١. هما وهدا، هزاران مردم مُچّ بوت و یکدومیا گوَرمۆش دئیان و لپاشان اَت. ایسّایا پێسرا دێم گۆن مریدان تَرّێنت، وتی گپّ و تْرانی بُنگێج کرت و گوَشتی: ”چه پَریسیانی هُمیرا که ریاکاری و دوتل و دوپۆستیئے هُمیر اِنت، وتا دور بدارێت،
٢. چێا که هچّ چێرێن کارے نێست که زاهر و پَدّر مبیت و چُشێن اَندێم و پناهێن چیزّے نێست که آشکار و دێمدرا مبیت.
٣. پمێشکا، هر هبرے که شما شپئے تهاریا کرتگ، رۆچئے رُژناییا اِشکنگَ بیت و هر هبرے که شما دَپبندێن لۆگانی تها په هلوَت کرتگ، چه لۆگ و بانانی سرا جار جنَگَ بیت.
٤. او منی دۆستان! شمارا گوَشان که چه مردمان متُرسێت. آ شمئے جِسم و جانا کُشتَ کننت، بله چه اِشیا گێشتر هچّ کرتَ نکننت.
٥. من شمارا کَڈّنَ کنان و گوَشان که چه کئیا بتُرسێت. چه هماییا بتُرسێت که کُشتَ کنت و کُشگا رَند دۆزها دئور دئیگئے واکی هم هست. هئو! من شمارا گوَشان که چه هماییا بتُرسێت.
٦. پنچ جِنجشک په دو پئیسها بها نبیت؟ بله هُدا چه آیان یکّێا هم بێهئیالَ نبیت.
٧. هُدایا شمئے سرئے مودانی هساب هم گۆن اِنت، گڑا متُرسێت چێا که شمئے کَدر و اَرزش چه سجّهێن جِنجشکان گێشتر اِنت.
٨. من شمارا گوَشان که هرکَس مردمانی دێما منا بمَنّیت، انسانئے چُکّ هُدائے پرێشتگانی دێما آییا مَنّیت.
٩. بله هرکَس مردمانی دێما منا ممَنّیت، من هم هُدائے پرێشتگانی دێما آییا نمَنّان.
٢٧. او کَمباوران! گُل و پُلّانی نێمگا دلگۆش کنێت که چۆن رُست و رُدۆمَ کننت. نه زهمتے کَشّنت و نه رێسنت و گوَپنت، بله من شمارا گوَشان که سُلئیمان بادشاها گۆن وتی مزنێن شان و شئوکتا، هچبر چُشێن ڈئولدارێن پۆشاک گوَرا نبوتگ، چُش که اے پُلّ زێبا و بْرَهدار اَنت. وهدے هُدا گیابانئے کاهان که مرۆچی هست‌اَنت و باندا تَرونا سۆچگَ بنت، اے ڈئولا زێبا و بْرَهدارَ کنت، گڑا شمارا چِه پئیما شرترێن پۆشاکَ ندنت؟
٢٨.
٢٩. پمێشکا په وَرد و وراکئے شۆهازا وتا دلسیاه مکنێت.
٣٠. دنیائے سجّهێن هُداناباورێن مردم اے چیزّانی رَندا تچنت، بله شمئے آسمانی پتَ زانت که شمارا اے چیزّ پَکار اَنت.