٣٧. ”هرکَس په منی ناما، گۆن وشواهگی اے ڈئولێن چُکّے وتی گوَرا بداریت، بزان آییا منا داشتگ. هرکَس منا بداریت، بزان هما آسمانی پتی داشتگ که منا راهی داتگ.“
٣٨. یوهَنّایا گۆن ایسّایا گوَشت: ”استاد! ما یکّ مردے دیست که گۆن تئیی نامئے گِرگا، چه مردمان پلیتێن روه درَ کنت، بله ما آ مَکَن و مَنَه کرت، چێا که آ چه ما نه‌اَت.“
٣٩. ایسّایا گوَشت: ”نه، اے کارا مکنێت، چێا که هرکَس گۆن منی ناما مۆجزه و اَجِکّاییے کنت، آ وت پدا منا بد گوَشتَ نکنت و
٤٠. آ که مئے بَدواه نه‌اِنت گۆن ما اِنت.
٤١. اگن کَسے اے نامئے سئوَبا شمارا تاسے آپ بدنت که شما مَسیهئیگ اێت، اَلّم بزانێت که آییا وتی مُزَّ رسیت.
٤٢. هرکَس، چه اے کسانُکێنان که منی سرا باوَرمند اَنت یکّێا دێم په گناها ببارت، په آییا گهتر اِنت که جِنتری تاے آییئے گردنا ببندنت و دریایا چَگلی بدئینت.