. پمێشکا، نادْراهِش زرت، لۆگئے سرا سر کپتنت و نادْراهِش گۆن تَهتا چه بانئے سرا جَهلاد، ایسّائے دێما اێر دات.
٢١. چه ایسّائے اے هبرا، پَریسی و شَریَتئے اے دگه زانۆگر، که اۆدا نِشتگ‌اَتنت، پِگر کنگا اَتنت: ”اے کئے اِنت که کُپرَ کنت؟! اَبێد چه هُدائے جندا، دگه کَسّ گناهان پهِلّ کرت و بَکشتَ نکنت.“
٢٢. بله ایسّایا آیانی دلئے هال و هبر زانتنت و گوَشتی: ”شما چێا وتی دلا چُشێن هئیالَ کارێت؟
٣٥. بله وهدے کئیت که سالۆنک چه آیان جتا کنگَ بیت، گڑا آ رۆچگَ بنت.“
٣٦. ایسّایا اے مِسال هم دات: ”هچکَس چه نۆکێن پَشکێا چُنڈے نبُرّیت و کوَهنێن پَشکا پَچّ و پینگَ نجنت و اگن چُش بکنت نۆکێن پَشکا دِرّیت. کوَهنێن پَشک هم گۆن نۆکێن پَچّا ڈئولدارَ نبیت.
٣٧. همے ڈئولا، هچکَس نۆکێن شرابا کوَهنێن زِکّان مانَ نکنت، چێا که نۆکێن شراب، زِکّا تْراکێنیت. شرابَ رِچنت و زِکّ هم زئوالَ بیت.
٣٨. نۆکێن شراب، باید اِنت نۆکێن زِکّا مان رێچگ ببیت.